Quo Fata Ferunt! QFF! Die ECHTE Illuminati shit... Welkom in de Hel! - complotten, ufo's, karma, illuminati, nonsens, wetenschap, kennis en verlichting! QFF

Tja en dan mijn tweede collumn over bepaalde zaken die ik belicht vanuit een bepaald oogpunt, dat kan heel persoonlijk zijn of juist niet. Zoals misschien een aantal van de QFF'ers wel weten is dat ik aan een bipolaire stoornis lijdt, ook wel bekend als manisch depressief. Kenmerken van deze "ziekte" zijn de epeisodes met extreem wisselende stemmingen. Oftwel een zeer uitgelaten en euforische stemming of een zeer sombere en depressieve stemming. Eind vorig jaar is die diagnose bij mij gesteld en kreeg daarna medicatie voorgeschreven. Dit betrof Seroquel, een anti-psychoticum uitgegeven door fabrikant Astra-Zenica. De dagelijkse dosis werd rustig opgebouwd om tot een bepaalde hoeveel Seroquel te blijven.

In het begin voelde ik me er goed bij, wel soms wat duf overdag maar dat nam ik maar voor lief. En mijn lieve vriendin was ook allang blij dat ik trouw de medicatie in nam want zij was mijn hypomane periodes ook spuugzat. Tijdens zo'n dergelijke hypomanie periode had ik namenlijk een zeer hoog libidogehalte en kon natuurlijk niet van mijn meisje afblijven. Maar goed, de Seroquel had in eerste instantie wel zijn gewenste beoogde effect. Vooral s'avonds was ideaal, ik kon dan met gemak inslapen waar dat eerst eigenlijk veels te lang duurde en ik dan maar weer eerst andere dingen tot vroeg in de ochtend ging doen. Door de Seroquel werd dit onderdrukt, tot grote vreugde van mensen in mijn directe omgeving. Ik had het idee dat het heel goed ging met de medicatie en voelde me er in eerste instantie prettig bij. Het gaf me rust. Althans zo leek het.

Maar na een tijdje werd ik steeds humeuriger en was met geen knuppel uit bed te slaan. Kon me om de simpelste zaken opwinden en werd soms zeer agressief. Dit beangstigde mij heel erg, maar het lukte me steeds minder goed om tot 10 te tellen. Toen ik langer en meer ging werken, dus van 40 uur per week naar ruim 70 uur was het niet meer vol te houden. Ik was op, het ging niet meer. Dit in tegenstelling tot mijn manische episodes waarin ik vaak tot het uiterste ging maar er toch altijd iemand in mijn hoofd zei van: nu is het wel weer genoeg geweest. Ook de omgeving begon het steeds meer op te vallen, kwam s'ochtends altijd met dikke wallen onder ogen naar het werk toe en pas in de middag was ik op gang gekomen. Nog erger vond ik het afgevlakte gevoel: het leek net alsof ik in een doos zat met twee gaten in de voorkant geknipt zodat ik kon kijken en twee gaten aan de zijkant om te kunnen horen. Ik leefde, meer niet. Alle gevoelens waren weg. ik weet nog goed dat ik voor een klus naar de afdeling gyneacologie moest en toevallig per ongeluk de verkeerde deur opende, er lag toen een mooie jonge vrouw in de gyneacologenstoel zonder onderkleding maar het zei mij niets. Zo erg waren mijn gevoelens afgevlakt.

Wat me verder ook opviel was dat ik andere klachten kreeg, en voor het gemak heb ik het even hieronder op een rijtje gezet.

- Suf, afgevlakt gevoel;

- Slecht kunnen concentreren, veel dingen vergeten;

- nare hartkoppingen, bij controle bleek dat ik een verhoogd aantal enzymen in m'n bloed had;

- minder goed in staat om te kunnen autorijden, zicht werd beperkt, het leek wel een soort kokervisie;

- braakneigingen en maag-darm klachten;

- gewrichtspijn, vooral in mijn benen en knieen;

- toch weer depressieve gedachten;

- besluiteloosheid, er kwam niets uit mijn handen.

- gestoorde motoriek en s'ochtends nauwelijks uit mijn woorden komen.

　Tja, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Sinds ongeveer twee weken ben ik ermee gestopt en mijn psychiater vond het goed. Ik voel me weer levendiger en heb mijn creativiteit weer terug en kan weer veel dingen aan. Ben gewoon weer flerig en opgewekt, wel met ups and downs. Maar dat hoort erbij en zo is het leven nu eenmaal. Ik heb het idee dat Seroquel een paardemiddel is, het lijkt eerst een ideaal middel maar naarmate de tijd vorderd begint het er steeds meer in te hakken. Het vernietigd het karakter en degradeerd een liefdevol mens tot een kil, emotieloos en afstandelijk wezen. Goed, dit was weer mijn collumn en neem nu eerst even een sinaasappel.

777

Toxopeus