Zondagavond en tijd voor een verhaal over een heuse tempel legende; Hiram Abiff. Wie? Euh... Wattuh??? Nou, Hiram Abiff dus! Of Chiram, in het oude testament ook wel Huram Abi of dus gewoon Hiram Abiff genoemd. Adoniram is een naam die weer samengesteld uit het Hebreeuwse Adon (Adonai), 'mijn Heer', en Hiram of Chiram, een verkorte vorm van Achiram 'broeder is verheven'; Adoniram kan vertaald worden met 'mijn Heer is verheven'.
De bijbel onderscheidt Adoniram, hoofd van dertigduizend joden die Salomo naar de Libanon zond om ceders te kappen, benodigd voor zijn bouwwerken (I Kon.5:14) en de Fenicische kunstenaar, bronsgieter en beeldhouwer, Hiram, door de koning van Tyrus, eveneens Hiram geheten, naar Salomo gezonden om aan de decoratie van de tempel te werken (I Kon.7:13-51). (Bron: De legende van Salono's tempel van Gerard de Nerval, p.106)
(rechtermuisknop -> afbeelding bekijken voor een grote versie van de afbeelding)
Hiram de architect dus die de tempel voor koning Salomo bouwde maar werd vermoord vanwege een woord. In maçonnieke literatuur wordt Hiram Abiff ook wel eens "de zoon van de weduwe" genoemd. Pas in de hogere meestergraad beginnen onze ridderlijke broeders echter delen van het ware geheim te onthullen door over de moord op Hiram Abiff door de valse broeders te vertellen. Het symbolische mysterie van de dood van Hiram Abiff (de moord) stelt namelijk de dood van Jezus voor.
Bijvoorbeeld: de drie aanvallen op de bouwmeester bij de drie poorten van de tempel verwijzen naar de drie aanklachten tegen Jezus door de tribunalen van Kajafas de hogepriester, Koning Herodes en de Romeinse gouverneur Pilatus. Het was dit derde tribunaal van waar Jezus werd geleid naar een gewelddadige en beschamende dood.
De drie slagen die werden gegeven met de 24-delige maatstok, de winkelhaak en de hamer, zijn symbolisch voor de kinnebakslag, de geseling en de wrede doornenkroon. De broeders verzameld rondom het graf van Hiram Abiff staan natuurlijk voor de discipelen die treuren om de dood van Jezus aan het kruis. Het meester woord, waarvan wordt gezegd dat het met de dood van Hiram Abiff verloren is gegaan (LOL), is hetzelfde als hetgeen Jezus uit krakeelde aan het kruis en dat door de Joden niet werd begrepen: 'Eloi, Eloi, Lama Sabachthani'.
Onze oude broeders vervingen deze woorden door het woord van onze meestergraad, hetgeen betekent 'de zoon van de weduwe is neergeslagen'. Dit werd gedaan om de werkelijke geheimen te bewaren voor verraders, na het voorbeeld van Judas, die zijn vriend en heer / meester verraadde. De twijg van acaciahout symboliseert het Kruis, dat werd gemaakt van het hout van de acacia.
Het heilig koninklijk gewelf, dat refereert aan de gevangenschap van de Joden, staat voor de vervolging van de gristenhondjes door de Romeinse keizers en hun vrijheid onder Constantijn de Grote. De orde van het Rode Kruis (Red Cross) is de eerste graad in welke de werkelijke doelen van de vrijmetselarij werden onthuld. In de ceremonie voor ridder van het heilige graf werd die allegorie verder uitgelegd. De ridders van St. Johannes echter, kregen als enige de ware betekenis; en het was alleen na strijd tegen de vijanden van het geloof dat dit privilege werd gegeven en dat zij volledig werden opgenomen in de heilige broederschap. En in het kader van deze laatst genoemde feiten en weetjes over Hiram Abiff wil ik U de onderstaande schuingedrukte tekst nog even als een soort extra stukje achtergrond informatie meegeven:
Wanneer in de Egyptische mysterien de myste in een sarcofoog werd gelegd en in een bijzonder slaaptoestand werd gebracht dan was zijn ziel nog maar met een heel dunne draad verbonden met het fysieke lichaam. Ook de levenskrachten (etherlichaam) bevonden zich buiten het fysieke lichaam, om één te worden met de sterrekrachten, één te worden met de wereldmoeder Isis. Om door de sluier van Isis heen te schouwen, om die sluier op te lichten en de wereld achter de "sluier van de zinsbegoocheling", de sluier van de zintuigelijke wereld - Maya genoemd in het oude India - te herkennen.
Om in die vol bewuste bijna-doodervaring de ontmoeting te hebben met de god van de dood: Osiris. Iedereen die terugkwam van die ervaring mocht zichzelf een Osiris noemen. Men had de ervaring: Ik ben een Osiris. Ik ben iemand die in het dodenrijk is binnengegaan, die de koning van de dodenwereld ontmoet heeft en die nu, vanuit die wereld teruggekomen, met andere ogen naar de zogenaamde werkelijkheid kan kijken. Alles wordt anders na die ervaring. Wie de sluier had opgelicht, werd voortaan zoon van Isis, zoon van de weduwe genoemd.
Met al deze informatie in het achterhoofd zou je er verstandig aan kunnen doen (mocht het je interesse gewekt hebben) om de onderstaande documentaire (sorry van de irritante ondertiteling) eens aandachtig te bekijken:
Plaats voor discussie en commentaar tref je uiteraard zoals immer hier op QFF aan in de comments hier onder dit artikel. Roept U maar...
Nice info! 
