Quo Fata Ferunt! QFF! Die ECHTE Illuminati shit... Welkom in de Hel! - complotten, ufo's, karma, illuminati, nonsens, wetenschap, kennis en verlichting! QFF

Zo af en toe strompel ik rond door de verziekte wereld van het wereldwijde web. Tijdens de verschillende pogingen om interessante informatie te vinden, loop ik zo nu en dan letterlijk tegen de meest vreemde en vage zaken aan. Zo ook vandaag tijdens een zoektocht naar meer informatie over Odin. U weet wel die Odin uit de Germaanse en Noordse Mythologie. Anyways, tijdens mijn zoektocht strompelde ik dus over een website van het Odin Broederschap, of ook wel The Odin Brotherhood. 



Ik had werkelijk geen idee dat deze club bestond en het leek mij gepast er maar even wat aandacht aan te schenken hier op QFF in de vorm van dit artikel. Enfin, het Odin Broederschap dus... Daar ik Odin op verschillende van mijn speurtochten menigmaal tegen het vege lijf heb mogen lopen, kon ik er simpelweg niet onder uit om hier dus even wat dieper op in te gaan...

Het "geheime" broederschap van Odin is een broederschap voor zowel mannen als vrouwen waarin vrijheid, wetenschap en macht een belangrijke rol vervullen. Althans dat is wat ik uit de verwelkoming op hun website kan afleiden. De oude methodes van de religie van de oude krijgers (ook wel Odinisme of Asatru genoemd) staan voorop in het doen en laten van dit broederschap. Ze claimen dat de oorsprong van hun religieuze overtuigingen en hun "roots" liggen in de oorsprong van de mensheid en daarmee stellen ze dat Odinisme of Asatru al net zo lang bestaat als dat er mensen bestaan. Een erg interessante gedachte vind ik persoonlijk. Daarnaast is het verhaal achter het ontstaan van dit broederschap ook wel interessant te noemen. 

Ze hebben zelfs een eigen forum...

Enfin, ik zal niet al te veel verklappen en vertalen vanuit het Engels, zodat jullie zelf ook nog wat te lezen over houden... Daarnaast is de oorspronkelijke tekst altijd het meest interessant om te lezen in mijn optiek... Anyways, leest U even mee...???

When the world is pregnant with lies, a secret long hidden will be revealed

WHAT IS THE ODIN BROTHERHOOD?

The Odin Brotherhood is  a secret society for men and women who value “knowledge, freedom, and power.”

The Odin Brotherhood adheres to and practices the ancient warrior religion that is today called Odinism or Asatru.  Consecrated to the pagan gods of Asgard–gods that are older, better, and truer--members of the Brotherhood use the Eddaic Verses–also called the Poetic Edda–as sacred texts.

As a warrior religion--a creed that glorifies the hero over the saint--the "mailed fist" over the "nailed hands"--the Odin Brotherhood represents strength over weakness, pride over humility, and knowledge over faith.

In an era of ugliness, impotence, and death, we glorify beauty, power, and life.Ours is a religion that creates no laws, only virtues.  A revolt against the modern world–with its laws and moral codes–its hangmen and its priests–Odinism teaches men and women how to rule, fight, hunt, and procreate.

Members of the Odin Brotherhood are a hidden elite–a luminous beacon in a corrupt and squalid world.  As proud friends of the gods and goddesses, we distinguish themselves from ordinary men and women.

Our religion--the proud tradition of Odin, Thor, Sif, Heimdall, and the other deities described in the Eddaic Verses--equips us to face the tyranny of fate–and the mystery of death.

Ordinary humans--dedicated to what Nietzsche called the slave religions--spend their lives toiling and obeying.  Members of the Brotherhood--in contrast--are extraordinary mortals who know how to rule, fight, hunt, and procreate.

HISTORY ACCORDING TO THE ODIN BROTHERHOOD

Regarding the place of Odinism or Asatru in history, members of the Brotherhood assert that the religion of Odinism dates back to the dawn of humanity.

Man has been a hunter for several hundred thousand years–a farmer for ten thousand years–and a factory worker for two hundred years.  Odinism is the religion of man the hunter.

This religion–almost exterminated in the fifteenth century of the current era–was kept alive by the Odin Brotherhood.

The great monotheistic religions–in contrast–the religions of Judaism, Christianity, and Islam–represent man the worker–man the toiler.  As slave religions, they teach men  and women to kneel, believe, and obey.

Historically, the Odin Brotherhood views Judaism, Christianity, and Islam as three manifestations of the same faith.  These religions, which call upon the same god, essentially have the same five laws.  Believers are taught to placate, propitiate, supplicate, honor, and obey.

WHO ESTABLISHED THE ODIN BROTHERHOOD?

In the legend of the Brotherhood, the story begins when a young pagan widow–the beautiful mother of three–was caught honoring her ancient gods and goddesses in a remote grotto.

A mob of nominal Christians–bigots who were black with hate–burned her alive on a pyre composed of green wood.

After the murder, the woman’s three children–using an ancient and forbidden rite from paganism–a rite called necromancy--summoned her from beyond the outer darkness–from beyond the grave.

Answering the summons, the slain woman instructed her children to save the ancient religion of Odinism by taking the movement underground.

They were instructed to form a secret society–a conspiracy of equals.  Dedicated to the old gods, it was called the Odin Brotherhood.

According to the Brotherhood, all of these events occurred somewhere in Eurasia–somewhere north of the Black Sea--in the fifteenth century of the current era.

We know that buried artifacts exist which will some day confirm our tale.

HOW DOES ONE JOIN THE ODIN BROTHERHOOD?

Traditionally, the teachings spread from person to person.  Only by word of mouth, from mind to mind, could the secrets pass.

Today, however, with more written information appearing in manuscript and in published form, solitary practitioners–lone wolves who initiate themselves–are becoming more common.

In its current form, membership in the Odin Brotherhood is secret–as in the so-called Illuminati conspiracy.  The objectives of the Odin Brotherhood are stated publicly, as in the legendary Rosicrucians.

Unlike the freemasons, members of the Odin Brotherhood do not need secret words or grips or gestures to recognize one another.  We know one another by a way of speaking, a dignity and reserve of manner, and an intensity in the eyes.

FACTS ABOUT THE ODIN BROTHERHOOD

1. The Odin Brotherhood is a polytheistic religion devoted to Odin, Thor, Sif, and the other deities of the Norse tradition. Monotheism, described as "the belief in one totalitarian god," is "preposterous and absurd."

2. The Odin Brotherhood claims an unbroken historical lineage from 1421. Although the movement "bears the teeth marks of Christianity," we have survived persecution.

3. To be initiated into the Brotherhood (we are a "secret society"), individuals must "devote, hallow, and sanctify" their blood to "the gods who live."

4. The Brotherhood denounces "faith" as "a poison that paralyzes the mind." Members are taught to "seek knowledge."

5. The Brotherhood glorifies strength. We assert that it is “only by becoming stronger that a man can realize his divinity."

6. The Brotherhood teaches absolute self-reliance. Members would "rather steal than accept charity."

7. Sin is denied and "contrition" is denounced as a "totem of decadence." Odinists see repentance as a mark of weakness because "only the terrorized repent."

8. The Odin Brotherhood has no temples or churches. The gods, we believe, can be honored anywhere as long as all "strangers" are excluded, all words are "whispered," and "all abominations are avoided." (By abominations, we mean  "promiscuity and assassination.")

9. The central rite of the Brotherhood is called the "Glimpse-Of-Extraordinary-Beauty." The celebrants conducting this rite are "enveloped and penetrated by the thoughts of a god."

10. The Brotherhood believes in life after death ("nothing dies forever"). We believe there are three "Other-Worlds," including the fabled "Valhalla" or "White-Kingdom." The Odin Brotherhood believes that the Christian hell does not exist. Hell is one of the "spurious horrors" contrived by extinct theologians."

Tja... U snapt natuurlijk wel dat ik hierover wel wat moest tikken, het is gewoonweg te interessant om maar even over te slaan en het sluit daarnaast feilloos aan op vele andere onderwerpen hier op QFF. Wat mij betreft kan het hieronder in de comments verder mensen...

Al een tijdje vroeg ik mij af of sjamanen over de hele wereld verspreid mogelijk ook verenigd zouden kunnen zijn in een soort van genootschap of broederschap voor sjamanen uit alle windstreken. Nadat ik zelf al het nodige speurwerk verricht had, ontdekte ik vandaag dankzij een verhelderend gesprek met QFF-er Inuksuk dat er dus wel degelijk een dergelijk genootschap bestaat...



De Midewiwin... Ook wel het grote medicijnen genootschap genoemd... Een genootschap met leden over de hele wereld. Allemaal sjamanen die zich dus verenigd hebben in een clubje. Interessant, en daar moest ik voor mijn gevoel eens wat dieper induiken!

Er bestaat dus en Engelstalige Wikipedia pagina over de Midewiwin, maar Nederlandstalige Wikipedia pagina. En maar weinig andere Nederlandstalige informatie... Daarnaast ben ik vandaag een beetje lui, dus plaats ik hieronder de Engelstalige Wikipedia pagina, om U toch een goed idee te geven van de Midewiwin... Leest U even mee...???

The Midewiwin (also spelled Midewin and Medewiwin) or the Grand Medicine Society is a secretive religion of the aboriginal groups of the Maritimes, New England and Great Lakes regions in North America. Its practitioners are called Midew and the practices of Midewiwin referred to as Mide. Occasionally, male Midew are called Midewinini, which sometimes is translated into English as "medicine man".

Name

The preverb mide can be translated as "mystery," "mysterious," "spiritual," "sanctimonious," "sacred," or "ceremonial", depending on the context of its use. The derived verb midewi, thus means "be in/of mide." The derived noun midewiwin then means "state of being in midewi." Often mide is translated into English as "medicine" (thus the term midewinini "medicine-man") though mide conveys the idea of a spiritual medicine, opposed to mashkiki that conveys the idea of a physical medicine. A practitioner of Midewiwin is called a midew, which can also be rendered as mide'o... both forms of the word derived from the verb midewi, or as a medewid, a gerund form of midewi. Specifically, a male practitioner is called a midewinini ("midew man") and a female practitioner a midewikwe ("midew woman").

Due to the body-part medial de' meaning "heart" in the Anishinaabe language, "Midewiwin" is sometimes translated as "The Way of the Heart." Blessing shares a definition he received from Thomas Shingobe, a "Mida" (a Midewiwin person) of the Mille Lacs Indian Reservation in 1969, who told him that "the only thing that would be acceptable in any way as an interpretation of 'Mide' would be 'Spiritual Mystery'." However, fluent speakers of Anishinaabemowin often caution that there are many words and concepts that have no direct translation to English

Origins

According to historian Michael Angel, the Midewiwin was a "flexible, tenacious tradition that provided an institutional setting for the teaching of the world view (religious beliefs) of the Ojibwa people". Commonly among the Anishinaabeg, Midewiwin is ascribed to Nanabozho as its founder. However, among the Abenakis, Midewiwin is ascribed to Mateguas, who upon his death and needing to comfort his brother who is still alive, bestowed the Midewiwin to his grieving brother Gluskab. However, Hoffman records that according to the Mille Lacs Indians chief Bayezhig ("Lone One"), Midewiwin had it origin as:

"In the beginning, Gichi Manidoo made the mide manidoog. He first created two men, and two women; but they had no power of thought or reason. Then Gichi Manidoo made them rational beings. He took them in his hands so that they should multiply; he paired them, and from this sprung the Anishinaabe. When there were people he placed them upon the earth, but he soon observed that they were subject to sickness, misery, and death, and that unless he provided them with the Sacred Medicine they would soon become extinct.

"Between the position occupied by Gichi Manidoo and the earth were four lesser manidoog with whom Gichi Manidoo decided to commune, and to impart to them the mysteries by which the Anishinaabeg could be benefited. So he first spoke to a manidoo and told him all he had to say, who in turn communicated the same information to the next, and he in turn to next, who also communed with the next. They all met in council, and determined to call in the four wind manidoog. After consulting as to what would be best for the comfort and welfare of the Anishinaabeg, these manidoog agreed to ask Gichi Manidoo to communicate the Mystery of the Sacred Medicine to the people.

"Gichi Manidoo then went to the Sun Spirit and asked him to go to the earth and instruct the people as had been decided upon by the council. The Sun Spirit, in the form of a little boy, went to the earth and lived with a woman who had a little boy of her own.

"This family went away in the autumn to hunt, and during the winter this woman’s son died. The parents were so much distressed that they decided to return to the village and bury the body there; so they made preparations to return, and as they traveled along, they would each evening erect several poles upon which the body was placed to prevent the wild beasts from devouring it. When the dead boy was thus hanging upon the poles, the adopted child—who was the Sun Spirit—would play about the camp and amuse himself, and finally told his adopted father he pitied him, and his mother, for their sorrow. The adopted son said he could bring his dead brother to life, whereupon the parents expressed great surprise and desired to know how that could be accomplished.

"The adopted boy then had the party hasten to the village, when he said, “Get the women to make a wiigiwaam of bark, put the dead boy in a covering of wiigwaas and place the body on the ground in the middle of the wiigiwaam.” On the next morning after this had been done, the family and friends went into this lodge and seated themselves around the corpse.

"When they had all been sitting quietly for some time, they saw through the doorway the approach of a bear, which gradually came towards the wiigiwaam, entered it, and placed itself before the dead body and said, “ho, ho, ho, ho,” when he passed around it towards the left side, with a trembling motion, and as he did so, the body began quivering, and the quivering increased as the bear continued until he had passed around four times, when the body came to life again and stood up. Then the bear called to the father, who was sitting in the distant right-hand corner of the wiigiwaam, and addressed to him the following words:

Noos gaawiin anishinaabewisii, ayaawiyaan manidoo ningwisis.

My father is not an Indian not, I am a spirit son.

Bi-mayaa minik niiji- manidoo mayaa zhigwa ji-gi-aawiyan.

"The little bear boy was the one who did this. He then remained among the Anishinaabeg and taught them the mysteries of the Midewiwin; and, after he had finished, he told his adopted father that as his mission had been fulfilled he was to return to his kindred manidoog, for the Anishinaabeg would have no need to fear sickness as they now possessed the Midewiwin which would enable them to live. He also said that his spirit could bring a body to life but once, and he would now return to the sun from which they would feel his influence."

This event is called Gwiiwizens wedizhichigewinid—Deeds of a Little-boy.

Associations

Tribal groups who have such societies include the Abenaki, Quiripi, Nipmuc, Wampanoag, Anishinaabe (Algonquin, Ojibwa/Chippewa, Odawa/Ottawa and Potawatomi), Miami, Fox, Sac, Sioux and the Winnebago. These indigenous peoples of Turtle Island (North America) known either as First Nations or as Native Americans passed along birch bark scrolls, teachings, and have degrees of initiations and ceremonies. They are often associated with the Seven Fires Society, and other aboriginal groups or organizations. The Miigis shell, or cowrie shell, is used in some ceremonies, along with bundles, sacred items, etc. There are many oral teachings, symbols, stories, history, and wisdom passed along and preserved from one generation to the next by these groups.

Whiteshell Provincial Park (Manitoba) is named after the white shell (cowrie) used in Midewiwin ceremonies. This park contains some petroforms that are over 1000 years old, or possibly older, and therefore may predate some aboriginal groups that came later to the area. The Midew society is commemorated in the name of the Midewin National Tallgrass Prairie (Illinois).

Degrees

The Mide practitioners are initiated and ranked by "degrees." Much like the apprentice system or an academic degree programs, a practitioner cannot advance to the next higher degree until completing the required tasks and gain the full knowledge of that degree's requirements. Only after successful completion, may a candidate be considered for advancement into the next higher degree.

Extended Fourth

The accounts regarding the extended Fourth Degrees vary from region to region. All Midewiwin groups claim the extended Fourth Degrees are specialized forms of the Fourth Degree. Depending on the region, these extended Fourth Degree Midew can be called "Fifth Degree" up to "Ninth Degree." In parallel, if the Fourth Degree Midew is to a doctorate degree, the Extended Fourth Degree Midew is to a post-doctorate degree.

The Jiisakiwinini is widely referred to by Elders as the "highest" degree of all the medicine practitioners in the Mide as it is Spiritual medicine as opposed to physical/plant based medicine.

Medicine lodge

Midewigaan

The midewigaan ("mide lodge"), also known as mide-wiigiwaam ("mide wigwam") when small or midewigamig ("mide structure") when large, is known in English as the "Grand Medicine Lodge" and is usually built in an open grove or clearing. A midewigaan is a domed structure with the proportion of 1 unit in width by 4 units in length. Though Hoffman records these domed oval structures measuring about 20 feet in width by 80 feet in length, the structures are sized to accommodate the number of invited participants, thus many midewigaan for small mide communities in the early 21st century are as small as 6 feet in width and 24 feet in length and larger in those communities with more mide participants. The walls of the smaller mide-wiigiwaam consist of poles and saplings from 8 to 10 feet high, firmly planted in the ground, wattled with short branches and twigs with leaves. In communities with significantly large mide participants (usually of 100 people or more participants), the midewigamig becomes a formal and permanent ceremonial building that retains the dimensions of the smaller mide-wiigiwaam; a midewigamig might not necessarily be a domed structure, but typically may have vaulted ceilings.

Openings to the mide-wiigiwaam are on either end of the lodge, extending east and west with the main entrance toward that point of the compass at which the sun rises. In the east and west walls are left open spaces, each about 3 to 4 feet wide, used as entrances to the enclosure. From each side of the opening the wall-like structure extends at right angles to the end wall, appearing like a short hallway leading to the enclosure, and resembles double doors opened outward. Saplings thrown across the top of the structure serve as rafters, upon which are laid branches with leaves, and pieces of bark, to sufficiently shade the occupants from the rays of the sun. Several saplings extend across the enclosure near the top, while a few are attached to these so as to extend longitudinally, from either side of which presents of blankets, etc., may be suspended. At a distance about a sixth of the lodge's length from the main entrance, a large flattened stone, measuring more than a foot in diameter, is placed upon the ground. This is used when subjecting to treatment a patient; and at a corresponding distance from the western door is planted the sacred mide post of cedar, that for the first degree being about 7 feet in height and 6 or 8 inches in diameter. It is painted red, with a band of green 4 inches wide around the top. Upon the post is fixed the stuffed body of an owl. Upon that part of the floor midway between the stone and the mide post is spread a blanket, upon which the gifts and presents to the society are afterward deposited. A short distance from each of the outer angles of the structure are planted cedar or pine trees, each about 10 feet in height. Design of the larger midewigamig is similar to that of the smaller mide-wiigiwaam, but as this structure is a formal building, saplings are not used. The high-dome or vaulted ceilings allow for the rays of the sun to enter the building and permeate the ceremonial area with light.

Jiisakiiwigaan

Design of the jiisakiiwigaan ("'juggler' lodge" or "Shaking Tent" or traditionally "shaking wigwam") is similar in construction as that of the mide-wiigiwaam. Unlike a mide-wiigiwaam that is an oval domed structure, the jiisakiiwigaan is a round high-domed structure of typically 3 feet in diameter and 6 feet in height, and large enough to hold two to four people.

Annual and seasonal ceremonies

Aabita-biboon (Midwinter Ceremony)

Animoosh ([White] Dog Ceremony)

Jiibay-inaakewin or Jiibenaakewin (Feast of the Dead)

Gaagaagiinh or Gaagaagishiinh (Raven Festival)

Zaazaagiwichigan (Painted Pole Festival)

Mawineziwin ("War [Remembrance] Dance")

Wiikwandiwin ([Seasonal] Ceremonial Feast)—performed four times per year, once per season. The Wiikwandiwin is begun with a review of the past events, hope for a good future, a prayer and then the smoking of the pipe carried out by the heads of the doodem. These ceremonies are held in mid-winter and mid-summer in order to bring together peoples various medicines and combine their healing powers for revitalization. Each Wiikwandiwin is a celebration to give thanks, show happiness and respect to Gichi-manidoo. It is customary to share the first kill of the season during the Wiikwandiwin. This would show Gichi-manidoo thanks and also ask for a blessing for the coming hunt, harvest and season.

Rites of passage

Nitaawigiwin (Birth rites)—ceremony in which a newborn's umbilical cord is cut and retained

Waawiindaasowin (Naming rites)—ceremony in which a name-giver presents a name to a child

Oshki-nitaagewin (First-kill rites)—ceremony in which a child's first successful hunt is celebrated

Makadekewin (Puberty fast rites)—upon reaching puberty, a child goes through a vision quest to determine path into adulthood

Wiidigendiwin (Marriage rites)—ceremony in which a couple is joined into a single household

Bagidinigewin (Death rites)—wake, funeral and funerary feast

Miscellaneous ceremonies

Jiisakiiwin (Shaking tent)—ceremony conducted by a Shaking-tent seer (jaasakiid; a male jaasakiid known as a jiisakiiwinini or a female jaasakiid known as a jiisakiiwikwe), often called a "Juggler" in English, who would enter the tent to conjure spirits and speak beyond this world.

Bagisewin (Present)—custom at the end of a wedding ceremony in which the bride presents wood at the groom's feet as a wedding present.

Ishkwaandem-wiikwandiwin (Entry-way Feast)—A ceremony performed by women who took a piece of wood out to the bushes to offer it to Gichi-manidoo, and brought something back as well. This ceremony represents the woman's vital place in the household as a homemaker whom asked for blessing from Gichi-manidoo so that the home would be safe and warm.

Teaching scrolls

Called wiigwaasabakoon in the Anishinaabe language, birch bark scrolls were used to pass on knowledge between generations. When used specifically for Midewiwin ceremonial use, these wiigwaasabakoon used as teaching scrolls were called Mide-wiigwaas ("Medicine birch"). Early accounts of the Mide from books written in the 1800s describe a group of elders that protected the birch bark scrolls in hidden locations. They recopied the scrolls if any were badly damaged, and they preserved them underground. These scrolls were described as very sacred and the interpretations of the scrolls were not easily given away. Current theories claim the Ojibwe Nation is possibly descended from the Hopewell People who formed a vast trading network across the North American continent. The historical areas of the Ojibwe were recorded, and stretched from the east coast all the way to the prairies by way of lake and river routes. Some of the first maps of rivers and lakes were made by the Ojibwe and written on birch bark.

"The Teachings of the Midewiwin were scratched on birch bark scrolls and were shown to the young men upon entrance into the society. Although these were crude pictographs representing the ceremonies, they show us that the Ojibwa were advanced in the development of picture "writing." Some of them were painted on bark. One large birch bark roll was "known to have been used in the Midewiwin at Mille Lacs for five generations and perhaps many generations before", and two others, found in a seemingly deliberate hiding place in the Head-of-the-Lakes region of Ontario, were carbon-dated to about 1560 CE +/-70. The author of the original report on these hidden scrolls advised: "Indians of this region occasionally deposited such artifacts in out-of-the-way places in the woods, either by burying them or by secreting them in caves. The period or periods at which this was done is far from clear. But in any event, archaeologists should be aware of the custom and not overlook the possibility of their discovery.

Teaching stones

Teaching stones known in the Anishinaabe language as either Gikinoo'amaagewaabik or Gikinoo'amaage-asin can be either petroglyphs or petroform.

Three creational ages

Ancient

The three creational ages begin with the Ancient age where humanity and animal-life are undifferentiated.

Golden

In the Golden age animals are still humans, but quantitatively different.

Present

With the Present age, animals and humanity are totally differentiated.

Seven prophetical ages

Seven fires prophecy is a prophecy originally taught among the practitioners of Midewiwin. Each fire represents a prophetical age, marking phases, or epochs, in the life of the people on Turtle Island (North America). The Seven fires prophecy represent key spiritual teachings for North America, and suggest that the different colors and traditions of the human beings can come together on a basis of respect. The Algonquins are the keepers of the seven fires prophecy wampum.

Tja...Interessant genoeg voor een artikel hier op QFF in mijn ogen, daarom dus wat aandacht voor de Midewiwin. Hieronder in de comments kan het wat mij betreft verder...

Hallo Quo Fata Ferunt! Mijn naam is "i", en aan de hand van dit eerste epistel van mijn hand, wil ik jullie graag wat meer over mijzelf vertellen. Ik ben dus "i" en ben niet geheel nieuw hier op Quo Fata Ferunt. Mijn gedachtegoed waarde al sinds den beginne hier rond en verkeerde tot op heden altijd in een fijn doch ondoorwaadbaar gezelschap van zielen. Ik zit als "i" verweven in al dat is en toch ook ergens weer niet. Zonder vaag te willen gaan klinken wil ik graag uit proberen te leggen waarom dat zo is.



Ik ben als "i" altijd ergens en overal maar ook nergens en bovenal. Ik ben en dus besta gaat voor mij niet op als zijnde, dat ik nu ben omdat ik besta. Ik besta immers omdat ik nu ben wat ik ben. Wat ik nu ben was ik niet en ergens dus toch ook wel! Ik was wat me maakte tot hetgeen ik nu ben geworden. Als "i" zou je me kunnen zien als het middelpunt van dit universum en van alles dat bestaat! Maar als "i" ben ik ook niets omdat iets ook gewoon weer niets is. Zonder iets is er geen niets! En met niets heb je ook iets!

Ik ben geworden wat ik ben door alles wat ik op mijn pad tegen ben gekomen. Ik zal worden wat ik zal zijn door het geen dat mijn pad zal kruisen. Als "i" was ik de oorzaak van het gevolg, alvorens het gevolg doorhad dat er ook nog een oorzaak aan alles vooraf ging. Als "i" ben ik dus oorzaak maar ook gevolg. Het en / of debacle begint dus bij de gedachtegang dat ik als "i" zowel het een als ook het ander ben. Ik kan het niet zijn! Ik ben het!

Wat is de oerbron van het zijn? Wat is de oorzaak van het bewustzijn dat er voor zorgt dat je aan kunt nemen dat ik "i"ben? Waarom ben ik, was ik en zal ik altijd "i" zijn zoals ik het was, ben en zal zijn? Waarom stel ik als "i" de vragen in een epistel dat bedoeld is als een stuk tekst waarin ik me als "i" aan Quo Fata Ferunt voorstel?

Vragen en antwoorden, aannames en raadsels. En toch ben ik als "i" wat jij diep van binnen nu al denkt dat ik ben. Of toch niet? Misschien ben ik wel die vrouw of dat meisje die morgen als kassière je boodschappen langs de scanner trekt. Of ben ik de man of gozer die jouw hamburgers staat te flippen? Nee joh! Ik ben natuurlijk die vriendelijke 65 plusser die zijn plaats aan jou afstaat als jij de trein, tram of bus instapt! Of ben ik die agent die besluit een oogje toe te knijpen als die jouw auto fout geparkeerd ziet staan tijdens het halen van zijn bonnen-quota? Of toch die schilder die de kozijnen van je sociale huurwoning staat te schilderen?

Als "i" kan ik iedereen zijn! Maar ook niemand! En de reden van dit epistel? Ach, hou het op het feit dat dit de inleiding is naar de volgende deur die wellicht weer zal leiden naar de deur van het broederschap van "i". Een broederschap? Wel, dat is aan U! Jouw aannames, jouw intenties en alles dat jouw vormde zullen bepalen waarheen dit zal gaan! Als je in bent voor een dolle rit en je ziet wat je zou moeten zien, dan kan dit wel eens een erg fijn onderonsje worden tussen jouw innerlijke ik en de innerlijke ik van "i".

En als je niet ziet wat je moet zien, betekend dit niet dat je blind bent. Je ziet echter niet wat je zou kunnen zien als je anders zou gaan kijken. Daar alles in het leven samenhangt met dat wat je leert tijdens je leven, zal niet iedereen op dezelfde wijze een situatie aanschouwen. En dat is maar goed ook, want anders zou iedereen dezelfde "i" kennen. En die gedachte alléén, is voor mij al saai genoeg om maar te besluiten, dat ik het hier nu als "i", voorlopig maar even bij ga laten.

Tot het volgende epistel, tot "i"!!!

Vervolg van deel twee .

c: Kleding
Bij magische handelingen was vaak een bepaalde kleding voor geschreven. Apolllonius van Tyana, die zoals wij zeiden, als magiër bekend stond, zou zijn gehele leven linnen kleding gedragen hebben. en de Parijse papyrus 3094 schrijft voor toverhandelingen voor: "draag een sindon (gewaad uit Indisch linnen)". In dezelfde geest spreekt Prokolos als hij zegt, dat de theurgen, die de door hen bezworen god in zich zouden opnemen, velerlei bijzondere gewaden en sierkleden moesten dragen, hoewel hij er niet bij vermeldt, dat dit linnen moest zijn.

Bij de kleding vormden vooral de hoofdbanden een belangrijk attribuut. Ook werd vaak het barrevoets gaan en het hebben van loshangend haar als voorwaarde voor het verrichten van van magische handelingen gesteld, zoals wij bij Philostratos kunnen lezen. Kransen en takken behoorden dikwijls tot de voorgeschreven dracht en De Jong geeft hiervan verschillende voorbeelden. Verder horen wij van wollen draden, bellen, sterren e.d., die eveneens tot de noodzakelijke uitrusting gehoorden. Evenals bij de magie waren ook bij de mysteriën bepaalde gewaden voorgeschreven en Apuleius deelt ons mede, dat hij bij zijn inwijding in de Isis-mysteriën niet minder dan twaalf maal van gewaad moest verwisselen. De in het vorige topic aangehaalde tekst van Artianos is ook sprake van de bijzondere klederdracht, die de hierophant droeg en daarbij noemt hij ook het lint, waarmee deze zijn haren tezamen hield. Uit ander bronnen weten wij, dat de Eleusinische priesters en priesteressen een gewaad droegen van een bepaalde purperen kleur.

Over de mysteriën, zoals die te Andania gevierd werden en die ook aan Demeter gewijd waren, zijn wij, wat de voorbereidingen daarvan betreft, ingelicht door de aldaar gevonden inscriptie, die allerlei bijzonderheden geeft. Zo wordt daarin gezegd, dat bij deze mysteriën de in te wijden kandidaten ongeschoeid moesten zijn en een wit gewaad moesten dragen. Aan de vrouwen wordt voorgeschreven, dat degenen, die geen priesteressen waren, een linnen hemd moesten dragen en de meisjes een kalasiris, een uit linnen vervaardigd gewaad. "Zij dragen gewaden uit linnen van franje voorzien, die kalaris heten: daaroverheen dragen zij witte wollen mantels. Maar in de tempel wordt niets van wol meegenomen en ook niet met hen begraven: want dit geldt als een zonde. Zij komen daarin overeen met de z.g.n. Orphische of Baskische gebruiken, die echter Egyptisch of Pyhtagorees zijn.
(Herodotos meent n.l. zoals eerder gezegd is, dat o.a. Pythagoras de Egyptische mysteriën naar Griekenland bracht): want ook hier is het niet geoorloofd, dat iemand, die aan een zodanige geheime dienst deelneemt, in wollen kleren begraven wordt.")

De vrouwen mochten geen schoenen dragen, behalve dan uit vilt of uit de huiden der offerdieren vervaardigd. Bij de Isis-mysteriën speelde de linnen kleding eveneens een grote rol, naar Apuleius bericht, en Ploutarchos spreekt over gewaden, waarin de Goden gekleed waren en de daarmee overeenkomende kleding, die de priesters droegen. Ook Herodotos spreekt reeds van linnen kleding in de Egyptische eredienst, en voegt er aan toe, dat in de tempel niet van wol meegenomen mocht worden en dat men er de te begraven dode niet in mocht kleden. Hij ziet dus een overeenkomst tussen de tempelriten en de dodencultus. Volgens Apuleius diende het linnen niet alleen als kleding voor de priesters, maar werd het ook gebruikt om de "heilige voorwerpen" te bedekken.
(Apuleius schrijft in zijn Aology (LVI, 1) over wol als uitgroeisel van een log lichaam, geroofd van een dom dier, dat reeds door opheus en Pythagoras voor profane kleding bestemd was; de reine daarentegen verplantte linnen, een voornaam product onder de gaven van de aarde, dat niet alleen diende voor de kleding der heilige priesters in Egypte, maar dat men ook gebruikte om de heilige voorwerpen te bedekken.)

Het loshangende haar, waar Philostratos over spreekt, vinden wij in de Eleusinische mysteriën terug in het voorschrift voor de hogepriester om lang, loshangend haar te dragen. Ook de priesteressen droegen het haar op dezelfde wijze en de inscriptie van Andania bevat het zelfde voorschrift. De volgelingen van Attis droegen bij hun extatische optreden eveneens het lange haar ongevlochten en schudden dit bij hun dans in het rond. Zowel de de mystai als de priesters bekransten zich in de Eleusinische mysteriën met mirre takken en ook bij de Demeterfeesten te Andia droegen de priesters, de priesteressen en, op een bepaald ogenblik, ook de ingewijden kransen. Kransen en takken speelden blijkens de gevonden afbeeldingen (zie afbeeldingen hier beneden) een rol bij de thebaanse mysteriën de Kabeiroi en in de Dionysische mysteriën waren de volgelingen van de God, evenals de door hen gedragen thyrssostaven, met klimoprangen versierd of ook wel met eiken- of dennentakken.

Ook Dionysos zelf werd wel afgebeeld met een krans van klimopbladeren en met een thyrosstaf, die daarmee versiert was.

In Eleusis werden in een bepaald onderdeel van de ritus felgele draden om de rechterarm en de linkervoet van de kandidaten gebonden de ingewijden droegen op Samothrake een purperen band om het middel. Volgens een, vermoedelijk jongere verklaring zou het dragen van deze band een middel zijn geweest om aan de gevaren van de storm te ontkomen, maar ook in andere gevallen verleende de goden hulp aan de ingewijden, die de band droegen. In het scholion op Apollonios wordt bijv. gezegd, dat Agamemmon, die ingewijd was (naar wij mogen aannemen in de Samothrakische mysteriën), toen hij zich voor Troia in een groot tumult bevond, de weerspannige Grieken kalmeren kon doordat hij de purperen band droeg. Kennelijk veronderstelde men, dat hem dit zonder godelijke hulp niet gelukt zou zijn. De band band werd, naar het schijnt, wel door een sluier vervagen, want in het bovengenoemde scholion op Apollonios is sprake van de sluier, die Odysseus volgens Homeros van de godin Leukothea gekregen had om het land der Phaiaken te bereiken, en wordt gezegd: " ... en men zegt, dat Odysseus, in Samothrake ingewijd, een sluier in plaats van een band gebruikt zou hebben". De sluier was overigens een attribuut, dat van veel betekenis was bij de Dionysische, de Eleusinische en de Phrygische inwijdingen, waar de mystes op een bepaald tijdstip gedurende de ceremonie in een sluier werd gehuld.

d: Maskers
Volgens Porphyrios droegen de theurgen, die door bepaalde handelingen en woorden in nadere aanraking met een godheid probeerden te komen om deze tot het verrichten van bovennatuurlijke handelingen te brengen, daarbij maskers, waardoor zij zich het uiterlijk van de betreffende god trachtten te geven. zoals wij al in het artikel Mysteriën Der Oudheid, Leringen zagen, kwam het dragen van maskers ook voor bij de mysteriën.

e: Offers
Bij belangrijke toverhandelingen waren offers voorgeschreven, zowel offers van bepaalde koeken en dranken als dierenoffers, terwijl ook bloed als bezweringsmiddel gold. Geheel dezelfde gebruiken vinden wij bij de oude inwijdingsriten. Bij de Eleusinische mysteriën werden allerlei offerdieren geslacht en verder behoorden bij de offeranden koeken, die o.a. door Clemens van Alexandrië worden genoemd. Op Samothrake zijn offer kuilen gevonden onder de ruïnes van de tempel, hetgeen op de daar bij de mysteriën gebrachte offers wijst, en hetzelfde was het geval in de tempels bij Thebe en te Eleusis. In de genoemde voorschriften van Andania, waarvan de mysteriediensten, zoals gezegd, als een filiaal van Eleusis te beschouwen zijn, worden de offerdieren precies genoemd:
"Men moet aan Demeter een drachtige zeug,
aan Hermas een ram,
aan de grote goden (vermoedelijk de Samothrakische Goden) een jong zwijn,
aan Apollon Karneios een everzwijn,
aan Hagne (Kore) een schaap offeren."
Pausanias deelt over de jaarlijks tweemaal ter ere van Isis gehouden mysteriefeesten te Tithoria in Phokis mee: "De welgestelden offeren stieren en herten, de armen ganzen en parelhoenders; alleen schapen, varkens en geiten zijn als offers niet toegelaten. Het is voorgeschreven, dat de offerdieren, na geslacht te zijn, in het heiligdom gebracht worden, waar ze op een brandstapel worden verbrand, na eerst omwonden te zijn men banden van linnen en byssos (katoen), die op de Egyptische wijze zijn gemaakt". Mischien slaat dit echter alleen op de openbare of semi-openbare eredienst, want Apuleius vermeldt er bij de beschrijving van zijn inwijding niets over. daarentegen staat het offeren bij de Mithras-mysteriën wel vast. Bij de tempels, die voornamelijk voor inwijdingen dienden, zijn overblijvselen gevonden van geofferde dieren, waaruit blijkt, dat runderen, schapen, geiten, varkens en voornamelijk gevogelte vooral kippen, geslacht werden.

ipse missa est

Opgravingen in 1954/55 van een Mithras-tempel onder de St. Priscinakerk (San Clemente) te Rome, hebben wandschilderingen aan het licht gebracht, die een deel der inwijdingen in beeld brengen. Zij tonen o.a. aan, dat daarbij het suovo-taurilia-offer plaats had, want in de voorgestelde optocht, worden achterelkaar een varken, een schaap en een rund meegevoerd.

Naar Porphyrios meedeelt, zou Istros, een geschiedschrijver uit Kyrene, in zijn verzameling Kretenzische offers zelfs bericht hebben, dat de Koureten van oudsher gewoon waren aan Saturnus een kaap te offeren, maar het is niet zeker of dit offer in werkelijkheid geschiedde (hierover meer in een nog te maken topic) . Wat het bericht van Ploutarchos over mensenoffers, die vroeger plaats hadden, betreft, staat het niet vast of deze met inwijdingen te maken hadden. Maar in ieder geval speelde mensenbloed wel een rol bij de inwijdingen. In het voorschrift van Andania lezen wij direct in het begin: "Over priester en priesteressen. De schrijver van de raadsvergaderingen zal degenen, die priester geworden zijn, dadelijk, als hij niet ziek is, bij brandende offers, terwijl zij bloed en wijn offeren, de voorgeschreven eed laten afleggen. Dit zou natuurlijk ook dierenbloed geweest kunnen zijn, maar in iedregeval offerden de priesters bij de Attis Kybele diensten het bloed, dat zij door zwaardwonden aan hun armen onttrokken hadden en de ingewijden castreerden zich zelfs en offerden hun bloed aan de godheden.

f: Gesproken woorden.
Van nog groter belang dan de voorbereidingen was bij de magische handelingen het gesproken woord, meestal bestaande uit magische formules, die vaak in een vreemde taal werden geuit en waarbij de naam van een God vaak bijzondere macht werd toegeschreven. In de mysteriën zien wij weer hetzelfde. Ook daar speelden de legomena, de gesproken woorden, een grote rol en er scheen vooral aandacht geschonken te wordenaan de wijze, waarop zij uitgesproken werden. Dit blijkt onder andere uit de woorden van Arrianos die de nabootser der mysteriën verweet, dat hij niet de juiste stem van een hierophant had.
"Mens, wat doet ge anders dan de mysteriën ontheiligen door te zeggen: In Eleusis is een tempel, hier ook. Daar is een hierophant, ik zal ook een hierophant voorstellen. Daar is een fakkeldrager, hier zal er ook één zijn. Fakkels zijn daar en hier. Wat men uitroept is daar en hier hetzelfde. Waarin verschilt dan hetgeen daar gebeurt van hetgeen hier geschied? Spotten met de godsdienst, is er geen verschil? Zijn dezelfde dingen nuttig op de verkeerde plaats en op de verkeerde tijd? Neen, zoiets gebeurt, nadat men heeft geofferd en gebeden, zich rein heeft gemaakt en bovendien zich in een bepaalde stemming heeft gebracht, waarna men tot een heilige handeling, een zeer oude handeling komt. Zo alleen worden de mysteriën heilzaam, zo alleen krijgen wij de voorstelling, dat door het voorgeslacht dit alles ingesteld is ter opvoeding en verbetering van ons leven. Maar gij brengt de mysteriën op straat en ontheiligt ze op een ongeschikte plaats, zonder reiniging, zonder offers; gij hebt niet de kleding, die een hierophant moet hebben, noch de band om het hoofd, noch de stem, noch de leeftijd van hem; gij hebt u niet gelijk hij deed, rein gemaakt, maar gij hebt alleen dezelfde uitroepen, die gij eens hebt opgevangen. Zijn dan die uitroepen op zichzelf heilig".

Niet alleen werd waarschijnlijk bij de dramatische opvoeringen of pantomimes gesproken, maar kende men ook formules en uitroepen, waar men blijkbaar een bepaalde uitwerking van verwachtte. Zo werd op de laatste dag van het Eleusinische inwijdingsfees een wateroffer gebracht, waarnaar die dag een plemochoai gekregen had. Het was misschien bij deze gelegenheid, dat de mystai, naar de hemel ziende: "Hye" riepen en naar de aarde ziende: "Kye", zoals ons door Prokolos wordt verteld. Van de zelfde schrijver horen wij ook, dat deze twee woorden eveneens bij de huwelijksvoltrekking gebruikt werden Hippolytos deelt ons iets dergelijks mede. (Weerlegging, V, 7, 34: "Dit is, heet het, het grootste en onuitsprekelijke geheimenis der Eleusinische mysteriën: Hye kye, en het heet, dat aan hem alles ondergeschikt is. "Hippolytos ziet er dus blijkbaar de naam van een God in.) Wij komen hierop bij het bespreken der Eleusinische mysteriën nog nader terug. Een andere ons overgeleverde, maar vermoedelijk verbasterde en in ieder geval raadselachtige formule is "Kogx Ompax", die aan het slot der Eleusinische wijdingen gebruikt zou zijn. (Dieterich, Eine Mithrasliturgie 39a en 216. Volgens hem is de betekenis van deze woorden niet na te gaan en vermoedelijk zijn ze aan een vreemde taal ontleent en verbasterd)

word vervolgd

bron: De mysteriën der oudheid en hun inwijdingsriten F.E. Farwerck