Quo Fata Ferunt! QFF! Die ECHTE Illuminati shit... Welkom in de Hel! - complotten, ufo's, karma, illuminati, nonsens, wetenschap, kennis en verlichting! QFF

Mea Culpa! Mea Maxima Culpa! Tja leute... Met geen pen valt te beschrijven hoezeer en hoe diep ik mij schaam voor mijn abrupte verdwijnen zo vers in het nieuwe jaar. De daarop volgende radio-stilte zonder verdere aankondiging was wat er op volgde. Zoiets doe je echter niet zo maar... Ik had er zeg maar gerust, meer dan goede redenen voor, om er even niet te zijn...  Een van de meest voorname is het feit dat de stress van mijn werk en de druk die onbewust al meer dan een jaar op mijn schouders ruste door dat ik voor mijn gevoel elke dag wat op QFF moet tikken, me gewoonweg even te veel werden.



En daarnaast heb ik de afgelopen twee weken bijna op dagelijkse basis achter instanties en de gemeente aan moeten gaan vanwege de situatie met de vervelende huisjesmelker. Tot overmaat van ramp kon de nieuwe drukker met wie ik samen ben gaan werken voor de uitlevering van de orders van de Pritoz webshop niet gelijk voldoen aan mijn wellicht te hoge verwachtingen. Hierdoor liep er van alles in de soep, kreeg ik logischerwijs ongeruste mensen aan de telefoon die hun shirts graag wilden hebben en dat alles bij elkaar dat heeft er voor gezorgd dat ik even heel abrupt aan een soort van handrem heb moeten trekken voor mezelf.

Ik kon simpelweg even niet de moeite opbrengen om naast al het geregel en heen en weer gereis van de afgelopen twee weken ook hier op QFF mijn ding nog te blijven doen. En dat is me oprecht aan het hart gegaan daar ik echt iedere dag wel even aan jullie allemaal moest denken maar ik me ook totaal kapot schaamde voor het feit dat ik door toedoen van het niet optimaal functioneren van de drukker zijn werkprocessen de QFF-ers die een shirt besteld hadden niet kon verblijden met het feit dat ze hun shirt ook daadwerkelijk al binnen hadden gekregen via de post.

De combinatie van deze factoren zorgden er letterlijk voor dat ik even niet mezelf kon zijn omdat ik mezelf gewoonweg te veel liet leiden door alle stress en ellende. Inmiddels is alles gelukkigerwijs geregeld en zijn er zowaar zelfs een paar lichtpuntjes die zich aandienen aan de horizon van het land der huisjesmelkers en komt alles voor mij persoonlijk hopelijk nu eindelijk ook echt in een wat rustiger vaarwater terecht. Want mijn bootje heeft oprecht genoeg ge-rocked de afgelopen tijd.

Anyways, kort verhaal of lang verhaal en vice versa, zo U wil zal geschieden... Langs deze weg wil ik dus echt iedereen hier op QFF een welgemeend en oprecht excuus aanbieden  voor en het niet aanwezig zijn op QFF. En tegen de QFF-ers die hun shirt tot nu toe nog niet hebben ontvangen maar deze vandaag of na het weekend binnenkrijgen, zou ik willen zeggen dat het me enorm spijt dat een en ander zo heeft moeten lopen, maar dat alle problemen inmiddels opgelost zijn en dat jullie van mij binnenkort via de mail bericht zullen krijgen met daarin een tegoed bon om een gratis shirt uit te zoeken.

Verder zal ik de komende tijd proberen de draad hier op QFF weer een beetje op te pakken en dus ook weer beginnen aan wat schrijfsels en proberen om ook elke dag of bijna dagelijks een artikel te tikken. Verder wil ik iedereen bedanken voor het in leven houden van QFF de afgelopen tijd!

Nogmaals: MEA CULPA!

Fraternally Yours,

Baphomet du Jahbulon

;-)

Het was donker, het regende hard. Het weer was guur deze avond. Snel wandelend door het oude stadsdeel van de stad waarover velen nog steeds van mening zijn dat het eigenlijk een uit de kluiten gewassen dorp betreft, loopt iemand snel met rasse schreden maar wel op zijn of haar hoede. De afstand is te groot om waar te nemen of het hier om een man of vrouw gaat. Ik probeer dichterbij te komen als ik me besef dat ik de persoon in kwestie hier best eens mee in de problemen zou kunnen brengen, en dat is geenszins mijn bedoeling. Even twijfel ik, maar als ik me besef dat ik mooi droog verscholen sta onder een stuk gevel van een gebouw dat ook bekend staat als het oude Telegraafkantoor, blijf ik stil staan om te observeren waarom deze persoon op zo'n aparte manier door dit deel van de stad wandelt.



Het duurt nog geen 20 seconden, en dan opeens zie ik hoe de persoon in kwestie snel van de ene kant van het smalle kloosterstraatje oversteekt naar de andere kant. Ik besluit om verder te lopen en achter de persoon in kwestie aan te lopen. De oude smalle klinkers en kinderkopjes die hier op straat liggen zijn glad en ik moet oppassen dat ik tijdens het snelle lopen niet uitglijdt. Als ik ongeveer nog dertig meter verwijderd ben van de persoon in kwestie zie ik dat het om een man gaat. Hij ziet mij ook en zet het op een rennen. Tussen twee oude pandjes aan de overkant van de oude waterpomp van het klooster zie ik 'm met een ferme beweging zo via een regenpijp een soort muurtje over klimmen.

Ik moet nu echt hard lopen en aangekomen bij de regenpijp doe ik het zelfde wat de man deed en klim ook ik over het muurtje. En uitgerekend op het moment dat ik naar beneden wil springen zie ik dat het een bekende is. Ik ben geschrokken en verrast tegelijkertijd. Het is niemand minder dan Bar-Yeshua d'Jahbulon. Wat doe jij hier vraag ik hem... Even stamelt hij en dan opeens zegt hij tegen me: "Ikkesh, ik ben op de vlucht!" 

Voor wie ben je op de vlucht dan vraag ik aan Bar-Yeshua... Hij kijkt me angstig aan en stamelt vervolgens dat hij moet vluchten omdat ze het weten. Ik vraag hem wie "ze" zijn en "wat" ze dan wel niet precies weten. Ik ken Bar-Yeshua als een serieus persoon die niet snel bang of angstig is, en juist daarom probeer ik te achterhalen wie of wat er achter deze vlucht van Bar-Yeshua schuil gaat.

Opeens pakt Bar-Yeshua me stevig beet en kijkt me indringend aan. Terwijl hij me aankijkt fronsen zijn wenkbrauwen en lijkt z'n blik steeds serieuzer te worden. En dan zegt Bar-Yeshua opeens: "Luister Ikkesh, geloof me, ze volgen me en ik moet weg voordat het te laat is. Als je mee wilt, mag je mee, maar vragen stellen doe je maar als we zijn waar we moeten zijn!"

Eventjes schroom ik en besluit ik even diep na te denken alvorens ik me zomaar impulsief in een avontuur stort... Enkele seconden ben ik stil, de seconden lijken serieus minuten te zijn, maar dan opeens besluit ik dat ik met Bar-Yeshua mee ga. Bar-Yeshua kijkt mij aan en zegt dat het goed is, maar dat we dan wel nu verder moeten. Cynisch als ik ben kijk ik Bar-Yeshua aan, en vraag ik 'm waar hij heen wil gaan, daar we op een binnenpleintje achter het museum in het Kloosterstraatje staan. en er geen uitweg is op een deur in het pand van het museum na. Dan wijst Bar-Yeshua opeens naar de grond en vraagt hij me op te letten. Ik kijk maar snap in eerste instantie niet waar Bar-Yeshua het over heeft. Dan opeens begint Bar-Yeshua de stenen er uit te wrikken met een metalen pen die hij uit zijn binnenzak haalde. Een voor een haalt Bar-Yeshua de stenen los en nog voor ik door m'n knieën kan gaan zie ik opeens onder de stenen en het zand een soort van luik met een oog.

Enigszins geschrokken help ik Bar-Yeshua de laatste stenen verwijderen en binnen luttele seconden staan we in de stromende regen op een binnenpleintje van nog geen 3 bij 4 meter te gluren naar een groot luik met een oog om het luik te openen. Wat de neuk is dit vraag ik aan Bar-Yeshua. En voor ik het verwachte snauwde Bar-Yeshua naar me dat ik geen vragen mocht stellen. Tijdens zijn gesnauw trok hij echter ook het luik open waardoor er een ingang met een trap naar beneden zichtbaar werd.

Kom, we gaan naar beneden zegt Bar-Yeshua. Maar de troep, de stenen en het zand dan? "Dat bergt iemand anders zo voor ons op!" zei Bar-Yeshua. En voor ik het wist klommen we beide via de trap naar beneden de ingang in.

Wordt vervolgt.

Schimmelruiter, Ooievaar en de (klapper)bok!

Een tiental dagen geleden poste ik een topic over Sinterklaas en aanverwanten. Feesten, rituelen, die allen met deze 'tijd', of beter gezegd periode, van het jaar te maken hebben. Centraal staat de kosmos, de natuur. Het (zon)licht.
In dit topic ga ik iets gebreider op een aantal aspecten in.

In de volksgebruiken komt de hierboven reeds genoemde schimmelruiter herhaaldelijk voor. Hij is kennelijk verwant met St. Nicolaas, in die zin, dat hij evenals deze Wodan voorstelt, die in zijn fessttijd, de Jul-tijd, op aarde rondgaat. Maar gezien de verschuiving van de oude heidense gebruiken naar andere data, zien wij hoe de schimmelruiter in sommige streken van Silezië met St. Maarten rondgaat en daar appelen, peren en gebak in de vorm van een hoefijzer uitdeelt. Het geven van een hoefijzer houdt kennelijk verband met het geluk dat deze God kan verlenen en daarom is het hoefijzer- veelal tot onze dagen - als een teken van geluk beschouwd.

Erg interessant dus! De betekenis van een hoefijzer in de vorm van geluksbrenger! Onderzoek naar de oorsprong van het verhaal van de hoefijzer als geluksbrenger is erg moeilijk. Officieel is de geschiedenis onbekend. Zie ook:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Hoefijzer#Symboliek
http://nl.wikipedia.org/wiki/Bijgeloof#Hoefijzers
En vooral:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Met_de_nachtmaar_getrouwd
En zo is het cirkeltje weer rond en komen we uit bij de Indo-germaanse cultuur. O.a. Witte Wieven etc.  Zeker is het niet, maar ik denk daarom dat de betekenis hier (in het verhaal hierboven van Farwerck) vandaan komt.

Hier trouwens nog een link naar de Jul-tijd.

(...)
Wederom elders ziet men behalve de Kerstman een Schimmelruiter, een bok, een ooievaar en soms nog een beer. De verklaring ligt voor de hand.  De Schimmelruiter is in beide gevallen een voorstelling van Wodan, de bok is het attribuut van Donar en zowel de ever als de ooievaar behoren in de eerste plaats bij Freyr.
Wodan (woensdag) Donar / Thor (donerdag) Freya (Vrijdag).

De voorbeelden van schimmelruiters zijn er te over door heel Noord/West Europa. Zoals eerder beschreven varieert de data van de feesten / rituelen nogal, maar vinden over het algemeen allemaal plaats in december.

Het opmerkelijke is echter, dat er bij het oude gebruik niet van een berijder gesproken wordt. Het is het paard, dat de gaven brengt. Evenals in de Oudheid dat het dodenpaard de plaats innam van de dodengeleider Wodan, nam hier dus de schimmel de plaats in van de geschenken gevende, mythische figuur: oorspronkelijk Wodan, later St. Nicolaas.

Meestal tezamen met de schimmelruiter trad de reeds genoemde Klapperbok op. Hij droeg een houten dierekop en trachtte allerlei etenswaren machtig te worden.

Vervolgens worden er wat voorbeelden genoemd waarbij de ene het iets anders viert / weergeeft dan bij de ander. Interessant om extra te vermelden is;

In Värmland in Zweden verscheen de Jul-bok, evenals de schimmelruiter in Duitsland, achtbenig. Dit is vermoedelijk een oeroud gebruik en heeft aanleiding gegeven tot de mythologische voorstelling van het achtbenige paard van Wodan.

Met het achtbenige paard word natuurlijk Sleipnir bedoeld.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Sleipnir

Sleipnir

In Zweden ging in sommige streken met Kerstmis een man rond, die geheel in stro gewikkeld was en op zijn hoofd een paar geitehorens droeg. Hij heette de Julbok. Soms eindigde de tocht in een schijnbaar slachten van de Julbok, die daarna herleefde.

Vervolgens komen er wat voorbeelden uit streken. Dit heeft natuurlijk alles te maken met het nieuwe jaar. Het licht (leven) heeft overwonnen, Thor heeft de zon van de onderwereld bevrijd, waardoor de dagen weer langer worden. De zon 'klimt' weer omhoog nadat deze op het allerlaagste punt stond (kortste dag).

http://en.wikipedia.org/wiki/Yule_Goat

Julbok

Er zijn een aantal verschillende bokkezinnebeelden. Hieronder weer een interessant stukje;

De bok stond, naar uit de overgeleverde gebruiken blijkt, in nauw verband met de de oude mannenbonden, die in latere tijd nog vaak zijn naam dragen. Zo bestonden in Zürich 'de Bokken' en in Limburg en het daaraan grenzende deel van Duitsland de 'Bokkenrijders', een roverbende, die zo heette, omdat zij volgens het volksgeloof, des nachts op bokken door de lucht reden. Zij hadden de reputatie waarschijnlijk daaraan te danken, dat zij de opvolgers waren van de oude mannenbonden, wier ritueel steelrecht bij de Limburgers in werkelijke roverijen ontaard was. Dat zij door de lucht reden, wijst op een oud verband met Wodan, het Wilde Heir en de Wilde Jacht.

Zoals gezegd is, treedt naast het paard en de bok ook wel de ooievaar op. Het is meestal een soort grappenmakerij, waarbij de kinderen en boerenmeiden aan het schrikken worden gemaakt, maar daarnaast bestaat toch ook nog altijd het geloof dat de vrouw, die zij hierbij aanraken, in het komende jaar een kind kan verwachten. Hier straalt dus nog altijd het denkbeeld door van vruchtbaarheid, die in de riten van de Jul-tijd een hoofdrol speelt, hetgeen nog geaccentueerd wordt door de symbolische betekenis der drie dieren. Wodan is, zoals wij herhaaldelijk zagen de God der vruchtbaarheid, althans één der Goden daarvan, maar ook Donar die, als gezegd is, vooral door de boeren vereerd werd, schreef men vruchtbaarheidsverlenende vermogens toe: onweer, dus regen, dus vruchtbaarheid. Hetzelfe was het geval bij de Scandinavische Freyr. Hij was de zoon van de God Njord en bracht in de lente de vruchtbaarheid. Maar dan kwam tevens de bode van de lente, de ooievaar, die daardoor het zinnebeeld van Freyr werd.

De gebruikte (quote) stukken tekst komen uit het boek 'Noordeuropese mysteriën en hun sporen tot op heden' van F.E. Farwerck. Daarnaast komt er info uit de gegeven weblinks en het boek 'Tussen hamer en staf' van Koenraad Logghe.