Quo Fata Ferunt! QFF! Die ECHTE Illuminati shit... Welkom in de Hel! - complotten, ufo's, karma, illuminati, nonsens, wetenschap, kennis en verlichting! QFF

Hoe zal de Wereld eruit zien als de hedendaagse geschiedenis, met al haar wetenschap, in zijn geheel wordt herschreven? Hoe zal het worden als ALLES ondersteboven moet worden gehaald???

Wat als.... religiën-, culten-, wetenschap-, pseudowetenschap-, New Age-, Ufo's-, demografie-, geologie-, natuurwetten-, wiskundige wetten-, economie-, energie-, zwarte gaten-, en "dark matter" zomaar compleet van tafel moet worden geschoven om ruim baan te maken voor de "nieuwe" opgedane kennis-, en inzichten. Is dit een Utopie? Fantasie? Fictie?

Nee! Het is de werkelijkheid! Altans als we de onderstaande berichten "The Primer Fields" als feitelijk kunnen aannemen.

Je mond valt werkelijk open bij het zien van het eerste deel van The Primer Fields. Vele lezers van dit forum kennen de diepe konijnen holen van het occulte-, geheime leer-, religiën-, filosofiën-, en de controversionele wetenschappen. Maar deze info is werkelijk OUTSTANDING !!! én bovendien "kindeenvoudig" uitgelegd!

ALLES valt op zijn plek, mits je dus in die konijnenholen bent geweest of wellicht nóg zit te graven. Kortom... ik maak er verder geen woorden aan vuil. In dit artikel verzamelen we de films over The Primer Fields en plaatsen wij linken naar nóg veel meer info waarbij er puzzelstukjes voor jouw op de plaats zullen vallen.

Maar is dit nieuw dan?

Welnee.... Tesla wist er alles van en wellicht is deze materie allang bekend onder de "gevestigde orde". Onze geschiedenis staat vol van de symbolen die betrekking heeft op deze materie. Maar het is ons sinds lange tijd verboden om met deze materie bekend te raken. Daarom is het zéér raadzaam voor de nieuwe lezers om de vermelde aanverwante artikelen en linkjes óók grondig door te spitten. Het heeft namelijk voor menig QFF-lid óók de nodige tijd gekost om deze materie leren te begrijpen.

Wellicht publiceren wij hiermee direct een potentieel raamwerk voor de nieuwe toekomst. Een toekomst met wellicht de langverwachte inzichten voor een schone onuitputtelijke energiebron, een toekomst voor ongekende mogelijkheden in de gezondheidszorg en een toekomst voor grenzeloze ruimtevaart. Tevens een toekomst waarbij religie-, conflicten-, sociale problemen-, én geld géén rol meer zullen spelen.

Voel je vrij om dit artikel zelf bij te werken of plaats je linkjes in het topic dat hieronder zal doorlopen. Deel dit artikel met mensen om je heen, maak het bekend via de diverse kanalen zoals de sociale media. Ook daarbinnen wordt de potentie van kennis en inzichten nog onvolledig benut, gebruik die potentie!

“I suggest we stop wasting tens of billions of dollars searching for new particles and forces invented by mathematicians chasing fame and a Nobel Prize and spend one percent of that sum investigating the dense plasma focus. Science used to be about simplification. It is the way of the Electric Universe. It is the way out of science’s black hole.”

~ Wal Thornhill - Physicist and Electric Universe theorist ~

We trappen af met het filmpje wat QFF-lid Dodeca in het "Wortel 2 aka Rothschild" geplaatst heeft:

De Films "The Primer Fields":

The Primer Fields Part 1

Links naar artikelen op QFF:

> Wortel 2 aka Rothschild topic <

> Het Plasma Universum, een introductie <

> Venus van Willendorf <

> Mehran Tavakoli Keshe <

> Sophia en Vrouwelijke Energie <

> Ootje Oxenaar <

> De Planeet Saturnus <

> De Ringen van Saturnus <

> Leylijnen & Centra <

> Baphometische Gesellschaft <

> Stickman <

******

Links naar artikelen op het net:

> Electric Universe 2013 Conference "The Tipping Point" <

> Sacred Geometry - Robert Lawlor * Philosophy and practice <

> Collective Evolution <

Om weer opgang te komen ga ik maar weer eens proberen een begin vertaling te maken over elektriciteit en plasma geen idee hoever het lukt het is voor mij is ook veel nieuws en in het Nederlands is er nog steeds niet veel te vinden.  Zoals wel vaker is het thunderbolts forum als inspiratie en bron. Alles in het Engels is hier te vinden en gepost door MGmirkin.

We beginnen met de waterbrug en laten we beginnen bij wat wikipedia er over te zeggen heeft:

Een waterbrug is een verbinding van water tussen bijvoorbeeld twee bekers die in stand gehouden wordt doordat gedeioniseerd water wordt blootgesteld aan een hoge spanning (15.000 volt).

Dit experiment werd voor het eerst uitgevoerd onder leiding van Elmar Fuchs op de Technische Universiteit Graz in Oostenrijk. De brug had een cilindrische vorm en een doorsnee van 1 tot 3 millimeter. De brug werd verbroken wanneer er een afstand werd gecreëerd die groter was dan 2,5 centimeter of wanneer de elektrische stroom werd onderbroken. De oppervlaktetemperatuur steeg van 20° C naar 60° C.
bron: Wikipedia

Zoals je hierboven kan lezen heb je gedeioniseerd water nodig aldus Wikepedia, wat is dan wel gedeioniseerd water?

Water zonder "droogrest", dat wil zeggen vaste stoffen die achterblijven na verdamping. Die droogrest is hoofdzakelijk afkomstig van opgeloste zouten, in leidingwater vind je bijvoorbeeld meer of mindere concentraties van vooral natrium, kalium, calcium en magnesium, en dan natuurlijk ook tegenionen zoals sulfaat, carbonaat, chloride, ... Dit zijn allemaal opgeloste mineralen, die bestaan uit ionen, en je wil ze weg uit je water - dus moet je het demineraliseren of deioniseren. Gedeioninseerd en gedemineraliseerd water zijn dus hetzelfde, maar het woord zegt niks over de techniek waarmee dat is gebeurd.Er zijn verschillende technieken mogelijk. De eerste is destillatie, en dan krijg je gedestilleerd water. Je zet het water om in waterdamp, en condenseert die dan weer. Per definitie, als je een zuiver opvangvat gebruikt dat zelf geen ionen lekt, heb je dan geen enkele droogrest - alles is al een keer verdampt, er is geen reden waarom het dat niet nog eens zou doen. Wie tijdens destillatie geen speciale voorzorgen neemt, kan wel bepaalde lichte organische stoffen mee overdestilleren - gedestilleerd water is daarom dus nog geen "ultrapuur" water, maar je bent er wel zeker van dat het geen droogrest heeft. Alles wat niet verdampt is eruit verdwenen. De tweede techniek is het water door een ionenuitwsselingshars sturen. Deze hars vervangt alle positieve ionen (Na, Ca, Mg, K, ...) door H+, en alle negatieve (Cl, SO4, CO3, ..) door OH-. En H+ en OH- samen vormen ...water. Dit leidt tot een water waaruit een zeer groot deel van de ionen zijn verwijderd, en voor alle praktisch gebruik is het identiek aan gedestilleerd water. Een kleine droogrest is mogelijk. Water dat door een ionenwisselaar is gestuurd, bevat WEL nog alle niet-geladen onzuiverheden, zoals opgeloste niet-ionaire organische stoffen, bacterien, virussen, ... die niet door de gewone filterwerking van de hars zijn tegengehouden. Een kleine droogrest is dus mogelijk. De laatste belangrijke techniek is omgekeerde osmose. Het water wordt door een zeer fijn filter gestuurd, waarin alle deeltjes die groter zijn de watermoleculen zelf worden tegengehouden. Dit water bevat in theorie geen organische stoffen, bacterien en virussen meer, omdat dit de grootste partikels zijn. Wat ionen betreft,die zijn een stuk kleiner, en sommige zijn van de grootte van een watermolecuul. NH4 en fluoride bijvoorbeeld, worden door een osmose-membraan nauwelijks tegengehouden. Bovendien is geen enkel membraan echt perfect, en er is dus een zekere lekkage. Dit water bevat enkel nog kleine ionen, en geen grotere opgeloste of rondzwevende stoffen. Voor echt zuiver water zou je reverse-osmose water door een ionenwisselaar willen sturen, en het daarna gefractioneerd distilleren in een recipiënt dat zelf geen ionen lekt - teflon of zo.
bron: Wat is het exacte verschil tussen gedestilleerd, gedeioniseerd en gedemineraliseerd water?

Hieronder nog meer links naar 'Merkwaardige Elektrische Water Effecten':

WASSERFADDEN EXPERIMENT 1996 William Beaty
Water forms floating 'bridge' when exposed to high voltage
Electric Fields (Unexpectedly) Move Water Droplets
Making Ice at Room Temperature [With Electric Fields

Wij gaan weer verder met het volgende stukje in het Engels; subatomaire deeltjes (Zijn Neutronen gewoon elektrisch gecomprimeerde waterstofatomen?):

It seems so simple as to be absurd, however a recently submitted paper by Santilli claims that new research offers the promise of replicating Don Carlo Borghi's experiment (itself an experimental test of Rutherford's 1920 hypothesis), wherein Borghi claimed to have found that a neutron can be created by merging a proton and an electron through the use of an electric arc. If validated, this may serve as a stepping stone to further discoveries about the fundamental nature and structure of matter. In the submitted paper, both Rutherford's hypothesis and Don Borghi's claimed experimental success are both covered topically. New experimental results are also detailed. Several possible explanation for observed results are offered.

Following Rutherford’s 1920 historical hypothesis of the neutron as a compressed hydrogen atom in the core of stars, the laboratory synthesis of the neutron from protons and electrons was claimed in the late 1960 by the Italian priest-physicist Don Carlo Borghi and his associates via a metal chamber containing a partially ionized hydrogen gas at a fraction of 1bar pressure traversed by an electric arc with 5J energy and microwaves with 1010s−1 frequency. The experiment remained unverified for decades due to the lack of theoretical understanding of the results. In this note we report various measurements showing that, under certain conditions, electric arcs within a hydrogen gas produce neutral, hadron-size entities that are absorbed by stable nuclei and subsequently result in the release of detectable neutrons, thus confirming Don Borghi’s experiment. The possibility that said entities are neutrons is discussed jointly with other alternatives. Due to their simplicity, a primary scope of this note is to stimulate the independent re-run of the tests as conducted or in suitable alternative forms.

Santilli notes that the electric arc may be a good mechanism for compressing a proton and electron together in order to synthesize a neutron on account of the behavior of charged particles (protons and electrons) in a magnetic / electric field.
bron
Meer hier:
On the laboratory synthesis of neutrons from protons and electrons, Ruggero Maria Santilli
Confirmation of Don Borghi's experiment on the synthesis of neutrons from protons and electrons

Nu gaan we is opzoek wat er in het Nederlands over te vinden is laten we beginnen bij Rutherford:

Ernest Rutherford, 1e Baron Rutherford of Nelson (Brightwater, 30 augustus 1871 – Cambridge (Verenigd Koninkrijk), 19 oktober 1937) was een Nieuw-Zeelands-Britse natuur- en scheikundige. Hij wordt ook wel de vader van de kernfysica genoemd. Hij pionierde de baantheorie van het atoom door de ontdekking van de verstrooiing van Rutherford.

In 1912 voegde Niels Bohr zich in Manchester bij hem. Bohr combineerde Rutherfords atoomtheorie met de kwantumtheorie van Max Planck en vormde zo de grondslag voor de moderne kernfysica. In 1917 toonde Rutherford aan dat stikstof in zuurstof veranderd kan worden door dit element te bestralen met alfastraling (14N + α → 17O + proton). Hiermee was hij de eerste persoon die kunstmatig een atoom liet transmuteren. In 1920 voorspelde hij het bestaan van een neutraal kerndeeltje. Dit neutron werd in 1932 door de in Cambridge werkzame natuurkundige James Chadwick inderdaad ontdekt, waarvoor Chadwick drie jaar later de Nobelprijs voor de Natuurkunde ontving.
bron

Wordt je ook niet veel wijzer van maar goed is tenminste iets nu gaan we is opzoek naar Don Borghi's experiment, gelijk viel mij op dat Wikipedia bij het Don Borghi artikel al in 2007 een poets aanval heeft gehad omdat het artikel niet voldoet aan de rolstoel standaard. Een reden om er even wat verder op in te gaan.
bron en reden voor verwijdering

In essence, the experimenters created in the interior of a cylindrical metal chamber (called klystron) a gas of ionized hydrogen (free protons and electrons) originating from the electrolytical separation of water, and kept the gas ionized via an electric discharge. Since protons and electrons carry a charge, they could not escape from the metal chamber. Close to the outside of the chamber, the experimenters put a variety of fissionable and non-fissionable material and, after periods of time ranging from days to weeks, they detected transmutations in that material, thought to be caused by a flux of neutrons. In the absence of any other source, said neutron flux appears to originate from the synthesis of neutrons from protons and electrons in the interior of the klystron. Since the neutrons are neutral, once created inside the klystron, they can escape confinement and cause the detected nuclear transmutations.

In simpel Nederlands:
Het Don Borghi experiment toonde een synthese van een neutron van proton + elektron bij lage energie. In zijn experiment wordt een plasma van protonen en elektronen in een vat onderworpen aan een golvend (trillend) elektromagnetisch veld.

Maar in plaats dat er tijdens dit proces een waterstofatoom wordt gevormd wordt er een neutron gevormd. Het Don Borghi's experiment is de meest elementaire vorm van een koude fusie-experiment. Laten we hier op QFF nu net bezig zijn met een paar artikelen en het onderzoeken van jawel, cold fusion. Al is volgens de kwantummechanica deze synthese onmogelijk bij zulke lage energie. Desondanks wordt Cold fusion nu serieus onderzocht als vervanging voor kernenergie...:
"...Cold fusion wordt nu serieus onderzocht als vervanging voor kernenergie..."
Koude Fusie met Rossi
Mehran Tavakoli Keshe
De bron van de Nederlandse vertaling hierboven

Wordt vervolgd

Een vaak voorkomend fenomeen in de folklore en de mythe verhalen uit de culturen over de hele wereld is het bestaan ​​van miniatuur mensachtige wezens. Feeën, dwergen, kabouters, of onder welke andere namen ze ook bekend zijn, In de geschiedenis zijn  mysterieuze kleine mensen van verschillende typen consequent naar voren gekomen als belangrijke elementen beschreven in folklore van de wereld sinds mensenheugenis.

Op het eiland Hokkaido wat ligt in de koude noordelijke deel van de Japanse archipel heeft het de inheemse Ainu volk een oude mythe over een oud ras van dwerg-achtige mensen wat het land al lang bewoonde voordat de mens arriveerde.

Hokkaido

Ainu, de oorspronkelijke bewoners van Japan

De Ainu noemde deze mysterieuze kleine wezens de Koropokkuru, ook vaak geschreven op andere manieren, zoals Kor-pok-un-kur, Koro-pok-guru, and Koro Pokunguru. Ze worden ook wel aangeduid als de Tsuchigumo. De naam Koropokkuru wordt meestal vertaald als "de mensen die leven onder de klis (Burlock) bladeren," en beschrijft de kleine omvang van deze schepselen. In sommige verhalen werd verteld dat een hele familie onder een klis blad kon wonen, een dergelijke blad is ongeveer 1,2 meter breed. De grootte van de Koropokkuru in de mythes echter verschilt van traditie naar de traditie. Zo werd gezegd dat deze wezens van 0,3 tot 0,6 meter hoog waren en in andere verhalen waren ze slechts enkele centimeters groot.

Over deze plant is het volgende te vinden: De penwortel van jonge planten kan gegeten worden als pastinaak. In Europa wordt de plant bijna niet meer gegeten, in het Verenigd Koninkrijk is er nog wel een populaire frisdrank te koop in de supermarkt die gemaakt wordt van paardenbloem en klit (dandelion & burdock). In Azië is het nog een populaire groente. De wortels worden in Nederland verkocht in Chinese supermarkten onder de Engelse naam "burdock". De wortels worden in het eerste groei-jaar in de herfst geoogst, dan heeft de plant nog geen bloemstengels/bloemen ontwikkeld (slechts de grote leerachtige bladen en de wortel). De wortels zijn vorstbestendig. Ze kunnen in de winter in de grond gelaten worden en vlak voor gebruik geoogst worden. Als u in het wild op zoek gaat naar deze plant kunt u het beste eerst zoeken naar de duidelijk herkenbare klittebollen, en vervolgens daar in de buurt zoeken naar planten uit het eerste jaar. De rode bladstelen zien er een beetje uit als rabarber, en de bladeren zijn leerachtig met een licht behaarde, witte onderkant. bron: Wikipedia

Koropokkuru

Naast hun kleine formaat, zagen de Koropokkuru, zo werd verhaald in de mythes, er nogal ruw en primitief uit, met grote hoofden, prominente wenkbrauwen, en korte, geplette neuzen. Soms hadden zij in de mythes een roodachtige huid maar meestal werden de Koropokkuru beschreven als nogal behaard en sterk ruikend. De niet-Ainu Japanse bevolking uit die tijd, en zelfs de vroege westerse ontdekkingsreizigers, beschouwden het inheemse Ainu volk zelf ook als harige beesten, en degenen die bekend waren met de Koropokkuru beschreven deze kleine wezens bijna als vanzelfsprekend dan ook als harig en beestachtig.

Ondanks deze brute verschijning, hadden de Koropokkuru toch enkele tekenen van vroege beschaving. Ze zouden vuursteen of stenen messen, schrapers en andere eenvoudige werktuigen gebruiken, en stonden ook bekend om hun creatieve menselijke uitingen in het aardewerk dat zij maakte en dat op een niveau wat zelfs de Aiunu niet beheersen. Ook in tegenstelling tot de Ainu werd verteld dat de Korropokkuru in holen in de grond zouden leven, dit waren dan hutten gebouwd over ronde gaten in de aarde, en dit leidde er uiteindelijk naar toe dat zij soms worden aangeduid als "de hol bewoners."

De Koropokkuru hadden ook het vermogen om te spreken en konden dan ook met de Ainu communiceren.

Volgens Ainu overlevering, was dit dwergenras buitengewoon schuw en vond men het niet leuk om gezien te worden. Toch handelden ze af en toen met de Ainu, hoewel de transacties waren kort en werden meestal gedaan voltrokken in het holst van de nacht onder de dekking van de duisternis. De Koropokkuru werden dan ook slechts vluchtig gezien, en hielden hun afstand met betrekking tot Ainu zaken.

Bronzen Youkai

Over ee Koropokkuru en Ainu werden gezegd dat zij het land vreedzaam hebben gedeeld totdat er een oorlog uitbrak tussen hun. De Koropokkuru werden vervolgens uitgeroeid of verdreven. Na deze verdwijning en met de steeds grotere aanwezigheid van de mensheid in Hokkaido, is dit mysterieuze ras van oude kleine mensen inmiddels een eeuwigheid verdwenen.

Is er enige waarheid in één van deze verhalen over kleine, mensachtige wezens die in de wildernis van Hokkaido leefden, en zo ja, wat waren deze wezens?

Er zijn ook enige aanwijzingen gevonden door de jaren heen voor een dergelijk niet Ainu zijnde ras wat woonde in Hokkaido. Archeologen hebben bewijs gevonden van vreemde hol woningen over heel Japan die vergelijkbaar zijn met de verhalen over de Koropokkuru woningen, en dus niet in overeenstemming met de Ainu, die altijd geleefd hebben in rieten huizen. Deze holen of kuilen blijken vaak stenen werktuigen niet typisch Ainu te bevatten, alsmede mysterieuze instrumenten die te klein lijken om comfortabel en efficiënt te zijn voor de normale menselijke, wat grote, handen. Een archeologische vondst welke het bestaan ​​van de Koropokkuru lijkt te bevestigen is in 1877 gedaan door Edward S. Morse. Dit was één van de eerste archeologische onderzoeken in Japan wat deze mythe zou ondersteunen. Op een plaats die bekend staat als de Omori heuvel vond Morse een reeks van antropologisch belangrijke aardewerk in dat niet paste in het beeld wat bekend was over Ainu cultuur. Het gevonden aardewerk kon niet door het Ainu volk zijn gemaakt simpelweg door het ontbreken van een dergelijke ambacht. Dit mysterie werd nog is versterkt door de hedendaagse Ainu ontkenning dat hun voorouders dit ambacht nooit hebben uitgeoefend. Morse vond dit vreemd, en tegen de tijd dat hij zijn vondst publiceerde in 1879, was hij tot de conclusie gekomen dat de Omori vindplaats niet aan het Ainu volk gerelateerd was, maar eerder dat van een neolithische volk dat aan de Ainu voorafging.

Morse's publicatie over dit onderwerp, getiteld 'Shell Mounds van Omori', was belangrijk in zijn tijd, en wordt algemeen beschouwd als de geboorte van de Japanse antropologie en archeologie.

Tsuboi Shōgorō, een student van Morse en één van de oprichters van de Antropologische Soiciety en later professor in de antropologie aan de in de Tokyo gelegen Keizerlijke Universiteit, heeft ook het aardewerk bekeken en was grotendeels verantwoordelijk voor het formuleren van een verbinding tussen deze hypothetische oude mensen, het dwerg- volk de Koropukkuru.

Tsuboi ontdekte de Ainu verhalen over de Koropokkuru en werd getroffen door de affiniteit voor het aardewerk dat zij maakten, zo werd gezegd, om te laten zien als kunst, iets wat niet werd geassocieerd met de Ainu. Hij gebruikte deze informatie om verder het verband te ondersteunen voor het het bestaan van deze wezens. Dit verband werd gelegd op basis van vondsten van Morse te weten het aardewerk, hol (kuil) woningen, en de stenen werktuigen. Deze waren allemaal in strijd met Ainu, Tsuboi zijn hypothese luidt dat deze objecten dan ook niet zijn gemaakt door de Ainu, maar door de Koropokkuru. Andere antropologen en wetenschappers kwamen ook tot dezelfde conclusies en bevorderende de introductie van de Koropokkuru in het academische debat, maar deze ideeën waren en zijn zeer controversieel en hier is fel over gedebatteerd.

Als er inderdaad een soort van stenen tijdperk ras van een klein formaat, wat gereedschap gebruikte, in kuil woning woonde, mensachtig was en in Japan heeft bestaan, wat waren ze en waar kwamen ze vandaan?

Een van de mogelijkheid zou kunnen zijn dat de Koropokkuru behoren tot de Pygmeeën. Pygmeeën zijn verschillende etnische groepen over de hele wereld die bekend staan ​​om hun kleine gestalten. Deze volkeren worden gedefinieerd als pygmeeën als hun gemiddelde hoogte minder is dan 1meter 49 (4 feet 11 inches).

Pygmeeën zijn te vinden in Afrika, het Maleise schiereiland, de Andaman-eilanden, Nieuw-Guinea en de Filippijnen. Veel van deze verafgelegen pygmee groepen delen dezelfde kenmerken, zoals bepaalde fysieke eigenschappen en sociale gewoonten, die lijkt te suggereren dat ze vaker voor kwamen in het verleden en een gemeenschappelijke afstamming zou kunnen hebben.

Afrikaanse pygmeeën

Als pygmeeën in staat zijn geweest om zich te verspreiden over zulke afstanden en verschillende eilanden en continenten te bewonen, lijkt het op zijn minst mogelijk dat een dergelijke groep mensen zijn weg hebben kunnen vinden op een bepaald punt in de geschiedenis naar Japan. Hoewel het zou kunnen dat er een verloren stam van Japanse pygmeeën achter verhalen van de Koropokkuru zit, lijkt de ruwe en brute fysieke kenmerken die beschreven zijn door Ainu te suggereren dat deze dwergen stam iets heel anders is.

In vele culturen in de geschiedeis wordt melding gemaakt van het bestaan ​​van kleine en meestal harige mensachtigen die op de loer zouden liggen in de wildernis van de wereld. Deze ondermaatse hominiden zijn bij velen bekend als "Proto-pygmeeën ', een term bedacht door de cryptozoologist Ivan T. Sanderson. Proto-pygmeeën worden meestal beschreven als tweevoetig en zeer mensachtige trekken, alleen bedekt met haar, wat soms uit verschillende lengten bestaat, en in het bezit van ruwe kenmerken zoals prominente wenkbrauwen en korte, dikke neuzen.

Het mogelijke bestaan ​​van een dergelijke schijnbaar fantasie schepsel kreeg een plaats in de geschiedenis door de ontdekking van overblijfselen van een ras van zeer kleine mensachtigen wat is gevonden op Flores Island wat ligt in de Indonesische archipel. De skeletresten en andere artefacten werden gevonden in Liang Bau Cave, op het Indonesische eiland Flores, in 2003, en werden voor het eerst beschreven in 2004. Deze wezens kwamen bekend te staan ​​onder de naam Homo floresiensis, en worden soms ook aangeduid als de "Hobbits van Flores."

Homo floresiensis

Onderzoek gedaan naar de relatief volledige overblijfselen van een vrouwelijk skelet aangeduid als LB1, of de "Little Lady van Flores, 'heeft aangetoond dat deze volgroeide volwassene een lengte had van slechts 1 meter 6 (3 ft 11inches). Ook is door onderzoek vastgesteld dat deze wezens niet gewoon kleine mensen waren, maar dat zij een geheel nieuwe soort van mensachtigen vertegenwoordigden.

Verhouding tussen de Homo floresiensis en de moderne mens

Misschien net zo verrassend als het bestaan ​​van deze wezens is dat de exemplaren die tot nu toe gevonden zijn, gedateerd zijn als 90.000 tot 18.000 jaar oud, waardoor ze gelijktijdig met de moderne mens kunnen hebben bestaan. Er wordt gedacht dat deze "Hobbits" tot 12.000 jaar geleden hebben bestaan​​, en misschien zelfs daarna.

Deze wezens lijken een hoog niveau van intelligentie te hebben gehad en relatief geavanceerde technologie. In de grot zijn er onder de skeletresten van de Homo floresiensis stenen werktuigen, met inbegrip van geavanceerde typen zoals de vuistbijl gevonden ook het bewijs van aanwezig vuur, maak deze soort waarschijnlijk minstens zo intelligent als de mens uit deze tijd.

Met een dergelijke uniek schepsel samenleven in het verleden is al opmerkelijk, maar het heeft ook verstrekkende gevolgen voor wat betreft de verschillende meldingen van kleine harige mensachtigen gemeld in de moderne tijd. Als de Homo floresiensis is erin geslaagd te kunnen overleven tot op de huidige dag, geeft het ons een realistische basis waarmee we de meldingen van soortgelijke schepsel te kunnen onderzoeken van uit de hele wereld. Zo zijn er relatief moderne verslagen te vinden over pygmee mensachtigen die overleefden tot in de 19e eeuw. Onder de lokale bevolking, werden de wezens bekend als 'de Ebu Gogo', die naar verluidt leefden en eruit zagen als kleine, harige, holbewoners. Indonesië heeft ook haar verhalen over de Orang Pendek, een kleine harige mensachtige die vaak wordt vergeleken met de Homo floresiensis. Verhalen zoals deze suggereren dat misschien deze Flores Hobbits hebben kunnen overleven in deze regio.

Het zou misschien niet onmogelijk zijn om Homo floresiensis vinden, of tenminste familieleden daarvan op de andere Indonesische eilanden. Stenen werktuigen gekoppeld aan de Homo floresiensis zijn gevonden op Flores die dateren uit 840.000 tot 750.000 jaar geleden, ver van vóór de komst van de moderne mens zo'n 40.000 jaar geleden. De vraag is dan hoe zijn ze daar gekomen? Flores Island bleef lange tijd geïsoleerd, zonder landbruggen voor dergelijke schepsel om over te steken. Zelfs toen de zeespiegel het laagst was, werd Flores nog steeds gescheiden van het vasteland door 24 km (15 mijl) water. Dit suggereert dat naast hun gebruik van gereedschap en het vermogen om vuur te gebruiken, de Homo floresiensis, of hun voorouders in staat waren om zee barrières te overbruggen, misschien met behulp van een soort van primitief vlot.

Het idee van zeegaande voorouders van Homo floresiensis opent een geheel wereld vol mogelijkheden met betrekking tot het Proto-pygmeeën buiten Flores Island en zelfs Indonesië. In feite zijn er verhalen van harige kleine mensen verspreid over heel Oceanië.

Hawaii heeft zijn Menehune, een halve meter tot een meter hooge mensachtigen met stevige, gespierde lichamen, laag voorhoofd, en roodachtige gezichten. Interessant dat zij net zoals de Koropokkuru roodachtige gezichten bezaten. Ceylon heeft een soort van 1 meter hoog harige mensachtige bekend als de Nittaewo. Fiji heeft ook verhalen van kleine, halve meter hoog harige dwergen. Op het eiland Palau, werden resten gevonden van een "insulaire dwerg" die dateren van slechts 900 - 2.800 jaar geleden. Over deze wezens werd gezegd dat zij de helft van de lengte van de inheemse Aborigines hebben.

Is het mogelijk dat Homo floresiensis, of mogelijk hun voorouders de Homo erectus, zich verspreide door heel Oceanië en in isolatie evolueerde naar de vele soorten van het Proto-pygmeeën welke vandaag de dag gemeld worden uit deze verre oorden?

Zo ja, kan een dergelijke wezens niet op hun tocht de een reis hebben gemaakt naar andere delen van de Stille Oceaan, zoal bijvoorbeeld naar Japan?

Zeker als deze wezens de zee barrières konden slechten en in een plaats zo ver van Indonesië als Hawaï konden bewonen, moet het idee dat zij Japan hadden kunnen bereiken niet al te raar klinken. Een Proto-Pygmy, verwant aan de Flores hobbits zou vrij goed zo maar in de verhalen over de Koropokkuru passen. In het uiterlijk lijkt een gelijkenis voor te komen ook komt het gebruik van stenen werktuigen overeen bij beide wezens. Men denkt dat Homo floresiensis in staat was om te spreken, maar in hoeverre de spraakontwikkeling zich had ontwikkeld is niet bekend. Dit vermogen om te spreken zou kunnen verklaren waarom de Koropokkuru het vermogen had om te communiceren en handel met de Ainu te voeren, althans op een rudimentaire manier. Inderdaad is het stemgebruik ook dikwijls gerapporteerd bij Proto-pygmeeën in andere delen van de Stille Oceaan waarmee men zou kunnen zeggen dat deze wezens inderdaad het vermogen hadden om spraak te produceren.

Een overlevende populatie en afstammeling van een voorouder van Homo floresiensis, geëvolueerd in afzondering op het eiland Hokkaido, Japan, lijkt niet een geheel complete onnozele gedachte, vooral na het overwegen van onze kennis over deze "Flores Hobbits" en de hoeveelheid van deze Proto-Pygmy meldingen verspreid over de Stille Oceaan. Misschien is de aanwezigheid van deze vroege mensachtigen langer blijven bestaan dan op dit moment vermoed wordt.

Het is ook mogelijk dat deze wezens bestonden uit een overgebleven populatie van een vroege menselijke voorouder, zoals de Homo erectus. Of mogelijk de aanpassing was in de evolutie, een eiland dwerggroei en dit als gevolg van de geografische isolatie op het eiland Hokkaido.

Homo erectus

Hoewel er geen moderne meldingen meer zijn over de Koropokkuru is het mysterie erover niet opgehelderd. Hebben deze Japanse Proto-pygmeeën bestaan? Was er ooit een volk van oude, miniatuur mensachtigen die gelijktijdig leefden met de mens in Japan? Zo ja, wat zouden ze zijn geweest? Waren zij werkelijk een populatie van pygmee mensachtigen of zijn het louter folkloristische schaduw wezens uit een andere tijd?

Dit zijn vragen waar we nog geen antwoord op hebben. Maar misschien zijn deze antwoorden wel ergens te vinden in de koude, uitgestrekte wildernis van Hokkaido.

disclaimer: Komt van de site Cryptomundo gerund door cryptozoölogen Loren Coleman, Craig Woolheater, John Kirk, en Rick Noll. Cryptomundo bevordert vrijwel elke mythisch beest als een echt levend dier. Cryptozoology kan een leuke en illustere hobby zijn voor sommigen, maar haar methode van te beginnen met de door jouw gewenste conclusie en het zoeken van anekdotes die daarbij kunnen helpen, is het tegenovergestelde van de methodes die gebruikt worden door de wetenschap. Bedenkt dus ook hier weer zelf of dit waarheden in zich heeft, of niet zo je wil.

bron: Japanese Hominid Files 3- The Koropokkuru

Gisteren zag ik in een aflevering op History over Ancient Aliens een stuk over de plaats Mohenjodaro wat ook Harappa (beschaving) genoemd word. Daar had men in de straten veel lijken, het skelet dan, gevonden en die waren ondanks dat ze meer als 1000 jaren oud waren niet vergaan. Dat zou o.a. komen omdat de plaats hoog ligt en de straling anders was. Ook had men in het midden van de verwoeste plaats een stuk gevonden waar verglazing zichtbaar is. In de serie koppelde men dat aan de oude geschriften en aan het idee dat er in het verleden ooit astronauten hier op aarde waren en met een atoombom aan aanlag gepleegd hadden. Nu kunnen er in het verleden best wel aliens hier geweest zijn maar ik bedacht me gelijk die verglazing heeft zich ook op andere plaatsen voorgedaan zie artikel over Malta, Artikel over Tucume en Artikel over de Kaali krater het kan dan ook vanuit het EU (Electric Universe)  verklaart worden, wat men op thunderbolts.info dan ook gedaan heeft. M.a.w. tijd voor een artikeltje over Mohenjo daro op QFF.

volgens Wikepedia:

Mohenjodaro (Hindi:मोएन-जोदड़ो) was een stad in de Indusbeschaving, op zo'n 80 km ten zuidwesten van het huidige Sukkur in de provincie Sindh van Pakistan, en door de UNESCO uitgeroepen tot werelderfgoed. Het is beter geconserveerd dan Harappa, dat het eerst was ontdekt, en levert meer informatie op over de beschaving waar het uit voortgekomen is. Mohenjodaro ligt 600 km van Harappa verwijderd. Het is gebouwd rond 2600 v.Chr. en werd verlaten rond 1700 v.Chr. Dit laatste was naar alle waarschijnlijkheid het gevolg van de wijziging van de loop van de rivier waar het aan lag en die de hele beschaving in de streek voedde. Het werd herontdekt in de jaren twintig van de 20e eeuw. De site heeft schade geleden van het stijgende grondwater van de nabije Indus. Men heeft de taal en het schrift van de Indusbeschaving nog niet kunnen ontcijferen, zodat ook de oorspronkelijke naam van deze en andere steden uit de omgeving (ook de Punjab en Gujarat) onbekend blijft. In het Sindhi staat "Mohenjo-daro" voor "dodenberg". Mohenjodaro is, gelet op de ouderdom ervan, een opmerkelijk bouwproject. De indeling – een patroon van elkaar loodrecht snijdende straten – was duidelijk het resultaat van stadsplanning. De gebouwen zijn opgetrokken uit baksteen, gebakken of gedroogd in de zon en verbrand hout. Op haar hoogtepunt telde deze stad waarschijnlijk rond de 35.000 inwoners. Er was een geavanceerd drainagesysteem, met zowel watertoevoer naar de huizen als afvoer via riolen. Er stonden allerlei soorten huizen, die een of twee verdiepingen konden hebben, en er was een ruime publieke badplaats. Deze laatste was voorzien van een laag natuurlijke teer, waardoor lekken werd voorkomen. Er bevonden zich ook een grote waterput, graanopslagplaatsen en een centraal gelegen marktplein. Er was bovendien een gebouw met ondergrondse vuurhaard (hypocaust), mogelijk voor warme baden.

De stad bestond uit twee delen, de zogenaamde "Citadel" en de "Benedenstad". Het grootste gedeelte van de benedenstad is momenteel nog niet opgegraven, maar de citadel bevatte duidelijk een openbaar bad, een grote ruimte waarin wel 5.000 mensen konden plaatsnemen, en twee grote vergaderruimten of overdekte markten.

Hier een filmpje over Mohenjo daro wat ook vertaald kan worden met 'de mond van de dood'.

In het filmpje o.a. dit weer te zien.

In het kader van zeg het met plaatjes gaan we daar maar is naar op zoek:

Stenen buste van een belangrijk , als „priesterkoning“ aangeduid persoon van de Induscultuur uit Mohenjodaro

Over de priester koning is in dit artikel Saturn Dead Cult deel 1 meer te vinden

Atlantica Online Art & Pictures, Mohenjo Daro Concept

Vondsten die men daar gedaan heeft zijn o.a.:

Meer hier te vinden op die pagina ook nog drie filmpjes.

Figure of a Mother Goddess, from Mohenjo-Daro, Indus Valley, Pakistan, 3000-1500 BC (stone), Harappan / National Museum of India, New Delhi, India / The Bridgeman Art Library

Om weer verder te gaan met zeg het met plaatjes de volgende serie:

Noordoost zijde van Mohenjo Daro

Geblokkeerde Straat lopend naar het oosten van First Street

De opgravingen zijn alleen gericht op het gedeelte ten westen van First Street. Niet opgegraven straten en huizen liggen in het oosten van First Street, wachtend op een dag waarop archeologen hebben geleerd hoe ze beter de kwetsbare bouwsteenstructuren kunnen behouden

Overdekt Aanvoerkanaal

Overdekt Aanvoerkanaal lopend door de belangrijkste straat en dat uitkomt bij het Grote Badhuis.

Kalkstenen 'putdeksels'

Deze grote afvoer was gedeeltelijk overdekt met grote platte blokken van kalksteen gemaakt van materiaal uit de Rohri heuvels, die zich in het noorden aan de andere kant van de rivier de Indus bevinden. Hieronder te zien een Close-up van de afvoer vanaf de straatzijde, met een baksteen die van een inkeping was voorzien om zo voorwerpen uit de waterstroom naar het badwater te houden die er niet in horden.

Af- Aan- voerkanaal uitgang

Een groot deel van het modder bakstenen platform in het UM gebied werd verwijderd om er zeker van te zijn dat het niet andere bouwsteenstructuren verhulden. De gebakken stenen van de bovenste gebouwen maten 7 x 15 x 29 cm (ongeveer 01:02:04 ratio), terwijl die van eerdere gebouwen op straatniveau 6,5 x 13 x 26 cm waren (eveneens ongeveer 01:02:04 ratio). Dit verschil bedacht Dales kwam door een geleidelijke toename in het steenformaat wat door verloop van tijd door kennis en ervaring was geleerd, maar in Harappa werd het tegenovergestelde patroon gevonden, waar de oudste stenen maten hadden van ongeveer 7 cm , terwijl die van de daarna rond 6,5 cm groot zijn.

Op qff is ook het nodige te vinden wat er op wijst dat de Ouden qua kennis en techniek verder waren of zeker meer konden dan wat wij nu heden ten dagen kunnen. Hier in dit artikel van Nexion over Ancient History Pt. 1 is er wat over te lezen. Ook in het Wortel 2 transformatie aka Rothschild van Dodeca is meer te vinden.

UM Area, Massief lemen platform afgedekt met baksteen

het grote bad

Het Grote Bad was toegankelijk via twee brede trappen, één uit het noorden en één uit het zuiden. De bodem van het bad is waterdicht vanwege het gebruik van zeer dicht op elkaar gelegde stenen gelegd op een rand van gips. Op de oostelijke, noordelijke en zuidelijke randen zij bakstenen zuilenrijen ontdekt, op de westelijke rand (aan de linkerkant) ontbrak deze echter. Sir John Marshall nam aan dat zij aanwezig zijn geweest en in de daaropvolgende reconstructies zijn verdwenen.

De zijwanden van de tank werden geconstrueerd met fijn ingericht bakstenen en een dikke laag bitumen (natuurlijke teer) gelegd langs de zijden van de tank om te voorkomen dat er water doorheen sijpelt.

De onderstaande afvoer afvoer loopt dwars door (onder de grond) de muur van een graanschuur. Als de gehele afvoer tegelijk is gebouwd met het Grote Bad, zou deze manier van bouwen aan kunnen geven dat de originele "graanschuur" is gebouwd voor het grote bad.

Overdekte afvoer vanuit het grote Bad

Van binnenuit kijkend in de afvoer van het grote bad, deze is groot genoeg om doorheen te lopen en heeft aan de zijkant verhoogde randen zodat men ook nog drogen voeten kon houden.

Lager gelegen richel en Afvoer kanaal van het grote bad, deze afvoer komt uit in het afvoerkanaal hier boven wat door de graanschuur loopt.

Aan de voet van de trap is een kleine richel met een opstaande bakstenen rand die zich uitstrekt over de gehele breedte van het grote bad. Mensen die de trap af kwamen konden langs deze richel lopen zonder dat men zelf in het bad zelf moest lopen. Kleine uitsparingen aan de randen van de trap heeft wellicht plaats geboden aan planken of andere trapbedekking.

In sommige buurten lagen grote binnenplaatsen die een groot aantal kleinere gebouwen gebouwd op verschillende niveaus met elkaar verbonden. De gepleisterde muur links ondersteunde huizen op een hoger niveau. Een groot uitspringende gewelf van een afvoerkanaal, wat later werd geblokkeerd is nog te zien bij de muur in de achtergrond

Lager gelegen gedeelte van de stad: hoofd Straat

Deze grote ronde steen is gemaakt van gestreepte geel en rood-bruine kalksteen. Onderzoek naar verschillende soorten kalksteen uitgevoerd door Randall Law, van de Universiteit van Wisconsin, Madison, suggereren dat deze ronde steen zijn oorsprong heeft vanuit de steengroeven die zijn gelegen nabij de plaats van Dholavira in Kutch. En vandaar uit naar Mohenjodaro is gebracht.

bron van bovenstaande plaatjes hier.

En als laatste nog een plaatje van het 'wagenwiel' deze met 6 spaken. Voor insiders Venus zou dan ook waarschijnlijk nog niet 'geboren' zijn.