Doorgaans ervaren we naarmate wij ouder worden dat de tijd 'harder' gaat.
Is dit gerelateerd aan waarneming of gaat het echt steeds harder ?
Als kind duurde de dagen veel langer als nu, maar wellicht duurde de dagen toen voor mijn ouders net zo lang als voor mij ?
Ik ben zeg maar 'op een ander punt ingestapt' maar zit dus wel in dezelfde tijdsbeleving.
Dan kom je dus bij zoiets uit;

Singulairiteit

De slang die in zijn staart bijt.
Als het principe van de sigulairiteit aanhangen dan kan ik dus niet anders concluderen dat we op weg zijn naar een soort 2012 momentje
Maar wellicht kun je dit ook op kleinere schaal bekijken, iedereen zijn eigen 2012, en niet met zijn allen tegelijk.
Of misschien ook wel helemaal niet
Wie zal het zeggen ?