Quo Fata Ferunt! QFF! Die ECHTE Illuminati shit... Welkom in de Hel! - complotten, ufo's, karma, illuminati, nonsens, wetenschap, kennis en verlichting! QFF

De 20e eeuw - de 7 December divisie

Mooi topic op de 7e december! Maar ik heb altijd al de kriebels gehad van die verering rond de divisie 7 december, vooral toen ik nog bij defensie zat. Maar de verborgen symboliek daarvan wordt nog steeds toegepast zoals bij de luchtmobiele brigade die ook de tradities heeft overgenomen.

Pearl Harbor was ook op 7 December toch? Mooi artikel trouwens FE! Thanks!

Eerste foto's ooit van executies Nederlands leger in Indië


© Album Jacobus R.. Drie Indonesiërs worden beschoten.

Voor het eerst in de geschiedenis zijn foto's opgedoken van executies die zeer waarschijnlijk zijn uitgevoerd door het Nederlandse leger tijdens de politionele acties in voormalig Nederlands-Indië. De foto's komen uit het privéalbum van een soldaat die diende als dienstplichtige in Nederlands-Indië.

Op de foto's is de liquidatie te zien van drie Indonesiërs. Ze staan met de rug naar het vuurpeloton aan de rand van een greppel op het moment dat ze worden beschoten. De greppel ligt vol lijken van geëxecuteerden, blijkt op een tweede foto. Aan de rand staan twee Nederlandse militairen, te herkennen aan hun uniform.

Nooit eerder
Deskundigen van het oorlogsinstituut NIOD en van het Nederlandse Instituut voor Militaire Historie (NIMH) zeggen dergelijke foto's nooit eerder te hebben gezien. 'Het zijn geen alledaagse foto's en het is beslist niet zo dat iedere Indiëmilitair dit soort foto's mee naar huis bracht', aldus een medewerker van het NIMH. Ook bij het NIOD zijn soortgelijke foto's onbekend, zegt René Kok. 'We hebben heel veel albums hier. Je zit te wachten op het moment dat zo'n foto opduikt en dat is nu. Eerder heb ik dit nooit gezien.'

De geraadpleegde historici twijfelen niet aan de echtheid. De exacte plaats noch de toedracht van de executie is bekend. Mogelijk levert nader onderzoek meer details op.

De maker is een soldaat uit Enschede. Hij is inmiddels overleden. Hij werd uitgezonden in 1947, kort voor de eerste politionele actie, en hij is pas in 1950 teruggehaald, na de soevereiniteitsoverdracht. Hij diende bij de artillerie. In de Korpsgeschiedenis van zijn onderdeel wordt geen melding gemaakt van executies. Vermoedelijk heeft de artillerie alleen bijstand verleend aan de Speciale Troepen of infanteristen, die wel executies uitvoerden.

(tekst gaat onder de tweede foto verder)


© Album Jacobus R.. Doden in een greppel, twee Nederlandse soldaten kijken toe.

Bekend zijn de executies in de Javaanse kampong Rawagede en op Zuid-Celebes. De nabestaanden van de slachtoffers van Rawagede werd vorig jaar een schadevergoeding toegekend. De staat moet nog reageren op de aanklacht die is ingediend tegen de standrechtelijke executies op Zuid-Celebes. Hoeveel Indonesiërs bij beide acties precies zijn omgekomen, is niet bekend.

De soldaat heeft nooit ruchtbaarheid gegeven aan het bestaan van de foto's. Zijn albums zouden ook nooit zijn opgemerkt, als ze niet onlangs waren gevonden in een vuilcontainer in Enschede. Wie ze daarin heeft gegooid, is niet bekend. De eigenaar van de albums was kinderloos en zou de laatste jaren alleen hebben geleefd.

Vuilcontainer
Een medewerker van het Gemeentearchief van Enschede zag de oude albums liggen in de vuilcontainer en hij besloot ze eruit te vissen. De gemeente Enschede verzamelt vaker foto's om de levensloop van de eigen inwoners te kunnen illustreren. De albums zouden alsnog terzijde zijn gelegd, als de archivarissen niet waren gealarmeerd door foto's van een gevangenentransport. Op dat moment besloten ze het album nog eens door te nemen waarbij ze stuitten op de foto's van de executies.

Onlangs riepen drie historische instituten de regering op opnieuw onderzoek te doen naar de politionele acties tussen 1945 en 1950, om te kunnen begrijpen wat voor oorlog er in Indonesië is gevoerd. Het kabinet heeft nog niet gereageerd.


Bron:
www.volkskrant.nl/vk/nl/2686/Binnenland/article/detail/3284391/2012/07/10/Eerste-foto-s-ooit-van-executies-Nederlands-leger-in-Indie.dhtml

Eens begraven blijft begraven

donderdag 30 augustus 2012
Er was een oud fillempie gevonden. Een paar weken geleden. En daar stond een interview op met kapitein Raymond Westerling (rip). Hij gaf daarin openlijk toe dat hij en zijn manschappen na WO II in Indonesië dingen hadden gedaan die ruim en breed onder het hoofdje “oorlogsmisdaden” cq. “misdaden tegen de menselijkheid” vielen. Maar hij handelde in opdracht van Den Haag. Net als indertijd Jan Pieterszoon Coen en andere Nederlandse bloedzuigers met de door Jan Peter Lullo zo bewonderde VOC-mentaliteit.
Na de uitzending van het fillempie, dat de toenmalige baasjes van de glazen tiet in 1969 niet durfden uit te zenden uit angst voor represailles, leefde hier en daar de verwachting dat er eindelijk een diepgaand onderzoek zou volgen naar de ellendige na-oorlogse gebeurtenissen in ons Aziatische wingewest. En wie daarvoor in Den Haag verantwoordelijk waren geweest. Maar die verwachting werd schielijk geaborteerd. Geen gegrut in begraven affaires. Fillempie of geen fillempie. Want dan krijg je niet alleen weer dat geouwehoer over al die dooie Indiërs, maar ook over de moord op generaal Spoor (Westerling’s hoogste baas in die heikele periode), de moord op vaandrig Aernout (snuffelaar in Indië), de verdwijning van de Nakamura-schat, de rol van Westerling bij een geplande Haagse couppoging in 1965 en de treinkaping in Wijster etcetera etcetera. Mogen wij bedanken (1).
Deze Haagse begrafeniscultuur blijft overigens niet beperkt tot de na-oorlogse periode. Ook een reeks van formidabele vuiligheden uit de oorlog zelf zijn onder leiding van de door Den Haag ingehuurde ceremoniemeester Lou de Jong en zijn discipelen zorgvuldig six feet under gemanouvreerd. Waaronder verraadzaken en dubbelspel waar zelfs zwaar uitgehongerde honden geen brood van lusten.
Zo beschreven wij bijvoorbeeld, weliswaar heel summier, de op zijn minst merkwaardige rol die jonkheer Six en zijn rechterhand Gerben Sonderman hebben gespeeld als leidend duo van de verzetsgroep OD en gabbers van verzetsleider prins Bernhard. Een kwoot uit het artikel “Tango dissonante” uit oktober 2000: “ ... Six beschikte samen met Sonderman over een eigen radioverbinding met prins Bernhard. Die zender bevond zich in een leeg appartement in de zogenoemde “Wolkenkrabber” aan het Victorieplein in Amsterdam-Zuid. Ettelijke malen werd de zender uitgepeild, waarna op de bekende Duitse wijze alle bewoonde appartementen werden uitgekamd. Het lege appartement werd telkens ongemoeid gelaten. Rare jongens die Germanen” (2).

Je houdt het niet voor mogelijk, maar deze week kregen we daar een actie op. Komt ie:

"In reactie op uw artikel in de Morgenster het volgende: Six had nog een zender tot zijn beschikking. Deze stond in de N-H-diaconie naast het oudeliedengesticht Amstelhof (de huidige Hermitage). Dat was het onderkomen van mijn ondergedoken vader Dirk Hulsman en zijn in verwachting zijnde vrouw A.H. Hulsman – Broek. In dat huis stond een zender op zolder waar veertien marconisten werkten, waaronder mijn vader. Een gedeelte van hen ligt nu op de erebegraafplaats in Overveen. Six had een geheime telefoonlijn vanuit de Koepelkerk, waar hij zich schuil hield. Six, Sonderman en Bührmann hielden soms samenkomsten bij mijn ouders thuis.
Op 30 januari 1945 vond een Duitse inval plaats, waarbij de aan het werk zijnde mannen werden opgepakt. Allen werden op 14 april 1945 gefusilleerd. Hun geschiedenissen zijn terug te vinden op de website van Roozenoord en de erebegraafplaats.
Mijn moeder voelde verraad. Zij heeft na de oorlog intensief geprobeerd inlichtingen te krijgen. Dr. Lou de Jong raadde haar af verder te gaan. Ik was er getuige van dat mijn moeder Pieter Six aansprak. Deze draaide zijn rug om en liep weg. Mijn moeder hevig geëmotioneerd achterlatend. Toen kreeg mijn moeder bezoek van een inlichtingenman. Hij raadde haar sterk af door te gaan met haar onderzoek, mede in verband met mijn toekomst. Een paar dagen later vloog een kogel door het naburige huis. Tot haar laatste dagen heeft mijn moeder dit niet kunnen verwerken.
Volgens een broer van mijn moeder voelde mijn vader zich niet veilig bij zijn eigen superieuren. Hij zou gezegd hebben: “Als ik het verzet verlaat word ik door de OD gedood. Blijf ik, dan pakken de Duitsers me”. Het idealisme van bevrijding van het land en bescherming van de Joden raakte verzeild in een spel van schimmige macht.
U begrijpt dat de gegevens over Gerben Sonderman bij mij alle bellen lieten rinkelen. Was de Ordedienst een organisatie die de macht tot zich wilde trekken en daardoor gevaarlijk werd voor haar eigen mensen?
Ik heb met een vriend geprobeerd meer gegevens over de OD te verkrijgen. Mede omdat ik vermoed dat zij een rol heeft gespeeld bij de Velser affaire, waarbij communistische verzetsstrijders nog vlak voor het einde van de oorlog werden vermoord. Nog steeds wordt dit feit onderzocht. Wij konden echter alleen krantenknipsels krijgen. Er ligt nog heel wat in gesloten kluizen. Met een vriendelijke groet, Dirk Hulsman”.

Hoort u het eens van een ander. Geen gewob meer. Geen gesnuffel. Was getekend Jan Hein Donner.

(1) Een paar van die affaires komen voorbij in artikelen rond prins Bernhard op de site van de Morgenster.
(2) Stort u zich voor meer van dit soort lekkere hapjes op de site van de Morgenster.

Dit bericht is verschenen in Kleintje Muurkrant actueel

www.stelling.nl/kleintje/actueel/WLMQ1346312304.html#start

Over de opmerkelijke belangen omtrent Zuid-oost Azie, Amerika en Bilderberg.

De kwestie Nieuw Guinea blijft opspelen.

Kees Lagerberg

Onlangs, 19 maart jl., onthulde het Tv-programma "Andere tijden" een tot nu toe ongepubliceerd Amerikaans dossier P.B. Het is de weergave van een initiatief dat prins Bernhard nam om in een gesprek met de Amerikaanse premier John Kennedy een oplossing te brengen in het conflict over Nieuw Guinea tussen Nederland en Indonesië dat de wereldvrede scheen te bedreigen. We schrijven dan 1961 en het meningsverschil inzake de overdracht van het laatste Nederlandse gebiedsdeel verkeerde al in een fase dat infiltraties overzee en met paratroopers plaatsvonden. Er werd een Indonesische motortorpedoboot door het Nederlandse fregat de Kortenaar naar de kelder geschoten, onderzeeërs en vliegtuigen met Russische bemanning namen deel aan Indonesische aanvallen, de commandant van de Nederlandse strijdkrachten wilde overgaan tot tegenaanvallen, kortom, er heerste een oorlogssituatie met internationale verwikkelingen.

Onoplosbaar geschil
In die dagen hadden de VS er alle belang bij dat conflict in Zuid-Oost-Azië uit de weg te ruimen, want de tegenstellingen in dat gebied, die tenslotte uitmondden in de Viëtnam-oorlog, bedreigden de wereldvrede. Nederland had lange tijd getracht het meningsverschil met Indonesië door onderling overleg op te lossen, maar er was een onoplosbaar geschil tussen beide landen: Nederland had Nieuw Guinea in 1949 uitgezonderd van de overdracht van de koloniale soevereiniteit omdat het land van de Melanesische Papua's geen wezenlijk onderdeel van de Indonesische archipel uitmaakte en wilde dus het principe van de zelfbeschikking voor de onmondig gebleven Papua-bevolking toepassen. Indonesië eiste de overdracht van Nieuw Guinea (West-Irian zoals zij het noemden) eenvoudig op als onderdeel van het voormalige Nederlands-Indië. De VS hadden zich steeds op het standpunt gesteld dat gebiedsoverdracht niet gewapenderhand mocht geschieden.

Dossier P.B.
De tegenstelling tussen beide landen, die er via onderling overleg en ook door stemming in de Verenigde Naties niet uitkwamen, escaleerde dus, waarbij de Nederlandse diplomatie in New York (de VN) en in Washington (de VS) een belangrijke rol was toebedacht. Het standpunt van Nederland werd door de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken mr. Joseph Luns helder verwoord: "Nieuw Guinea ligt aan de rand van onze belangen, maar in het hart van onze principes." Achter de schermen werkten zakenlieden, die de z.g. Bilderberg-groep vormden onder voorzitterschap van Unilever-man P. Rijkens in tegengestelde richting. Prins Bernhard, die in die dagen een gewild ambassadeur van het Nederlandse zakenleven was (het ongelukkige verloop van de Lockheed -bemiddeling is bekend) kwam op 25 april 1961 in de gelegenheid president Kennedy in te lichten over de stemming in Nederland aangaande het Nieuw-Guinea-probleem bij een bezoek dat hij bracht, begeleid door de Nederlandse ambassadeur in Washington, mr. J.H. van Roijen. Prins Bernhard heeft via dat gesprek kans gezien een suggestie voor de oplossing te geven, die in de VS is vastgelegd als het dossier P.B. Het merkwaardige is dat deze suggestie de hoofdtrekken heeft van het zogeheten Plan-Bunker dat een jaar later de kern zou worden van de Overeenkomst van New York, die de overdracht van Nieuw-Guinea aan Indonesië tot een feit maakte.

Dubbelspel
Er is steeds aangenomen, dat de VS Nederland heeft geforceerd toe te geven aan de eisen van Indonesië. De toezegging van militaire steun ingeval Indonesië met de wapens zou trachten Nieuw Guinea te veroveren, waarop Luns zich jarenlang had beroepen, zou door het aantreden van de regering-Kennedy een lege verwachting zijn geworden, kortom de VS hadden de trouwe Navo-bondgenoot Nederland laten vallen ten gunste van de Amerikaanse belangen in het Azië-scenario. Uit de korte "Andere tijden"-uitzending blijkt, dat de VS en met name Kennedy niet de blaam verdienen, waarop Nederland het in zijn "Ik ben klein en hij is groot"-cultuur heeft laten aankomen. Kennedy had reden aan te nemen dat Nederland uiteindelijk geen ernst maakte met het ideaal van zelfbeschikking voor de Papua's. En die verdenking kwam voort uit het dubbelspel van enkele leidende diplomaten. Het was aan iedereen duidelijk en zeker aan Luns, dat Nederland het avontuur van een oorlog met Indonesië zonder steun van anderen niet kon aangaan. De diplomaten in de VS zowel Van Roijen in Washington als mr. Schürmann in New York waren van de stemming in de wereld beter op de hoogte dan Den Haag, al had Luns een stevige overtuiging over zijn mogelijkheden binnen de Atlantische Verdragsorganisatie, waardoor zijn blikveld niet uitsluitend bepaald werd door de macht van de VS In elk geval was er verschil van inzicht tussen de diplomaten, die nabij Washington onder leiding van de Amerikaan Bunker namens de seceretaris-generaal van de VN Oe Thant de onderhandelingen met de Indonesiërs voerden en Luns, die trachtte het Nederlandse kabinet en de Tweede Kamer onder zijn invloed te houden. In elk geval had hij zijn diplomaten niet in de hand.

Van de prins
Een van de onderhandelaars Mr. Huydekoper van Nigtevegt kwam er enige jaren geleden openlijk voor uit, dat de rechterhand van mr. van Roijen E. Schiff en hij besloten Luns niet volledig in te lichten over hun faits et gestes in de Nieuw-Guinea-kwestie; dr. van Roijen vond het nodig de leider van de Antirevolutionaire Partij, later minister-president mr. B. Biesheuvel, tijdens een kritieke fase in het overleg naar Washington uit te nodigen opdat hij uit Amerikaanse mond kon horen dat de VS niet voor Nederland in de bres zouden springen; van Roijen zelf kwam over naar Den Haag en gaf het kabinet zijn visie op de Nieuw Guinea-kwestie, die haaks stond op de inlichtingen van Luns. De mening van het gehele corps diplomatique in de VS voor het merendeel met een zekere Indische nostalgie en, hoewel professioneel genoeg, toch "angehaucht" door een zekere camaraderie met hun Indonesische gespreksgenoten. In die diplomatieke omgeving en onder dat geleide brengt dan Prins Bernhard een bezoek aan president Kennedy en brengt over Nieuw Guinea zijn visie naar voren (vermoedelijk later op schrift gesteld) met de belofte Koningin Juliana in die zin te adviseren. Hier past de houding, die uitdrukking vindt in de Oudnederlandse zegswijze "Van de prins geen kwaad weten". In elk geval bevestigt Mc Bundy een naaste medewerker van president Kennedy dat deze beschikte over geheime inlichtingen dat Nederland van de Nieuw-Guinea-kwestie af wilde. Luns beantwoordde dit in een interview met Michel van der Plas in diens boek "Ik herinner mij......" in ronde bewoordingen: "Ik moet deze suggestie krachtig bestrijden". Had Luns geweten van het onderhoud met Prins Bernhard dan zou hij misschien zijn diplomaten, die zeggen zich niets te kunnen herinneren of op papier te hebben, minder krachtig in bescherming genomen hebben. Ik houd het erop, dat hij zich "naar een eigen uitdrukkingswijze "grotelijks belazerd gevoeld zou hebben.

Kortom, nu de dossiers open gaan en het wetenschappelijk onderzoek voortgaat (o.a. in Nederland dr. H. Meyer, in Engeland dr. J. Saltford, in Australië dr. Blay) blijkt de werkelijkheid anders te zijn dan de gangbare mening. Dat zou van gering belang zijn als de integriteit van de internationale rechtsorde en .....het beginsel van zelfbeschikking van de Papua's dat niet eisten. Want de geschiedenis van Nieuw-Guinea, Irian Barat, Irian Jaya, Papua ettert door als een verontreinigde wond.

(Dr. Kees Lagerberg is Indoloog, cultureel antropoloog en voormalig bestuursambtenaar in Ned. Nieuw Guinea)

Indië-weigeraars vragen heropening strafzaak


AMSTERDAM - Twee mannen die in de jaren 40 weigerden in het toenmalig Nederlands-Indië te vechten, willen dat de Hoge Raad kijkt naar de straffen die ze voor die weigering kregen.
Ze vertikten destijds te gaan omdat ze ''niet wilden deelnemen aan het doodschieten van onschuldige burgers''.

Ten tijde van hun veroordeling was bij de militaire rechter nog niets bekend over het structurele geweld van Nederlandse militairen tijdens de zogeheten politionele acties. Daarom moet de zaak worden heropend, zo vindt hun advocaat Liesbeth Zegveld.
Voor hun weigering veroordeelde het Hoog Militair Gerechtshof Jan Maassen en Johannes van Luyn tot celstraffen.

Maassen kreeg op 3 mei 1950 een celstraf van 3 jaar en hij werd op last van de minister van Justitie tot 5 september 1955 uitgesloten van het kiesrecht. Hij kreeg de straf vanwege ''opzettelijke ongehoorzaamheid, gepleegd in tijd van oorlog''. Van Luyn kreeg circa een jaar later, in januari 1951, 2 jaar gevangenisstraf.


Heropenen

De Hoge Raad kan een zaak alleen heropenen als er nieuwe feiten aan het licht komen. ''De misdrijven die tijdens de politionele acties door Nederlandse militairen zijn begaan, werden pas met de publicatie van de Excessennota in 1969 duidelijk'', betoogt Zegveld zaterdag.

''Later onderzoek heeft uitgewezen dat het niet ging om incidentele wandaden, maar om omvangrijk en systematisch optreden, waaraan Nederlandse militairen niet konden ontkomen.''

Oorlogsmisdaden

De advocaat is van mening dat als de militaire rechter in de jaren 50 al over die informatie had beschikt, Maassen (1929) en Van Luyn (1925) waarschijnlijk niet waren veroordeeld. ''Je kunt van een soldaat niet verwachten dat hij zich willens en wetens in een situatie brengt waarbij de kans groot is dat hij moet deelnemen aan oorlogsmisdaden'', stelt Zegveld. Maassen zegt daar zelf over: ''Ik zou alleen naar Indonesië hebben gewild om te voorkomen dat mijn kameraden op weerloze Indonesiërs schoten.''

Met de politionele acties probeerde kolonisator Nederland tussen 1945 en 1949 de orde te herstellen in Nederlands-Indië, waar Sukarno op 17 augustus 1945 de onafhankelijkheid had uitgeroepen. Er werden meer dan 100.000 militairen gestuurd. Er zouden ongeveer 4000 Indië-weigeraars zijn geweest, van wie er 2600 werden berecht tot celstraffen van 2 maanden tot 5 jaar, aldus Zegveld.

Door: ANP

www.nu.nl/binnenland/2983411/indie-weigeraars-vragen-heropening-strafzaak.html

Er waren er die NIET gingen

vijftien eeuwen straf voor Indonesië-weigeraars
Er waren er die NIET gingen is een ode aan de dienstplichtigen die in de jaren 1946-1949 weigerden deel te nemen aan een koloniale oorlog in Indonesië en daarvoor gezamenlijk met vijftien eeuwen gevangenisstraf werden beloond.

Henny Zwart (Amsterdam, 1933), jarenlang journaliste van De Waarheid, plaatst in zestien interviews de Indonesië -weigering tegen de achtergrond van neerlands koloniale geschiedenis. Schokkend en ontroerend zijn de lotgevallen van de toenmalige dienstplichtigen. Sommigen doken na de Tweede Wereldoorlog opnieuw onder. Eén van hen na het concentratiekamp. Een ander zat in dezelfde celgang als zijn door de nazi's omgebrachte vader. Een derde kwam de bewaker tegen van zijn niet teruggekeerde joodse familie. Een vierde wordt na `negen jaar onderduik' in 1957 gearresteerd.

Voor het eerst in een publicatie over de `foute oorlog' komen ook de vrouwen van Indonesië-weigeraars aan het woord.

In het voorwoord wijst prof. dr. W.F. Wertheim op de politieke motieven van de Indonesië-weigeraars en de ongrondwettige uitzending van de eerste contingenten dienstplichtigen naar ons Indië. Wim Wertheim, die het vooroorlogse Indië uit eigen ervaring kent - hij was hoogleraar aan de Rechts Hogeschool in Batavia en weigerde in 1945 een door luitenant-gouverneur-generaal H. van Mook aangeboden functie op het Departement van Sociale Zaken - stond vanaf de geboorte van de Republik Indonesia in augustus 1945 achter de vrijheidsstrijd van het Indonesische volk.

Uitgave Solidariteit 1995

Bron: www.antenna.nl/~fwillems/nl/ic/erwaren/

Ik weet nog van m'n opa dat hij moest onderduiken terwijl hij net daarvoor in WOII in Hotel Oranje heeft gezeten