Quo Fata Ferunt! QFF! Die ECHTE Illuminati shit... Welkom in de Hel! - complotten, ufo's, karma, illuminati, nonsens, wetenschap, kennis en verlichting! QFF

Snotra.


Ook wel SNOTER, SNORRA geheeten, is de godin
der deugd en der zedigheid; — der geestigheid en
schroomachtigheid: eene soort van noordsche Gracie,
welke het welvoegelijke en zedige bemint, en daarom
door alle, aldus welgeaarde jongelingen en jonge dochters,
om bescherming en deugdzaamheid in de liefde,
wordt aangeroepen. Deugdzame echtelieden, mannen
en vrouwen, worden naar haar Snotra genoemd.

Gefion


Of GEFFION, GEFFIONE is de godin der jonge dochters:
zelve ongehuwd, wordt zij als beschermgodin
der reine onschuld en kuischheid aangemerkt. Wanneer
de jonge dochters sterven, neemt zij haar op
in hare hemelsche woningen. ODIN zelf roemt hare
voorwetenschap, doch waarvan zij echter nooit gebruik
maakt.

Synia.


Of SYN eindelijk, bewaakt de deuren der zaal van
FREYA, en sluit dezelve voor diegenen, welke niet
mogen binnen komen. Zij voert bij gerigten, ook
bij afspraken en onderhandelingen, het opzigt, als iemand
eene zaak loochenen wil. Ook is het hare
zaak om den arglistigen minnaar te verwijderen, die
de onschuld vervolgt, zonder haar ooit te willen beloonen;
zij waakt voor de reinheid der bruid, en bestraft
den verleidenden boeleerder met smaad en verachting.
Meineedigen maakt zij bekend en sluit de
deur voor hen, die slechts schijnen en niet zijn,
zoo als zij zich voordoen; daarom zegt ook een oud
spreekwoord zijn gaat boven schijn" de waarheid
boven den leugen. —
Deze nu zijn de mingodessen van het noorden: de
FREYA -dienst strekte zich ook onder de Saksers en
elders uit. Inzonderheid werd zij door beminnende
en liefhebbende harten in hunne minnarijen
aangeroepen. Ook de Germanen vereerden haar: FREYAmonat
heette naar haar de maand Junij bij de noordelijke
Duitschers, en ook de Vrijdag: Vrindach,
Vridach, Fredei of Fred was haar gewijd. Naar
haren naam zouden ook aanzienlijke personen van de
schoone sekse den naam van fruer (vrouwen) dragen,
zegt de Edda, en ongetwijfeld zijn onze woorden:

vrijen, vrijer en vrijster, aan haren naam verwant.
In den, met goud versierden tempel te Upsal ( totum
ex auro paratum est) stond het beeld van FREYA
naast dat van ODIN en THOR. Ook elders, bijv. op
Ysland werd zij gemeenschappelijk met dezen vereerd.

Sifia.


Ook SIF of SYFF, de bovenvermelde echtgenoote
van THOR, was bij hem moeder van THRUDUR
(THRUDR) en HLORRIDE. Voor dat zij met THOR in
huwelijk verbonden was, was zij reeds gehuwd geweest,
en uit dit eerste huwelijk was haar een zoon
geboren, ULLER genoemd.
In Harbards-lied zegt HARBARD, om THOR te
ergeren tot hem, dat SIFIA eenen boeleerder in de
woning verborgen heeft, aan wien hij goed zal doen
zijne kracht te beproeven; doch THOR antwoordt,
dat dit een leugen is.
Bij AEGIR'S gastmaal, (waarover nader) schonk SIFIA
de mede, en gaf LOKE den beker, met de woorden:
Heil LOKE zij U,
Neem dezen beker
Met mede gevuld;
Opdat gij alleen mij
Van het Asengeslacht
Laat ongehoond.

Doch dit hielp niets. Hij verschoonde haar slechts
daarmede, dat hij zeide: »dat zij slechts met eenen
geboeleerd had, en die één is hij zelf. —
Bewonderenswaardig schoon was het haar van deze
godin, waarom zij ook de schoongelokte SIFIA
heet. Doch LOKE was eens zoodanig verwaten, dat
hij het haar uit spottenden nijd waagde af te snijden,
Uit vrees echter, dat THOR hem zijnen hoon
duchtig bestraffen zou, zag hij zich genoodzaakt,
SIFIA even zoo schoon en kostbaar haar in de plaats
te bezorgen. Daartoe nam hij zijne toevlugt tot
eenige kunstige dwergen uit Svart-alfheim, die
voor de godin haar van goud vervaardigden, dat
even als natuurlijk haar groeide. Daardoor redde de
boosaardige LOKE zijn leven, want THOR in geweldigen
toorn ontstoken, wilde hem anders doodslaan.

Nanna.


De beminde gade van BALDUR, de dochter van
NEF of NEFF, en, bij den eersten, de moeder van den
vredelievenden god FORSETE. Zij bewondert — zoo
zegt de Edda van haar, — met zedige oogen het
goede gemoed van haren echtgenoot, de droefheid
over zijnen dood breekt haar het hart: zij wordt
met hem op denzelfden brandstapel verbrand.
Uit het rijk van HELA zond zij aan de moeder der
goden eenig kleinood tot aandenken aan haar. —

Iduna.



Ook IDUN, IDUNN of IDUNNA, de dochter van IVALD,
boven als de gemalin van BRAGA genoemd, is de godin
der onsterfelijkheid en der eeuwige jeugd. Zij is
het, die in eene gouden schaal de appelen des levens
bewaart, waardoor de goden eene eeuwige jeugd behouden.
Ook den gevallenen, Einheriar, die in
Walhalla binnen gaan, biedt zij van deze appelen
der onsterfelijkheid aan. Zij is de nimmerbevende,
en wordt ook voorgesteld met eene gouden harp,
(Telin) door haren gemaal bezield, zoo dat zij liefelijke
toonen voortbrengt. Door LOKE'S list werden
haar eenmaal deze appelen ontvreemd, en daardoor
begonnen de goden te verouderen.
Zie hier deze niet onaangename IDUNA-Mijthe ,
volgens den Bragarädr , uit de jongere Edda:
De drie Asen ODIN, LOKE en HÄNIR togen eenmaal,
in menschelijke gedaante, naar het reuzenland. Vele
bergen en woeste streken, waren zij reeds doorgetrokken,
waar niets te eten was. Eindelijk kwamen
zij in een vrolijk dal, waar zij eene kudde os63
sen zagen; zij namen een daarvan, om hem te koken.
Toen zij nu meenden, dat dezelve genoegzaam
gaar was, namen zij hem van het vuur, maar bevonden
het tegendeel. Lang reeds hing de ketel;
doch het vleesch bleef raauw. Dat hier tooverij in
het spel kwam, dat konden zij vermoeden; doch de
zaak bleef onverklaarbaar.
Daar hoorden zij iets in eenen nabij staanden eikenboom,
en zagen daar eenen grooten arend, die
spottend hun toeriep:
Braadt maar voort
Grootmagtige goden
Wil het de arend,
Dan braadt het gelukkig,
Wil hij het niet,
Dan braadt gij ook niet.
Wijders voegde hij er bij:
Geeft gij den arend
Van uwen roof
Een degelijk maal;
Dan zult gij braden,
Grootmagtige goden!
Geeft gij hem niets,
Dan braadt gij ook niets.

Toen zij hem dit nu beloofden, kwam hij uit den
boom gevlogen, zette zich op den ketel, en verslond
de beide ribstukken van den os.
LOKE werd daarover toornig, nam eenen grooten
kneppel, hief dien met alle rnagt op, en sloeg naar den
arend. Deze onttrok zich aan den slag; doch
de kneppel bleef vast met het eene einde aan LOKE'S
hand met het andere einde aan den rug des
adelaars.

De arend nu vloog zoo hoog, dat LOKE'S
voeten over rots en steenen sleepten, en hij vreesde,
dat hij zijne armen zoude verliezen. Hij bad en
smeekte den adelaar hem los te laten, Deze antwoordde,
dat hij nooit weder los komen zonde, zoo
hij niet met den heiligsten eed beloofde, dat hij
IDUNA met hare gouden appelen buiten Asgard brengen
zoude. Toen LOKE dit beloofde, liet de arend hem
los, en hij kwam weder bij zijn reisgezelschap.
Toen nu de bepaalde tijd aankwam, verleidde
LOKE de godin IDUNA, met hem uit Asgard in een
woud te gaan, alwaar hij voorgaf eenige appelen gevonden
te hebben, die hem voortreffelijk toeschenen:
hij verzocht haar de hare mede te nemen, om ze
met elkander te vergelijken.
Naauwelijks was zij echter in het woud, of ziet, —
daar komt de reus THIASSI in adelaars-gedaante,
greep IDUNA met hare gouden appelen, en voerde
haar weg naar zijne woning in Thrijmheim.
IDUNNA'S ontschaking was een groot ongeluk voor
de Asen. Op eenmaal verkregen zij grijze haren en
werden zij oud. Toen hielden zij eene algemeene
vergadering en vraagden, wie hunner IDUNA het laatst
gezien had? Eindelijk werd het ontdekt, dat zij
op eenen avond met LOKE buiten Asgard gegaan was.

LOKE werd daarom dadelijk gegrepen en voor de
vergadering gebragt, waar men hem met eenen
schandelijken dood bedreigde, als hij niet alles bekende.
LOKE door vrees gedreven, beloofde thans
IDUNA in Jotunheim op te zoeken, als FREYA hem
hiertoe haar valkengewaad leenen wilde. Dit werd
hem toegestaan, en lm vloog noordwaarts naar Jotunheim,
en kwam bij den reus THIASSI, die juist op
het meer geroeid was.
IDUNA was alleen te huis. LOKE deed haar de
gedaante eener zwaluwe aannemen vatte haar in
zijne klaauwen en vloog met baar weg. Toen nu
THIASSI terug kwam en IDUNA niet meer vond
nam hij ook spoedig zijn adelaarsgewaad aan, en vervolgde
LOKE met snelle vleugelslag op het, hevigst.
Daar de Asen den valk niet de zwaluwe door
den adelaar vervolgd zagen aankomen begaven zij
zich naar de muren van Asgard, en namen een
grootten voorraad spaanders mede. Toen de valk de
burgt bereikte schoot hij bij den muur neder. De
Asen staken toen de spaanders in brand, en, dewijl
de adelaar zijne vlugt niet spoedig genoeg sluiten
kon sloeg de vlam in zijne vlerken, zoodat bij niet
verder vliegen kon.

Hij stortte ter neder, en de Asen
sloegen zoo lang op hem, tot dat hij dood was.
Zoo werd THIASSI binnen den omtrek van het
Asen-verblijf omgebragt. Dit is die beroemde moord,
voegt de Edda er bij.

Gerda.


Ook GERDUR, GERTHUR genoemd, was de dochter
van den bergreus GYMIR en AUERBODA, en dus van
het geslacht der bergreuzen. Zij werd de echtgenoote
van den Ase FREYR, die baar wegens hare
buitengewone schoonheid tot den rang der godinnen
verhief. Van deze verbindtenis wordt verhaald,
dat dezelve aan FREYR het zwaard kostte. Beide,
FREYR en GERDA, ontmoetten elkander het eerst in
Barey (lommerrijk), waarna hij met haar bruiloft
vierde. Deze vermaarde vrijaadje wordt bezongen in
het Edda-lied: SKIRNIS- for of SKIRNIRS-reize, en
luidt aldus:
Eens steeg FREYR op Hlidskialf ( ODINS troon) om
de geheele wereld te overzien. Noordwaarts zag hij
een dorp, waarin een groot, schoon huis. In dit
huis trad eene jonge dochter binnen, en toen zij
hare handen ophief om de deur te openen, gaf
lucht en water daarvan terugkaatsing en de geheele
wereld stond in glans. Hij, die vermetel den heiligen
zetel bestegen had, werd door deze» glans zoodanig
getroffen, dat hij vol smart en kommer denzelven verliet.
Toen FREYR in zijne woning kwam, sprak,
sliep en dronk hij niet, en niemand, waagde het,
hem naar de oorzaak van zijne smart te vragen.

Toen liet zijn vader NIORD , zijnen dienaar SKIRNIR
tot zich komen, en verzocht hem, tot FREYR te
gaan, hem aan te spreken en uit te vorschen, welk
sterveling hem misschien zoodanig beleedigd had, dat
hij tot niemand spreken wilde. SKIRNIR beloofde
zulks, hoewel hij het ongaarne deed, naardien hij
vreesde onvriendelijke woorden te zullen ontvangen.
Toen SKIRNIR tot FREYR kwam, vorschtte hij uit,
waarom deze zoo stil en achterhoudend was omtrent
iedereen. Toen antwoordde FREYR, dat hij eene
schoone dochter gezien had, waarover hij in gepeins
geraakt was, er bijvoegende, dat hij niet lang meer
leven zoude, wanneer bij die niet tot zijne gemalin
verwierf; — zoo ging hij voort, ga heen, en verzoek
voor mij om bare hand, en gij zult ter beloning
hebben, wat gij u wenscht. — SKIRNIR antwoordde,
dat hij gaan zoude, wanneer FREYR hem
zijn zwaard wilde schenken, en FREYR, om. niet langer
te vertoeven, schonk hem zijn zwaard. Toen
begaf SKIRNIR zich op reis, verzocht om hare hand,
en verkreeg de belofte, dat zij na negen nachten
komen zou, aan eene plaats, Barey, om aldaar bruiloft
te vieren met FREYR; sedert dezen tijd is
FREYR zonder wapen, dewijl hij hetzelve aan SKIR68
NIR schonk, die voor hem uitging om zijne vrouw te
verwerven. Aldus, zonder wapenen, streed hij ook
tegen BILA, hetwelk hem ongetwijfeld reeds toen berouwd
heeft: doch deze strijd was niet van aanbelang,
want als FREIJR gewild had, zoo had hij BILA
met de hand kunnen gedood hebben. Erger zal het
zijn, wanneer de Muspels-zonen komen, dan zal
hij zich dit geschenk eerst regt berouwen, en zijn
zwaard het meeste missen.

Saga.



Of ook wel LAGA genoemd, is de godin der
overleveringen, der geschiedenissen en van den roem.
Dagelijks vergast ODIN zich hij haar, om hare leer
en rede te vernemen; naardien de eeuwige stroom
des tijds en der geschiedenis over haar paleis heen
ruischt, welke Sokvabök of Sökvabetur heet, en
aan Gladsheim grenst. Gouden schalen zijn het,
zegt de Edda, waaruit ODIN hier kunde en wijsheid
slurpt, — de gebeurtenissen eens gulden voortijds,
die van der godin sagen-rijke lippen vloeijen.
Zoo spreekt de Grimnismal nopens deze woning:
Sökvabeckr heet de vierde, (woning)
Want koele baren,
Stroomen over haar;
Daar nu ODIN en SAGA
Drinken alle dagen
Vrolijk uit gouden schalen.

Skade.



De echtgenoote van NIORD en de dochter van den
bergreus THIASSI. Hare kinderen waren FREIJR en
FREIJA. Zie hier, wat aanleiding gaf om haar onder
de goden eene plaats te verwerven. Haar vader,
de bergreus THIASSI, was (zoo als boven bij
IDUNA vermeld is), door de Asen verslagen geworden,
dadelijk gordt zij helm en pantser aan, en begeeft
zich naar Asgard om den dood haars vaders
te wreeken. De Asen boden haar een verdrag en
voldoening aan, en er werd besloten, dat zij zich
eenen gemaal onder de Asen kiezen zoude; bij deze
keuze echter, mogt zij niets meer zien dan de
voeten. SKADE was daarmede te vreden en liet zich
blinddoeken. Toen zij nu een paar schoone voeten
zag, riep zij: »Dezen kies ik, — BALDUR is zonder
gebrek!" Doch het was niet BALDUR, maar
NIORD uit Noatun. SKADE had zich nu wel bedrogen,
maar niord mishaagde haar toch niet en zij
huwde met hem. Zoo werd dan SKADE onder de
goden opgenomen.
ODIN nam thans ook de oogen haars vaders THIASSI,
en plaatste die, SKADE ten gevalle, onder de
starren aan den hemel.

Weldra echter ontstond er verschil tusschen NIORD
en SKADE over hunne woonplaats. SKADE verkoos in
den beginne altijd in het rijk haars vaders, in het
gebergte van Thrijmheim te wonen, alwaar zij met
boog en pijlen, en schaatsen gewapend, zeer op de
jagt gesteld was. NIORD daarentegen bevond zich
liever in de nabijheid der zee, in Noatun. Zoo tronen
zij dan de overeenkomst, om bij afwisseling negen
nachten op het gebergte, en drie aan den oever der
zee, door te brengen.
Als nu NIORD van het gebergte naar Noatnn
terugkeerde, zong hij:
Ik haat de bergen,
Slechts negen nachten
Vertoefde ik daar.
't Gehuil der wolven
Riep mij daar wakker 
Geen zwanengezang.
SKADE zong.
Is mijn ontwaken
Aan 't zeestrand zoet?
Waar elken morgen
't Gekrijsch van de meeuw
Mijn slaap verstoort.

SKADE reist, zoo leest men van haar, met houten
zokken veel rond, draagt boog en koker en
maakt jagt op wilde dieren.
Bij het gastmaal van AEGIR, de god der zee,
waaraan ook SKADE deel nam, voorspelde zij LOKE,
dat hij zijne vrijheid verliezen, en met de ingewanden
van zijnen eigen zoon zoude gebonden worden.
LOKE troostte zich daarmede, dat hij de hoofdoorzaak
geweest was van den dood haars vaders. Zoodra
hij dit gezegd had, verzekerde zij hem, dat hij
nimmer iets goeds van haar te verwachten had, hetwelk
zij ook met der daad bewees, want toen LOKE
naderhand gebonden werd, was zij liet, die de slang
boven hem vastmaakte, welke hem haar gift in het
aangezigt deed droppelen.
SKADE gold voor de godin der jagt.

Rinda.


RINDA of RINDUR, eene echtgenoote van ODIN,
werd bij dezen moeder van WALI. Deze bij haar
verwekte goddelijke zoon, werd in éénen nacht, zoo
sterk, (dat bij als wreeker van BALDUR optrad op den
blinden HÖDUR. Toen ODIN navorschingen deed nopens
BALDUR'S verontrustende droomen, zeide de Völa hem:
RINDA zal
eenen zoon dan baren
In de avond-woningen;
Die zal ODINS zoon
Oppermagtig dooden;
De hand niet wasschen,
Het hoofd niet kammen,
Voor dat hij BALDUR'S vijand
Op den houtmijt brengt.

Eyra


Of EIRA ook EIJR geheeten, was de godin der geneeskunde,
de hemelsche heelmeesteres, die de
Einheriar, en de in den slag gewonden, door oplegging
van kruiden, genas, en weder in het leven
terug riep.
Zoo verre over de godinnen of Asinnen van hel
noorden, omtrent gersemi en hnossa, de beide
schoone en bevallige dochters der mingodes, FREIJA,
is reeds boven gesproken, en eene andere ILMUR,
wordt slechts eenmaal in de Edda onder de godinnen
vermeld, zonder dat men van hare verrigtingen
of beteekenis iets weet.

Middelwezens.

Niet eigenlijk tot de Asen, behooren de wezens
MIMIR, HÄNIR, ODUR, KWASlR, AEGIR, de meer73
malen genoemde LOKE en anderen, zij spelen echter
eene aanmerkelijke rol en staan, als het ware, tusschen
de Asen en Menschen in, zij worden dus gevoegelijkst
met den algemeenen naam van Middelwezens
bestempeld.

Mimir


Ook wel mimer geheeten. Nopens zijne afkomst
zwijgt de oorkonde; zoo veel is echter zeker, dat
hij noch tot het geslacht der Asen, noch tot dat der
Wanen behoort, maar veeleer tot liet Ioten- of
reuzengeslacht moet geteld worden, naardien deze niet
zelden »MlMlRS-zonen" genoemd worden. MIMIR
bezit, volgens de Edda, (Daem. 14,) eene bron
der wijsheid, des verstands en der voorspelling, de
Mimirs-bron geheeten: dezelve stroomt aan den
noordelijken wortel van den esch IJgdrasill. Uit
deze bron nu drinkt MIMIR, en is daardoor het
voorbeeld van wijsheid. Eens kwam ODIN en begeerde
insgelijks eene teug uit deze bron, doch om
die te verkrijgen moest hij voor dien dronk zijn eene
oog tot pand geven, daarom heet het ook: »om
wijsheid verloor ODIN zijn eene oog." —
MIMIR bezit eenen gouden drinkhoren, welke,
even als HEIMDALL'S bazuin, Giallarhoren genoemd
wordt, met denzelven schept hij dagelijks uit die
grondelooze bron, de goudroode mede, die hij drinkt,
en vermeerdert daardoor steeds zijne wijsheid.

Eenmaal zoo wordt verder vermeld, — maakten de
Asen en Wanen , na eenen langdurigen, onbeslisten
strijd, vrede, en schonken elkander gijzelaars. De Wanen
ontvingen HÄNIR en MIMIR, doch zij bemerkten
evenwel spoedig, dat HÄNIR in afwezigheid van MIMIR
niet één ver standig woord kon voortbrengen, daarom
sloegen zij uit toorn, dat zij met hunne gijzelaars bedrogen
waren, MIMIR dood, en zonden hun hoofd aan ODIN,
die het met kruiden zalfde, en door tooverliederen onsterfelijk
maakte: zoodat het hem sedert dien tijd bij
groote gebeurtenissen de diepste wijsheid verkondigt.
In de laatste Catastrophe, den ragnarokr , begeeft
ook ODIN zich derwaarts naar de MIMIRSbron,
om raad te halen; maar ook dan zal dit wijze
hoofd verstommen.

Hänir.



Een der raadselachtigste wezens der N. Mythe, is
deze HÄNIR, die, even als MIMIR, den Wanen ten
gijzelaar verstrekte door de Asen, toen deze te zamen
den bovenvermelden vrede tronen. Eerst laat
zagen de Wanen in, dat HÄNIR in weerwil zijner
schoone gestalte en statig voorkomen, zeer eenvoudig
was. Bij de schepping van het eerste menschenpaar
is HÄNIR gelijkbeteekenend met wile, den broeder
van ODIN en we (of LODUR ).

Van hem zegt dus de Voluspa, waar dezelve de
schepping van het eerste menschenpaar vermeldt:
Geest gaf ODIN,
HÄNIR verstand,
Bloed schonk lodur
En lieflijke kleur.
Later vergezelt hij ODIN en LOKE op hunne aardsche
wandelingen, even als zij, in menschelijke gedaante.
Door zijne eenvoudigheid, verliest hij als
gijzelaar bij de Wanen veel van zijn aanzien; weshalve
hij ook weinig onder de menschen vereerd
werd, Doch na den ragnarokr, komt hij echter tot zijn
vorig aanzien terug; dan woont hij in Vindheim
(den hoogsten hemel) en ontvangt offers.
Wijders wordt hij genoemd de vlugge, de pijlkoning,
ODINS genoot.

Odur.


De trouw looze gemaal van FREYA, een sterk,
krijgshaftig held, waardoor zij moeder werd, zoo als
reeds boven vermeld is, van de bekoorlijke dochters,
HNOSSA en gersemi. Evenwel verliet de trouwlooze
zijne teedere gade, die hem ongemeen beminde;
zij trok her- en derwaarts rond, om hem op te
sporen, deed echter vruchtelooze pogingen, en
keerde bedrukt in Asgard terug. ODUR keerde
niet weder, en wij verliezen hem met dit trouweloos
bedrijf ook uit de Mythologie.
Naar hem zoude de Oder -rivier haren naam ontvangen
hebben, —