Quo Fata Ferunt! QFF! Die ECHTE Illuminati shit... Welkom in de Hel! - complotten, ufo's, karma, illuminati, nonsens, wetenschap, kennis en verlichting! QFF

LOL ik wou net zeggen, dat logo van Fietstas is afgeleid van het gemeentelijke wapen van Arnhem i.p.v. andersom haha



Maar het stadswapen van Groningen daar is trouwens ook nog wel wat meer over te vinden:

Het wapen is samengesteld uit de Duitse rijksadelaar met als hartschild het oude wapen van de stad. De oorsprong van beide figuren wordt hieronder verder besproken. Het oudste zegel van de stad dateert uit de 13e eeuw. De oudste afdruk hangt aan een charter uit 1276, maar er zijn aanwijzingen dat het zegel al in 1245 in gebruik was. Het zegel vertoont de afbeelding van een kerk, waarschijnlijk de St. Maartenskerk (Martini)



Bij dit (groot)zegel hoorde ook een contrazegel, in gebruik vanaf het einde der 13e eeuw. Het vertoont eveneens een afbeelding van de St. Maartenskerk, echter wel afwijkend van de afbeelding op het grootzegel. Dit contrazegel wordt tot in de 17e eeuw gebruikt.

Latere stadszegels vertonen allen ongeveer dezelfde afbeelding, er zijn verschillen in kleine details. Tot in 1809 worden zegels gebruikt met de afbeelding van een 13e eeuwse Martinikerk.

In de 15e eeuw kwam er nog een ander zegel in gebruik, met daarop een dubbele adelaar en een schild met een dwarsbalk. Dit zegel was echter een signet, dwz een zegel voor dagelijks gebruik en minder belangrijke zaken. Zoals gezegd bleef het grootzegel de Martinikerk vertonen.

Het wapen met de dwearsbalk is het eigenlijke wapen van de stad Groningen. Het werd in eerste instantie gevoerd op zegels van de prefecten van de stad (plaatsvervangers van de bisschop van Utrecht, de eigenlijke machtshebber). Er zijn zegels bekend van Egbert van Groningen (1263) en Adolf (1291) met daarop het schild met de dwarsbalk. Hun opvolgers uit het geslacht Van Gronebeke voerden eveneens een dwarsbalk, maar met drie rozen, geplaatst twee boven en één onder de dwarsbalk. Of deze prefecten familie waren van voornoemde Egbert en Adolf is niet duidelijk.

Of de dwarsbalk nu het wapen van de prefectenfamilie was en overgenomen is door de stad is niet bekend. Het kan evengoed andersom zijn geweest. In ieder geval wordt het wel als stadswapen gezien sinds de 14e eeuw. Het komt dan ook voor op Groningse munten.

In de loop van de 15e eeuw wordt het schild met de dwarsbalk voor een adelaar geplaatst. Bij reconstructies in de Martinikerk is een schildering uit het midden der 15e eeuw gevonden, waarop het schild voor een éénkoppige adelaar is geplaatst. De dwarsbalk is daarop ook groen, de oudste kleurenafbeelding. Al vrij snel daarna wordt de adelaar vervangen door een tweekoppig exemplaar. Deze voorstelling komt voor op een kleinzegel uit 1455. Het schild is hierbij opde borst van de adelaar geplaatst. Op munten staat het schild tussen de poten van de adelaar. In geen enkele afbeelding uit deze tijd staat de adelaar op het schild, altijd als schildhouder.

De Duitse rijksadelaar werd eigenlijk alleen gevoerd door steden die direct onder rijksgezag vielen. Groningen was niet zo'n vrije rijksstad (Deventer en Nijmegen bijvoorbeeld wel), maar was zo onafhankelijk van Utrecht, dat ze zich wel vrij beschouwden. Waarschijnlijk is de rijksadelaar daarom in het wapen opgenomen.

In de loop der 16e eeuw wordt de adelaar eveneens in het schild geplaatst. Er zijn verschillende versies bekend, met het schild op de borst of tussen de poten. Een kroon wordt in de 17e eeuw toegevoegd. Ook hier is geen sprake van enige eenduidigheid, een groot aantal kronen wordt gevoerd in de 17e en 18e eeuw. Ook hebben de koppen van de adelaar regelmatig een aureool, of een letter G tussen de koppen.



Meer hier:

www.ngw.nl/heraldrywiki/index.php?title=Groningen

test (hoe plaats je een afbeelding)

Deze post kan weg

img = [ img ]link naar plaatje[ /img ] img tussen vierkante haakjes komt goed al we Moo tools hebben gevonden

Bovenstaande foto is een beetje een zoekplaatje, maar na even goed kijken is de arend als wapendrager, boven de kroon, hier wel te onderscheiden. Deze adelaar bevindt zich boven de voordeur van het Schielandshuis in Rotterdam met het gekroonde stadswapen in zijn klauwen en zijn vleugels er beschermend over heen uitgespreid.

De adelaar heeft een enorme lange culturele trektocht achter de rug.
Voor hij bij ons opduikt in de heraldiek, in de tijd van de kruistochten (ca 1200), is hij al bekend bij de Germanen, bij de Romeinen & de Grieken en bij de oude Oosterse beschavingen.

De arend of adelaar is een dier dat door de tijden heen in verband is gebracht met de hoogte, de hemel, de zon, het spirituele.
In de Egyptische hieroglyfen staat de adelaar voor de letter A, en staat dan voor de levenswarmte, de oorsprong, de dag. Van de adelaar nam men aan dat hij leeft in het volle licht van de zon. Een zonnedier, het dier van de dag.

Daarmee werd hij de tegenpool van de nachtvogel bij uitstek: de uil. Volgens dierenboeken uit de oudheid kon hij zonder knipperen in de zon kijken.

Teken van het oppergezag (imperium)

De arend is een mannelijk symbool, dank zij zijn rol als roofdier/leeuw van de lucht. Het moet al van ouds bij stammen overal ter wereld een sterk totemdier zijn geweest en in de loop van de tijd verbonden zijn geraakt met de hoogstgeplaatsten van het volk: een koninklijk/keizerlijk teken.

Niet alleen bij ons (Voor-Azie en Europa), maar we zien hem ook een bijzondere rol gegeven bij de volken van Azië, bij Noordamerikaanse indianen en bij de grote oude culturen van Midden- en Zuid-Amerika, zoals de Azteken.
De vogel wordt dan vooral geassocieerd met macht en oorlog. Wat de leeuw op de grond is is de arend in de lucht.

Het indiaanse opperhoofd is met zijn hoofdtooi 'vermomd' als adelaar. Kracht en macht van de adelaar vloeien over op het stamhoofd.

http://borro3.tripod.com/imagelib/sitebuilder/misc/show_image.html?linkedwidth=actual&linkpath=http://www.bovenlichten.net/sitebuildercontent/sitebuilderpictures/indian_chief_with_head_dress.jpg&target=_self

Alwetend en alziend

In de Germaanse mythologie zit de adelaar boven in de top van de wereldes Yggdrasyl, vanwaar hij alles kan zien en opmerken. Aan de voet van de wereldboom knaagt de slang Nidhöggr, terwijl een eekhoorntje ijverig langs de stam op en neer holt om de communicatie van de ruzie tussen de adelaar en de slang gaande te houden.

Ook Odin bedient zich wel van de adelaarsgestalte als hij zich snel uit de voeten wil maken. Volgens de Edda staat er aan het einde van de hemel een grote reus in de gedaante van een adelaar. Als deze met zijn vleugels klapwiekt, komen de winden over de mensen.

Byzantium

Net als de leeuw kwam ook de adelaar naar ons toe vanuit het Oosten. In de oude Oosterse kunst was de tweekoppige adelaar al lang bekend. De Byzantijnse keizers voerden in hun heraldisch wapen deze dubbele adelaar van goud op een veld van keel (= rood).
Na het uiteenvallen van het Oost-Romeinse rijk werd de dubbele adelaar gevoerd door die vorsten, die meenden aanspraak te mogen maken op de erfenis van Byzantium. Zo zien we hem bij Russische en Servische vorsten.


Zo belandt hij ook in het Rooms-Duitse keizerrijk.

Dan zien we, dat Frederik II (1194-1250), de kleinzoon van Frederik I Barbarossa (= de stichter van het Heilige Rooms-Duitse Rijk) en vader van keizer Maximiliaan, als koning (van Duitsland en Sicilië) eerst een eenkoppige adelaar voert, terwijl hij later als keizer de twee-koppige in zijn wapen opneemt. Kennelijk werd dat sindsdien de regel.

Keizer Frederik II koos voor zwart op goud. Er is nl. hiervan een wapentekening bekend (1244) van de kroniekschrijver Mattheus de Paris, een Engelse Benedictijner monnik, die leefde in de 1e helft van de 13e eeuw. (zie tekening hieronder).



Keizer Sigismund besluit rond 1430 om de dubbele adelaar tot rijkssymbool van het Heilig Duitse rijk te maken. Sinds die tijd is er tot de opheffing van het Rijk in 1806 weinig aan het wapen veranderd. Alleen hebben heraldische tekenaars wel eens wat attributen, zoals een scepter, zwaard of rijksappel toegevoegd.





Bron: http://borro3.tripod.com/id168.html

Weer of nog steeds


Duits kapitaal domineert weer in Europa

Sociaaleconomische redactie (*)
www.ncpn.nl/manifest/2011/05/vdpijl.htm

In het najaar van 1968 baarde de toenmalige NKV-voorzitter Jan Mertens opzien door te stellen dat de gehele Nederlandse economie in handen was van ongeveer 200 personen, later bekend geworden als 'de tweehonderd van Mertens'. Volgens hem had het Nederlandse economische bestel te maken met een lijnenspel van een groep mensen die elkaar goed kenden en elkaar - door de opeenhoping van commissariaten en andere functies in het bedrijfsleven - regelmatig in verschillende bestuurscolleges ontmoetten.

Hij noemde het een evenzo deskundige, financieel sterke als beangstigende groep. Volgens hem waren de grote ondernemingen in staat om door dit lijnenspel een groot deel van het nationaal beleid te bepalen en invloed uit te oefenen op de loon- en werkgelegenheidspolitiek in ons land. "Zij hebben op allerlei plaatsen hun schaakstukken staan, steeds onder een ander etiket, dat men door gebrek aan inzicht in de onderlinge verhoudingen niet kan thuisbrengen."[1]

In de afgelopen decennia is er sprake geweest van een enorme internationalisering op alle terreinen: nationale bedrijven zijn transnationale ondernemingen geworden, nationaal kapitaal is opgegaan in transnationale kapitaalgroepen, nationale economieën zijn geïntegreerd tot grote regionale verbanden, zoals de Europese Unie (EU). Onderzoek naar de machtsconcentraties in het bedrijfsleven moet tegenwoordig dan ook op die niveaus uitgevoerd worden. Een recent voorbeeld hiervan is het onderzoek van drie politicologen naar de veranderingen in de Noord-Atlantische netwerken van bestuurlijke dubbelfuncties in het bedrijfsleven na 1991 en de relatie daarvan met de Europese integratie.[2] Hieronder geven we de belangrijkste conclusies uit dit onderzoek weer.

Voor een drietal jaren (1992, 2000 en 2005) hebben de wetenschappers de bestuurlijke dubbelfuncties bij de 150 grootste transnationale ondernemingen op de wereld in kaart gebracht. Daaruit leidden ze af dat het centrum van het mondiale netwerk van deze dubbelfuncties in de loop van deze periode verschoven is van de Verenigde Staten (VS) naar Duitsland. Daarmee heeft het Duitse kapitaal (in de vorm van ondernemingen en banken met het hoofdkwartier in Duitsland) zijn historische positie in de mondiale politieke economie teruggekregen en is de vooraanstaande rol van Duitsland, die het land in de Tweede Wereldoorlog was kwijtgeraakt, binnen Europa hersteld. Deze ontwikkelingen zijn voor een belangrijk deel tot stand gekomen via het proces van de Europese integratie, waarbij Frankrijk een regulerende rol speelde, beducht als het was voor hernieuwde Duitse macht en invloed. Omdat de VS en Groot-Brittannië in de jaren 1918-1939 aan Duitsland een voorkeursbehandeling hadden gegeven, waren de politici in Parijs bang voor directe Brits-Amerikaanse overeenkomsten met de Bondsrepubliek Duitsland (BRD) en voor een Duitse toenadering tot de Sovjet-Unie met het oog op een Duitse hereniging. De BRD herkreeg zijn onafhankelijkheid daarom voor een groot deel door te accepteren dat Frankrijk de opeenvolgende stappen in de West-Duitse wederopstanding 'Europeaniseerde' door ze in Europese compromissen te verpakken: van de uitbreiding van zijn staalproductie (middels de EGKS) tot zijn monetaire ambities (middels het EMS), en van zijn herbewapening tot zijn Ostpolitik. Met de Duitse hereniging in 1991 kwam dit proces tot zijn voltooiing en verloor de Europese integratie zowel haar specifiek interne dynamiek als ook haar externe sleutelrol door de gelijktijdige ineenstorting van de Sovjet-Unie. Het transnationale kapitaal was inmiddels de sleutelfactor in het Europese evenwicht geworden en kon onder andere via de European Round Table of Industrialists (ERT) het beleid in de EU als geheel en in de afzonderlijke landen mede bepalen.

De ERT is een belangengroep van ongeveer 50 topmannen van de grootste bedrijven van Europa. Ze werd in 1983 opgericht uit onvrede met de te geringe belangstelling van de beleidsmakers bij de Europese Commissie voor de verslechterende economie. De ERT vond een gewillig oor bij Jacques Delors, toenmalig Commissievoorzitter, en had vrijwel meteen succes: de interne Europese markt zonder binnengrenzen, die in 1992 ontstond, kwam ongeveer van de tekentafel van toenmalig ERT-lid Wisse Dekker (Philips). Nu waarschuwen ERT-leden weer: als de EU-landen niet snel nauwer samenwerken op politiek en economisch terrein, dan streven China en India binnen afzienbare tijd Europa voorbij. Begin vorig jaar publiceerde de ERT een toekomstvisie op het Europa zoals deze captains of industry het in 2025 graag zien. Om die werkelijkheid te laten worden, moeten politici een lange lijst aanbevelingen uitvoeren om Europa dynamisch, innovatief en competitief te houden. Het gaat dan onder andere om de Europese harmonisatie op het gebied van werk, zorg en pensioen. "We moeten meer Europees denken, minder nationaal. Anders kunnen we de slag met de rest van de wereld niet aan", aldus ERT-voorzitter Johansson. ERT-bedrijven, waaronder Shell, Unilever en Heineken, hebben hun hoofdkwartieren in 18 Europese landen, een gezamenlijke omzet van 1.600 miljard euro en samen 6,6 miljoen Europeanen in dienst.[3]

In 1991 was de Duitse politieke economie dus in staat de Europese hypotheek, die haar was opgedrongen door de uitkomsten van de Tweede Wereldoorlog, af te lossen, waardoor Frankrijk de Duitse wederopleving in een web van Europese overeenkomsten had kunnen weven. Tegelijkertijd werd - in wat gezien kan worden als een laatste Franse zet - een nieuwe hypotheek afgesloten in de vorm van de Economische en Monetaire Unie (EMU). Terwijl daarmee de openlijke overheersing van de Duitse mark werd voorkomen, verankerden de EMU en het Stabilisatie Pact in feite het harde valutabeleid dat het Duitse bedrijfsleven voor de gehele eurozone prefereerde. De manoeuvreerruimte voor de zwakkere lidstaten van de eurozone werd erdoor beperkt, als gevolg van het restrictieve monetaire beleid van de Europese Centrale Bank en de uitschakeling van de devaluatiemogelijkheid van hun eigen munt, waarmee ze zich vóór de EMU hadden kunnen beschermen tegen de Duitse concurrentie.

Door de hoogontwikkelde exportgerichte kapitaalgoederenindustrie is de N.V. Duitsland relatief ongevoelig voor een opwaartse druk op de euro en moedigt een sterke munt juist de transnationale diversificatie in andere sectoren aan. Duitsland is inmiddels in absolute termen de grootste exporteur ter wereld geworden: in 2004 had zijn export een waarde van 1.000 miljard dollar (de verkopen van de buitenlandse filialen niet meegerekend) en had het land een handelsoverschot dat zes keer zo groot was als dat van China. Het kapitaal dat met deze export werd verdiend investeerde Duitsland met name in de VS en andere overzeese bestemmingen. In de periode 2002-2006 groeide de Duitse investeringsportefeuille op de Britse en Amerikaanse financiële markt met respectievelijk 102 procent en 74 procent.

Tegelijkertijd heeft de Duitse samenleving een hoge prijs moeten betalen voor de Duitse hereniging, als gevolg van de vernietiging van de economie van de Duitse Democratische Republiek. Dit belastte het bestaande socialezekerheidsstelsel tot bijna het breekpunt en versnelde daardoor de overgang van het 'corporate liberalism' (het liberalisme van het Rijnlands model) naar het neoliberalisme (het liberalisme van het Angelsaksisch model). In 1997 kondigde de regering Kohl de grootste verslechteringen in het Duitsesociale beleid sinds de oorlog aan. Het transnationale bedrijfsleven drong vervolgens middels zijn Europese netwerken (zoals de ERT) aan op verdere neoliberale aanpassingen: vanaf 2002 werden door de Grote Coalitie van SPD en CDU-CSU de Hartz I-IV pakketten ingevoerd, met verwoestende gevolgen voor de Duitse samenleving. Volgens cijfers van de ILO (Internationale Arbeidsorganisatie) lopen de gemiddelde Duitse lonen al jaren uit de pas met de (lage) economische groei en neemt de inkomensongelijkheid toe. Tussen 2001 en 2007 stegen de reële lonen met gemiddeld 0,5 procent per jaar, internationaal gezien een van de laagste percentages. Volgens een studie van het Duits Instituut voor Economisch Onderzoek (DIW) is het aandeel van de bevolking dat op de rand van armoede leeft in het afgelopen decennium enorm gestegen: in 2008 vielen 11,5 miljoen Duitsers, 14 procent van de bevolking, in die categorie, ongeveer een derde meer dan tien jaar daarvoor.

De transnationalisering van het kapitaal (vanuit Europa geleid door het Duitse kapitaal) is inmiddels zover voortgeschreden dat zij de sleutelcompromissen begint te ondermijnen die haar eigen ontwikkeling mogelijk hebben gemaakt, inclusief de Europese integratie zelf. De EU blijft wel bestaan, net zoals Frankrijk daarbinnen de meest prominente partner van Duitsland blijft. Samen huisvesten ze 33 procent van de EU-bevolking, financieren ze 36 procent van het EU-budget en nemen ze iets minder dan de helft van het bruto binnenlands product van de EU voor hun rekening. De invloed die Frankrijk tot 1991 genoot is evenwel sterk verminderd. De beslissing in 1999 om te beginnen met een 'big bang'-uitbreiding naar Centraal- en Oost-Europa bevoordeelde eenzijdig het Duitse kapitaal zonder dat er regel- of compensatiemechanismen in Franse handen overbleven. Het is de vraag of Frankrijk, gegeven de toenemende structurele divergentie tussen de Franse en de Duitse positie, de kracht kan ontwikkelen om in de toekomst weer een hoofdrol te spelen in Europa.

Ondertussen hebben alle belangrijke politieke partijen in Europa zich bekeerd tot het neoliberalisme dat door de EU wordt voorgeschreven, en is 'Brussel' een populistische zondebok geworden tegen de achtergrond van een groeiend xenofobisch sentiment overal in Europa. Of de recente massale protesten in Griekenland tegen de vernietigende sociale gevolgen van de EMU binnen afzienbare tijd tot een burgeroorlog zullen leiden, blijft afwachten. Maar een feit blijft dat de Europese integratie - onder leiding van het transnationale (met name Duitse) kapitaal afgestemd op het neoliberale format - aan alle EU-landen een marktdiscipline oplegt, die de meest destructieve gevolgen heeft voor de Europese periferie.
Bronnen

[1] H.M.Helmers en anderen, Graven naar macht; op zoek naar de kern van de Nederlandse economie; Van Gennep, 1975.
[2] Kees van der Pijl, Otto Holman en Or Raviv, The resurgence of German capital in Europe: EU integration and the restructuring of Atlantic networks of interlocking directorates after 1991 in Review of International Political Economy (oktober 2010) www.informaworld.com.
[3] 'Nu moet Europa werk, zorg en pensioen nog Europees regelen', NRC Handelsblad, 22 maart 2011.

(*) Vertaling en bewerking: Louis Wilms.

via: www.anarchiel.com/stortplaats/toon/duits_kapitaal_domineert_weer_in_europa

meer over de hanze: www.quofataferunt.com/index.php?option=com_k2&view=item&id=294:hanzesteden-en-het-hanzeverbond

Haardsteen, halfronde deksteen, met het gekroonde wapenschild, tweekoppige adelaar, van keizer Karel V, hertog van Oostenrijk, met aan weerszijden de zuilen van Hercules, vastgehouden door een klimmende griffioen en een klimmende leeuw, om de zuilen slingert zich een spreukband met het opschrift "PLVS OLTRE", boven staat het jaartal "1554".

opschrift/merk "Plus Oltre" (steeds verder; het motto van Karel V), jaartal "1554"
herkomst Bodemvondst, baggervondst Merwedehaven, 1930.

collectie.museumrotterdam.nl/objecten/5079

En wat is nou de bron van die dubbelkoppige adelaar?

Rechtsonder zie je het. Yep kan ook niet anders Baal-Hadad.

Soms kan 1 post meer duidelijk maken dat een heel forum tig keer over lezen, thx dodeca

In de Ugaritische mythen van Noord Syrië komt de jonge vruchtbaarheids- en stormgod Baal of
Hadad voor, die de strijdknots als symbool van de donder en de lans als symbool van de bliksem, in zijn hand houdt.


Hij verblijft op een berg in het Noorden. Baal toont aan dat hij de watervloed vanuit de hemel onder controle kan brengen en zo de vruchtbare regens kan sturen waar de
landbouw afhankelijk van is en hij kent het geheim van het weerlicht: de brenger van de levengevende stormen.


In veel culturen manifesteert de geest van de Donder zich op aarde in de vorm van de
Dondervogel, de koning van de luchten. De bek of de ogen van dit enorme, arendachtige beest,geven het weerlicht weer, terwijl zijn vleugelslag wordt gehoord als donderslagen. Hij heeft enorme krachten die kunnen scheppen en vernietigen. Hij wordt op veel plekken vereerd.


De verschrikkelijke dondervogel van de Eskimo's - de Lakota en andere Indianen van Noordwest- Amerika - bliksemt uit zijn snavel; het klapwieken van zijn vleugels veroorzaakt de donder. Hij heet Wakinyan. Hij behoort tot de oppergoden van de lucht en is groot genoeg om walvissen te dragen. Grootvader Inyan, de Spirit van de Stenen, creëerde Wakinyan, de kracht van elektriciteit.

Wakinyan is de spirit die de essentie van de wolken creëert, de beweging van de
orkanen, van tornado's en stormen. Wakinyan is de fysieke elektriciteit die van het water, de aarde en de lucht komt, die zich opbouwt om de donder en de bliksem te creëren. Wakinyan vliegt zonder ogen, zonder oren, zonder mond en zonder neus. Hij is niet menselijk. Zelfs in visioenen kan niemand Wakinyan geheel bevatten. Het is de kracht van de waarheid: hij slaat een ieder neer die liegt terwijl hij de Heilige Pijp vast houdt. Zijn spirit oog opent zich met de flits van het weerlicht en het geluid van de donder. De grote vleugels veroorzaken plotselinge en verschrikkelijke winden.

De ruwe energie vanuit het oog verandert de visie van de mens. Wakinyan overziet alles wat op Aarde gebeurt en assisteert de Aarde. Hij is elektrische energie die door alles heen gaat, deze energetische stroom reinigt en vernietigt.
De Dondervogel is in een voortdurende strijd gewikkeld om het bezit van de wereld, met de kwaadwillende spirits of slangen van de onderwereld, zoals de onderwater-panter. Hun gevechten zouden de oorzaak zijn van de meeste hevige natuurrampen zoals aardbevingen, overstromingen en grote donderstormen. Alles wat door de bliksem van de Dondervogel wordt getroffen, straalt een speciale spirituele kracht uit, die ontweken of juist aanbeden wordt, afhankelijk van de plaatselijke traditie.

Er bestaat een nauwe verwantschap tussen de Dondervogels en de mensheid. In de oertijd was er geen onderscheid tussen hen en zij konden willekeurig van gedaante verwisselen.


Zuid Afrika heeft de befaamde Lightning Bird, die de lucht domineert, net als de kosmische slang.


In de West-Afrikaanse mythen is de god van de donder en van de vruchtbaarheid - omdat hij de
regen zendt - de ram Xevioso, afgebeeld met de donderbijl in zijn bek.


In de Indo Europese mythen is de Stier verbonden met de Dondergod, die staat voor regeneratie en schepping.
De vrouwelijke geslachtsorganen vormen een stierenkop met horens.

In oude mythen wordt de Dondergod soms ook beschreven als een afzichtelijk beest. Ook de
gevleugelde, vuur spuwende Draak is met de Donder verbonden. De Draak in China en het verre
Oosten is het oudste symbool voor regen en vruchtbaarheid van de aarde en wijd verbreid. Het is een symbool voor macht en scheppingskracht, voor lang leven, de beschermer van het water, de bewaker van verborgen schatten. Hij beschermt tegen vijandige krachten.
Het is de chaos, de terugval in de chaos, de algehele ommekeer van maatschappelijke, zedelijke en godsdiensitge waarden.

In de Taoïstische mystiek en de Oudchinese mythologie symboliseert de gehoornde hemeldraak met de parel van het eeuwige leven, het zoeken naar wijsheid, geluk,onsterfelijkheid en de eeuwige jeugd. De draak verenigt de verdelgende macht van de leeuw, de slang en het vuur in zich, die staan voor de onderwereld, de chaos.

bron: www.hettytonkes.nl/archieven/Donderkracht.pdf





Haddad - בעל הדד - حداد (Ugaritisch Haddu) of Hadad was in de Kanaänitische mythologie een belangrijke noordwest-Semitische stormgod, naamgenoot van de gelijkaardige Akkadische god Adad. Hadad wordt vaak gewoon als Baäl (Heer) aangeduid, maar deze titel wordt ook voor andere goden gebruikt. Hadad stond gelijk met de Anatolische stormgod Teshub, de Egyptische god Set, de Griekse god Zeus, en de Romeinse god Jupiter.

Hadad is de heer van de hemel die alles regelt, over de regen heerst en bijgevolg over het kiemen van planten. Hij is beschermer van leven en groei bij de landbouwers van de streek. Zijn afwezigheid veroorzaakt droogte, hongersnood, dood en chaos.

Hij wordt vaak de zoon van Dagon genoemd. Verder zijn er enkele referenties naar El, maar dat is een erkenning van de status van El als algod over alle goden. Zo was hij als Baäl van Ugarit uitgegroeid tot de machtigste in het gebied, maar bleef onder El. Baäl/Haddad is zelf de vader van drie godinnen, namelijk Pidray 'Schijnend', Tallay 'Regenend', en Arṣay 'Aards'. Er wordt geen moeder genoemd. Maar de moeder zou Ashtart kunnen zijn, die ook ‘Athtart-naam-van-Baäl' wordt genoemd. De goddelijke "Maagd" Anat in deze teksten is Baäls zuster-minnares.

Baäl houdt verblijf op de berg Ṣapan, die in de Bijbel de berg Zephon wordt genoemd, op de noordkust van Syrië gelegen. In het Hettitisch wordt hij Hazzi genoemd, in het Latijn Mons Casius (vandaag heet deze berg Jebel al-Aqra). Hij is 1780 meter hoog, slechts 15 km ten noorden van Ugarit gelegen en duidelijk zichtbaar vanuit de stad.

nl.wikipedia.org/wiki/Hadad

Ik ga voor menner und wimmer.

Janus

Verwijzing naar Baal Hadad boven de ingang van het Vatican Treasury Museum?

Die laatste is een geniale observatie rp801. Dankjewel.

Zit hier door een boek over Malta te bladeren...

Inlay van de dvd van de tv serie "Rome"