Quo Fata Ferunt! QFF! Die ECHTE Illuminati shit... Welkom in de Hel! - complotten, ufo's, karma, illuminati, nonsens, wetenschap, kennis en verlichting! QFF

eindelijk

Over een tijdje gaat GeenStijl ook los op de uni opleidingen en komt daar ook boven water dat er onder onze geleerde WetenSchaapers ook heel veel sukkels zijn die elkaar alleen maar nablaaten.

Het niveau van HBO- en universiteitsstudenten is nagenoeg gelijk! Beide bedroevend triest!

Dit is de tweede keer al hoelang moet zo'n steen voorverwarmd worden voordat je erop kan bqq'en of van mijn part doormidden breekt ?

lang heel lang gok ik dus weer is er wat anders aan de hand gok ik zo maar.

Verder dankje wel politiek en onderwijs voor de bijdrage om de gemiddelde tokkie wat cultuur bij te brengen.

vortexje?? fluxje??

Ik was ook gepakt met plagiaat, ik vond het wel kut voor diegene die ons een beetje hadden geholpen. Sloeg grotendeels nergens op, er was een vast voorschrift in methodische notitie , hadden wij bijna 1.5 punt hoger en had die domme luie team qut van me ons werk boven of onder die van hen gelegd.. Dus nega studie advies.. Na 10 keer hetzelfde ongeveer te hadden geleerd en uitgevoerd vond ik het wel kunnen.

Ja joh brandstichting...

Een update van Staatsbosbeheer:



Bron en foto: www.staatsbosbeheer.nl/Nieuws%20en%20achtergronden/Nieuws/Reparatie%20hunebed%20Emmen%20mogelijk.aspx



En hier ook nog twee updates van RTV Drenthe:



Bron plus foto's: www.rtvdrenthe.nl/nieuws/63286/reparatie-hunebed-in-september



Bron plus radio fragment: rtvdrenthe.nl/nieuws/63289/hekken-rond-vernield-hunebed

Waterlichamen als plaatsen voor boodschappen aan de goden

Tijdens mijn latere naspeuringen ontdekte ik dat er niet alleen een connectie was tussen witte-wievenverhalen en grafheuvels, maar dat er ook altijd een waterlichaam in de buurt aanwezig was, dat blijkens offervondsten ook diende als een toegang tot de Andere Wereld.

Een waterlichaam kan een bron, poel of meer zijn, maar ook een rivier of moeras. Toen ik die conclusie eenmaal had getrokken, onderzocht ik of dergelijke situaties ook in delen van Wales, Schotland en Ierland getraceerd konden worden en dat bleek het geval te zijn.
In Nederland zijn offervondsten uit waterlichamen pas laat als zodanig herkend, maar intensief wetenschappelijk onderzoek van de afgelopen decennia heeft veel goed gemaakt.

Al ten tijde van de hunebedbouwers werden offergaven aan het veen toevertrouwd. De eerste grafheuvelbouwers probeerden zelfs met houten paalwegen in contact te komen met plekken waar de goden konden worden bereikt. Die plaatsen waren vaak in nevelen gehuld en bevonden zich diep in het moeras. In de Bronstijd werden kostbare bronzen wapens en sieraden geofferd en zelfs een compleet houten tempeltje (Bargeroosterveld).

In de IJzertijd werden de eisen van de goden hoger. Voortaan waren menselijke boodschappers nodig om naar de goden te worden gezonden en zo kwamen met touw gewurgde mensen, soms ook van ernstige snijwonden voorzien of met houten staken vastgenageld, in het veen terecht.

De intrigerende vraag blijft wie of wat de witte wieven in het grijze verleden waren. Zoals vermeld kan de connectie met grafheuvels en daarin aangetroffen archeologische vondsten een aanwijzing zijn voor de tijd waarin de overleveringen ontstonden en daarbij moet vooral aan de Bronstijd gedacht worden. Verwijzing naar een Germaanse oorsprong, en dus ook een relatie met Germaanse godinnen ligt niet voor de hand; de Germanen kwamen pas veel later in beeld.

Het lijkt er op dat de witte wieven de toegangen tot de Andere Wereld bewaakten, ook al zijn verhalen over binnen gelokte argeloze voorbijgangers daarmee in tegenstrijd.

Misschien ook waren het ooit priesteressen die rituele handelingen verrichtten bij grafheuvels en waterlichamen, beide toegangsplaatsen tot de Andere Wereld.

meer: Witte wieven, fairies en de Tuatha dé Danann (pdf)

Keien in dijken
www.kijkeensomlaag.nl/cms/

Bittere noodzaak was het gebruik van Drentse zwerfkeien keien
voor de kustverdediging. Tot 1731 waren de wierdijken vooral
rond de voormalige Zuiderzee op veel plaatsen aan de zeezijde
voorzien van aaneengesloten pallisade-achtige brandingsschermen
van zware eiken balken. Vanaf dat jaar werden de houten
dijkbeschoeiingen echter op grote schaal aangetast door paalwormen.
Binnen een paar jaren waren de zeeweringen zo verzwakt dat ze
een herfststorm niet of nauwelijks konden weerstaan.


Tot 1731 waren de meeste dijken rond de Zuiderzee voorzien van houten
brandingsschermen om het achterliggende land te beschermen tegen overstromingen.


De paalworm is een ongewerveld wormachtig dier dat boorgaten in
hout maakt. Ongewild is het dier in de scheepswanden van houten
schepen die reizen naar het verre oosten maakten, naar ons land
meegenomen. De verspreiding van het dier in het zoute Zuiderzeewater
leidde tot de aantasting van de eikenhouten dijkbeschoeiingen.

Het vervangen van de beschoeiingen door nieuw hout was geen optie.
De paalworm maakte daar korte metten mee. Om dijkdoorbraken en
overstromingen te voorkomen nam men zijn toevlucht tot een totaal
andere aanpak. In aller ijl bekleedde men met veel moeite en tegen
zeer hoge kosten de zeewaarts gerichte dijkhellingen met grote keien.
De eerste dijktrajecten waar de dijken opgehoogd en 'versteend' werden,
kwamen bij Medemblik in Noord-Holland gereed.

De benodigde stenen haalde men vooral uit Drenthe. In die jaren
ontstond daar een zeer levendige steenhandel. Het is niet overdreven
te stellen dat daarvoor miljoenen tonnen zwerfsteen zijn gebruikt. In
die tijd heeft men voor dat doel veel hunebedden gesloopt om stenen
voor de dijkbekleding te verkrijgen. Zelfs markerings- en grensstenen
waren voor de steenhandel niet veilig.

Van de zwerfsteenhandel bestaan uit de omgeving van Gasselte, Gieten,
Borger en Ees nog oude
archieven waarin minitieus het aantal lasten en karrevrachten zwerfstenen
is bijgehouden die na de oogst ter verkoop werden aangeboden. Op de
bijgehouden staten staat vermeld wie de keien leverde, hoeveel het waren,
wat de kwaliteit was en de prijs die ervoor betaald werd.

De keien bracht men naar Gasselternijveen. Dit oude veendorp in het
Hunzedal fungeerde tientallen jaren achtereen als een soort stapelplaats
voor zwerfstenen. Gasselternijveen lag aan vaarwater, vanwaar kleine
scheepjes met hun vrachten de Hunze afvoeren, veelal naar de Groninger
klei. Daar kon men in de wintermaanden, als er op het land toch niets te
doen was, met het fijnkloppen van de keien een stuiver bij verdienen.

Men gebruikte het steengruis werd wegverharding. Bekend is dat de
weg van Groningen naar Stadskanaal in de 19e eeuw over een lengte
van 25 kilometer met fijn geklopte Drentse zwerfkeien werd verhard.

In die tijd ontstond ook het beroep van 'stenenroder'. Dat waren mannen
die na de oogst zwerfsteenrijke akkers van de boer-eigenaar pachtten
om daar naar zwerfkeien te zoeken. Ze gebruikten daarbij dunne ijzeren
staven waarmee ze in de akkergrond prikten. Stootte men op een kei
dan werd die vervolgens opgegraven. Op deze manier kwamen uit
sommige akkers veel keien te voorschijn. Dat leidde soms tot enig
geharrewar met de boer over de afgesproken pachtprijs. Aan de stenen
viel namelijk veel geld te verdienen.


zwerfsteendijk bij Schellinkhout (N.H.)

Grote steenblokken ging men met buskruit of beitels en wiggen te lijf.
Ook de bekende tonnenzware Uppsalagraniet van Rottum bij Heerenveen
in Friesland heeft op deze manier veel van zijn oorspronkelijke omvang
verloren. De verkregen steenbrokken werden met scheepjes naar de
Zuiderzee vervoerd.
Toch was de aanvoer uit Drenthe en Friesland te gering om aan de
grote vraag te voldoen. Men haalde de keien daarom ook van elders.
Dit blijkt duidelijk uit de samenstelling van de dijkstenen in de voormalige
Zuiderzeedijk bij Hoorn en Schellinkhout in Noord-Holland. In de
zwerfsteenbekleding daar zitten opvallend veel grote Oslo-syenieten
die afkomstig zijn uit Zuid-Noorwegen. Ook vinden we daar talrijke grote
blokken bleekpaarse anorthosiet, een gabbro-achtig gesteente. Deze
blokken steen zijn afkomstig uit de omgeving van de Zuid-Noorse stad
Egersund. Zwerfstenen van dit type anorthosiet zijn nog nooit in Nederland
gevonden.


Zwerfblok met boorgaten voor het plaatsen van
houten of ijzeren wiggen of misschien wel buskruit.

Niet alleen grote zwerfkeien werden geïmporteerd, ook kleinere
zwerfstenen haalde men uit noordelijke landen. Dat blijkt uit het
plaveisel in Zuiderzeestadjes als Workum, Stavoren, Hindelopen,
Blokzijl e.d. In Hindelopen 'struikel' je in de straten over de talrijke
rhombenporfieren in het plaveisel. Dit karakteristieke vulkanische
gesteente komt uit het Oslo-gebied in Noorwegen. De kusten van
Jutland in Denemarken liggen er vol mee. Waarschijnlijk komen de
Hindeloper rhombenporfieren ook daar vandaan. Van die steenhandel
destijds bestaan nog allerlei koopcontracten.

Geenstijl is bezig Combi

Een mooi Schoffie leed'n, zo'n 4500 joar terugge, was d'r een typisch nedersachsisch dörp, ie weet'n wel, zo'n plek mit kuierboer'n en boekweitveld'n mit hier en doar n hunebed.

Een huul end widerop, an de rand van de dooie zee, laag'n 2 nederzettings, Sodom en Gomorra.

Hier leefd'n luu die mangs niks anders deud'n as zoep'n, echtbreuk pleeg'n en andre zoakn die, volgn's de verhaal'n god des duvels moakten. Volgns dizze verhaal'n mus die stad en als zien inwoners kapot. Op n poar luu noa die volgn's t woord van god leefden en wurden deur m woarshauwd om vot te goan en nicht wider um te kiek'n. Dit waard lot en zin fraaw.

Zien wief kun t echter nie loat'n om widerum te kiek'n noar de stad die under n reeg'n van Zwavel en vuur van alle kant'n bestookt wuurd. Zie hoopte nog op n aantal die t veurval van die duvelse god ok zot overleev'n, zie veraanderde op slag in de grootste likstien die aj biekaans ooit zien had.

Alles mus kapot, in de noam van die grote god.

Moar was dat wol zo?




Vief knoap'n uut t kleine Nedersachsische Dörp, leeg'n an de zuudkant van de Hondsrug waarn die dag noamlijk midwinterfeest an t vier'n en hadd'n honger noadat zie al hun eig'n bier en dreuge worst opmoakt had.

Zie pakte n melkbusse, vuld'n m mit carbid en water, en skeut'n zo deur de deure van de herberg, zo kont zie biekaans mit t heule dörp feest'n, vreet'n en zoep'n as n malle.

Öm dit bekend te maak'n pakten zie alles wat moar brand'n wol, om n groot vuur te maak'n.

In de skik en mit de zatte harses, luup t wat uut de haand. De heule veurroad carbid vuul in de dörpsput. De heule bende gaf een enorme knal, en een grote vuurbal steeg op uut de explosie en gung deur de löcht, richting t oost'n. Zie keek'n hum noa, tot zie m nie wider zaag'n, en de vuuf zaag'n dat het goed was en trokk'n een biertie lös en zung'n van bliedschap.

Het heule dörp kwam an, feeste met, de heule winter deur.

In de lente kwam n marskroamer in t dörp, mit t verhoal dat d'r in een stad bie de dooie zee kapot maakt was, t mus wel van god weez'n. Weil kan aans 'n grote zee van vuur en een compleet hunebed op n stad as Gomorra loat'n donder'n.

De vief huuld'n zich wieseluk stille en kauwd'n stief deur op heur dreuge worst.

Allent as ze lieder'n zung'n op feest'n heurde je d'r nog wel es wat van weerum.

Gieniene geleuft ze nog, mar aj es de kaans kriegt, goa es noar ze hen en luuster noar wat ze je te vertell'n hebt, de knoap'n van Gomorrian.

Moeder-/Vaderlandse geschiedenis: HUNEBEDDEN
Door julieus jooker op 04-11-2011 om 10:56
www.anarchiel.com/display/moeder-_vaderlandse_geschiedenis_hunebedden


Moederland of Vaderland? Hiero ligt de nadruk officieel op het vader-aspect door de patriarchale domminantie. Maar in de tijd dat de hunebedden gebouwd werden was de GODIN veel nadrukkelukker aanwezig in de alledaagse schepping, ze hoorde er volledig bij. Sommigen zien de vorm van de godin zelfs in een hunebed, hoewel ikzelf meer sauriers ontwaar. Door anderen wordt gesteld dat de hunebedden uitgelijnd zouden zijn op de maan. Daar is verder nog weinig echt onderzoek naar gedaan.

Afgelopen zomer fietste ik een zelf-uitgestippelde route langs een aantal hunebedden. Daarvan verslag @ www.hunebeddenpadje.blogspot.com
Hier volgt een samenvatting.

Mijn doel/intentie was om meer te weten te komen over de oorsprong en het originele gebruik der hunebedden. Deze staan in Nederland (vrijwel allemaal in Drente), maar ook in Duitsland en Noord-Europa, een hele regio.

Tegenwoordig zijn ze beschermd en in Borger is er een vrij groot officieel hunebedmuseum: www.hunebedcentrum.nl/
Voorheen was dat anders. In de latere middeleeuwen werden er hunebedden gesloopt voor wegaanleg en werden grotere stukken steen gebruikt voor bijvoorbeeld funderingen van kerken.


Het officiele verhaal is dat ze gebouwd zijn als grafheuvels. Dit is mij een leugen gebleken. Ze zijn HERGEBRUIKT als grafheuvel. Bewijs dat er meer aan de hand is, wat de officiele lezing ontkracht, wordt ontkend of gemarginaliseerd. Er wordt geen aandacht aan gegeven, geen nader onderzoek naar verricht. Ik kwam in contact met Jan Evert, een voormalig onderzoeker van de Universiteit van Groningen, die me vertelde dat officiele onderzoeken, waar hijzelf bij betrokken was, zelfs stilgelegd werden als er andere (wereldbeeldbedreigende) informatie tevoorschijn kwam.

In 1989 vond René Edens, toen nog een jochie, scherven en botjes uit oudere tijden in D27 (de hunebedden zijn genummerd). Vanuit de landelijke politiek zijn vervolgens alle hunebedvloeren met betonblokken verzegeld. Met als officiële legitimatie dat toekomstige generaties dan ook nog wat te onderzoeken hebben. Echt een statement voor goed-gelovigen. In het museum is een kort filmpje te zien over deze René, ergens in een hoek. Op hun website staat er niks over.
Maar deze reportage van RTV Drenthe gaat er ook over:


De hunebedden zijn veel ouder dan verteld wordt. De bouw is gehuld in mysterie.
Oudere culturen blijken minder primitief dan verondersteld wordt, de hunebedden zelf zijn daarvan eigenlijk al bewijs.

Maar waarom? Waarvoor werden ze gebouwd?
Ik denk dat de oorspronkelijke functie was ceremonieruimte voor rituelen die in directe verbinding met (en respectvolle samenwerking binnen de cycly van) de natuur stonden. Zo intiem dat het voor de vervreemde plastik-aanbiddende mens amper voorstelbaar is.


D13 ligt nog in een oorspronkelijke heuvel. ALLE hunebedden waren vroeger op deze manier ingegraven. Je ging dus, als je het hunebed enterde, de aarde binnen. Stenen zijn vasthouders van frequentie. Zo werkt quarts bijvoorbeeld ook om een bepaalde frequentie door te geven. Allerlei edelstenen en halfedelstenen staan bekend om bepaalde eigenschappen en worden ook als dusdanig toegepast. Deze grote hunebedstenen waar ook veel quarts inzit houden dus een trilling vast die in rituelen opgewekt wordt. Daardoor wordt deze versterkt en wordt het ritueel zeer geconcentreerd. Dat is m.i. de belangrijkste reden voor de bouw.

Waarom toch al die eenzijdigheid? Wel volgens mij is dat eigenlijk simpel. Onze cultuur dient als superieur voorgesteld te worden en al wat voorafging als primitief. Hier is niet eens een bewuste samenzwering voor nodig, het werkt ook psychelogisch zo omdat als je het anders waagt te bekijken, je de eigen tekortkomINGen en dwalINGen onder ogen dient te zien. Daarmee is het voor gelovigen in de superioriteit van onze maatschappij een bedreiging voor de identiteit.

Hunebedden zijn later niet alleen hergebruikt als graf. In WO2 werden bij sommigen gevangenen gefusilleerd. Maar de oorspronkelijke uitstraling is niet verdwenen. Als kinderen in de buurt van een hunebed komen en ze zijn niet te erg afgericht, springen ze er vaak spontaan overheen. Het is dus ook een speelplaats. De hunebedden hebben verder als volksnaam: `poort naar de andere wereld`. Welke wereld? Wel werelden die er mijns inziens tegelijkertijd zijn maar normaalgesproken onzichtbaar zijn voor ons omdat wij maar een zeer beperkt deel van het hele lichtspectrum waarnemen. Daar begint de persoonlijke ervaring.

Het hunebeddenverhaal is vergelijkbaar met dat van de pyramides omdat ook daar het officiele verhaal is dat ze gebouwd werden als graf in plaats van voor het uitvoeren van levensbekrachtigende rituelen/initiaties. Het zoveelste staaltje omgekeerde wereld.

Wordt vervolgd.

Gescheurde hunebedsteen gerepareerd
Laatste update: 7 december 2011 09:49
www.nu.nl/binnenland/2687254/gescheurde-hunebedsteen-gerepareerd.html


EMMEN - De deksteen van hunebed D45 bij Emmen, die begin juni doormidden brak door de hitte van een vuurtje, is gerepareerd.

Het 10 ton wegende gevaarte wordt volgens boswachter Geerling Kruidhof van Staatsbosbeheer dinsdag teruggeplaatst, zo liet hij woensdag weten.

De steen is geplakt en met stalen pennen verstevigd. Volgens de boswachter is van de reparatie vrijwel niets te zien. De operatie kostte een kleine 20.000 euro. De vandalen die het vuurtje onder het hunebed aanstaken, zijn nooit gevonden.

A Dolmen (also known as cromlech, anta, Hünengrab, Hunebed, quoit, and portal dolmen) is a type of single-chamber megalithic tomb, usually consisting of three or more upright stones (megaliths) supporting a large flat horizontal capstone (table). Most date from the early Neolithic period (4000 B.C.E. to 3000 B.C.E.). Dolmens were usually covered with earth or smaller stones to form a barrow, though in many cases that covering has weathered away, leaving only the stone 'skeleton' of the burial mound intact.

Found in many parts of the world, the numerous still standing dolmens provide an opportunity to understand the values and beliefs of those who lived long ago. Their widespread appearance attests to a certain universality in human nature, particularly with regard to death and burial. They are evidence that even early cultures had the desire and ability to transport and place these enormous stones. Requiring great planning, coordination, and collaboration for their construction, dolmens are understood as burial markers for leaders and those of significance in the society. Additionally, they served as places of ritual and worship, with many still containing funerary artifacts that indicate belief in the afterlife and the possibility of communication with the spiritual world.

www.newworldencyclopedia.org/entry/Dolmen