Quo Fata Ferunt! QFF! Die ECHTE Illuminati shit... Welkom in de Hel! - complotten, ufo's, karma, illuminati, nonsens, wetenschap, kennis en verlichting! QFF

Tante Bea moet niet zo zeuren!

Toch maar eens gekeken: 9 minuten en 19 seconden van me leven gespendeerd aan onzin...

Inderdaad de meest pure vorm van ONZIN...

TIJD VOOR CHAOS!

(ook hier maar even gepost)

nav bea haar oproep over burgermoed
en ter herinnering aan ons dappere koningshuis.



Een streepje geschiedenis, twee oude geldwagens van de Nederlandse Bank.
Het gepantserde voertuig heeft een bijzonder verhaal te vertellen: in de eerste dagen van de tweede wereldoorlog werd de auto ingezet om de Nederlandse koninklijke familie in veiligheid te brengen.





Op vrijdag 10 mei 1940 om 3.55 uur Nederlandse tijd, twintig minuten voor zonsopgang, brak het door Hitler vastgestelde uur X van operatie Fall Gelb aan: het Duitse leger viel Nederland binnen.

In de eerste chaotische dagen van de oorlog kruisten de wegen van de Nederlandsche Bank en de koninklijke familie zich enkele keren op dramatische wijze. Zowel DNB als de Oranjes hadden onder invloed van de oplopende internationale spanningen al de nodige voorzorgsmaatregelen getroffen. DNB had een flink deel van de Nederlandse goudvoorraad in veiligheid gebracht en koningin Wilhelmina, hoedster van de dynastie en overbezorgde moeder, had het prinselijk gezin verordonneerd paleis Soestdijk te verlaten. Prinses Juliana, prins Bernhard en hun dochters Beatrix en Irene namen zo in de winter van 1939 hun intrek in Wilhelmina’s Haagse residentie en zouden, zo was het plan, bij een Duitse inval onmiddellijk het land verlaten. De eerste geluiden van de aanvliegende Luftwaffe brachten Amsterdam en Den Haag op de eerste oorlogsdag in een staat van koortsachtige activiteit die pas vier dagen later zou eindigen met de capitulatie van het Nederlandse leger. In alle vroegte arriveerde de directie op 10 mei bij DNB. Zij wisten wat hen te doen stond: het nog in Nederland aanwezige goud van DNB, 78 ton in Amsterdam (er resteerde nog 102 ton in de Bijbank in Rotterdam, CvR) moest onmiddellijk het land uit. Met een hoop heen en weer gepraat, en een flinke buidel geld, lukte het de laatste twee schepen van de KNSM te charteren. Ondertussen haalden enkele portiers in mobilisatietenue de goudbroodjes uit de kluizen. Hun collega’s, gewapend met karabijnen, en op het hoofd een Duitse helm uit de Eerste Wereldoorlog, afkomstig uit een in België achtergelaten partij, hielden de omgeving van de Turfmarkt in de gaten. Dat zorgde voor de nodige onrust bij het publiek. Was DNB soms al bezet door de Duitsers? In de loop van de middag arriveerden twaalf vrachtwagens om het goud op te halen. Laat in de avond bereikten zij IJmuiden waar de ‘Iris’ en de ‘Titus’ klaar lagen.

Intussen was ook Den Haag in rep en roer. Aangezien de Britse marine had toegezegd een escorte te sturen om het goud naar Londen te begeleiden, werd besloten dat prinses Juliana, haar man en de kinderen zich op het Britse smaldeel zouden inschepen. Echter, nadat het gezin afscheid had genomen van de koningin, sijpelde berichten door dat het gehele gebied tussen IJmuiden en Den Haag krioelde van de Duitse luchtlandingstroepen. De tocht werd afgeblazen. Terwijl de koninklijke familie een veilig onderkomen vond in een schuilkelder in de tuin van Noordeinde, staken de ‘Iris’ en ‘Titus’ van wal. Het duurde even voor zij het Brits konvooi vonden, en na een zenuwslopende tocht onder Duits spervuur kwamen de twee schepen in de ochtend van 11 mei in Engeland aan, inclusief de lading ter waarde van 166 miljoen gulden. Het Amsterdams goud was dus veilig in Engeland. Maar nu de troonopvolgster en haar gezin nog. De situatie dreigde penibel te worden, te meer daar een tweede Britse escorte laat in de avond van de 11de mei opnieuw zonder koninklijke lading moest vertrekken. Het bleek veel te riskant om de tocht naar IJmuiden in een personenauto te maken.

De Britse Admiraliteit begon nu ongeduldig te worden: moest men nu voor de derde keer eenheden blootstellen aan Duitse luchtaanvallen en het gevaar van magnetische mijnen zonder dat iemand kwam opdagen? Een Britse diplomaat in Den Haag stelde Londen gerust, de derde tocht zou niet tevergeefs zijn, want in de residentie was zojuist de gepantserde geldwagen van DNB binnengereden. Een generaal van de luchtverdediging was op het lumineuze idee gekomen DNB te vragen om de in 1939 aangeschafte geldtransportauto te mogen gebruiken. De chef van de garage, T. Bergman, zat zelf aan het stuur. Hij had er zijn vakantie naar de Franse Rivièra voor verzet. Elf mensen, inclusief de kinderverzorgster van de prinsesjes, wrongen zich in de geblindeerde auto en gingen zitten op banken die voor de gelegenheid met stro bedekt waren. Naast Bergman posteerde zich een veiligheidsman van het Koninklijk Huis, een kartonnen doos vol familiejuwelen op schoot en een geweer in de hand. Na ruim drie uur arriveerde het gezelschap in IJmuiden waar de torpedojager Codrington aan de overkant van het Noordzeekanaal lag te wachten. Door de sterke stroom en laagvliegende toestellen van de Luftwaffe lukte het pas na een derde poging de Velser pont te laten aanmeren en kon men aan boord. Vlak voor middernacht vertrok de Codrington om acht uur later veilig aan te meren in Harwich.



Op hetzelfde moment maakte koningin Wilhelmina zich op, op dringend advies van de Nederlandse opperbevelhebber Winkelman, om ook het land te verlaten. Samen met haar gevolg vertrok zij naar Hoek van Holland. In gewone personenauto’s, want de gepantserde geldwagen van DNB was nu een andere rol in dit vaderlandse drama toebedeeld. Om de Duitsers te misleiden legde de lege auto nogmaals de weg naar IJmuiden af. Een dag na Wilhelmina arriveerde ook het kabinet in de Engelse hoofdstad. De geldauto werd afgedankt in 1962, het jaar van Wilhelmina’s overlijden. De koninklijke vluchtauto kreeg een plek in het Nationaal Oorlogs- en Verzetsmuseum. Tot deze zomer was de auto daar in een glazen vitrine te bekijken. Zo’n statische presentatie trekt in deze tijd onvoldoende aandacht, vonden ze in Overloon. Dus is het vier ton wegende gevaarte met een kraan van het leger door het dak naar buiten getild en zal de koninklijke vluchtauto ‘bij bijzondere gelegenheden’ worden ingezet.

Bron:http://www.tjoeten.be/?p=1941

Bea roept op tot burgermoed.

Wie zat er als eerst in Engeland tijdens 2e WO?!

...

+333

Elk jaar krijgen we een videoboodschap te zien van haar..
Heeft zij wel eens naar een boodschap van het volk zitten kijken?!

Daar heeft deze kuthoer geen boodschap aan.

Zielig doen voor het Volk helpt altijd, ook al naait ze het volk, als je maar zielig genoeg doet gaan de emoties wel spelen desnoods even een traantje laten,

maarjah zij moet het "spelletje" wel meespelen wat moet ze anders?

Cause a dance with the Devil might last foreever

Het liefst zie ik ook die hele bende vertrekken. En dan die politieke invloed alleen al, ze wil ook overal een vinger in de pap hebben .

Hoe zat dat trouwens met die uraniumvoorraad in Nederland tojdens WOII?

en dadelijk alleen maar lintjes knippen.




my azz!!!!!!! ik wil ook wel lintjes knippen voor het geld dat Beetje krijgt

dat tuig is de "Q" niet waardig, Bapho.

Jammer, we hadden in 1976 al van die bende af kunnen zijn:

www.volkskrant.nl/vk/nl/2686/Binnenland/article/detail/886077/2008/02/20/Premier-Den-Uyl-redde-troon-Beatrix.dhtml

Premier Joop den Uyl heeft in de zomer van 1976 een tweede smeergeldaffaire rond prins Bernhard verdonkeremaand teneinde een zekere koningscrisis te vermijden, zo blijkt uit de biografie Joop den Uyl 1919-1987.

Hij voorkwam hiermee dat strafvervolging van prins Bernhard onafwendbaar werd, dat koningin Juliana zou aftreden en kroonprinses Beatrix niet beschikbaar zou zijn voor de opvolging. Deze gang van zaken blijkt uit de biografie Joop den Uyl 1919-1987, waarop Volkskrant-journaliste Anet Bleich donderdag hoopt te promoveren aan de Universiteit van Amsterdam. Algemeen is de wijze waarop de PvdA-premier in augustus 1976 openheid betrachtte over de handel en wandel van prins Bernhard en tegelijkertijd een constitutionele crisis afwendde, als een huzarenstuk beschouwd.

Verhaal gaat nog verder op die site.

Video:
uitgesproken.vara.nl/Nieuws-detail.7674.0.html?&tx_ttnews[tt_news]=33078&cHash=8199f753b2febc536ffe9888ad922cf2

www.nu.nl/binnenland/2414426/verwijder-prins-bernhard-straatbeeld.html

LEIDEN - Het Nieuw Republikeins Genootschap (NRG) wil dat de naam van prins Bernhard uit het straatbeeld verdwijnt. Anjo Clement van het NRG heeft maandag de gemeente Leiden in een brief gevraagd om de Leidse Bernhardkade te hernoemen.

Dat bevestigde de briefschrijver. Eerder ontving de gemeenteraad van Rotterdam eenzelfde verzoek betreffende de Prins Bernhardstraat.

Volgens het NRG verdient de prins het niet om straten naar zich vernoemd te hebben, omdat hij meermaals de Nederlandse belangen ondergeschikt heeft gemaakt aan die van hemzelf.

De prins zou betrokken zijn geweest bij illegale wapenhandel. Ook zou hij in de jaren zeventig steekpenningen hebben aangenomen, onder meer tijdens de Lockheed-affaire.

Het NRG riep eerder leden op een standaardbrief naar de gemeenten te sturen waarin om hernoeming van straten wordt gevraagd.

De fijne manipulaties van "onze" Prins Bernhard en de diverse wapenleveranties door/via Nederland (wat tot op de dag van vandaag doorgaat) :


"Bernhard's betrokkenheid bij wapenhandel werd in de Netwerk-reportage van 30 november aangetoond. Maar hoe zat het wapenhandelnetwerk in elkaar en welke personen speelden daarin een rol?

Inleiding
Prins Bernhard was via zijn staf betrokken bij wapenhandel en een poging tot staatsgreep in Indonesië. Dat blijkt uit onderzoek van historicus Harry Veenendaal. Indonesië voert eind jaren '40 onder leiding van Soekarno een onafhankelijkheidsstrijd tegen Nederland. De kringen rond de Prins willen echter van Soekarno af. Indonesië mag wel onafhankelijk worden, maar alleen als federatie in een soort Gemenebest onder de Nederlandse kroon. Bernhard zou daarvan onderkoning moeten worden.

Om dat doel te bereiken zijn alle middelen geoorloofd. Journalisten worden betaald om positief over de Gemenebest-plannen te schrijven, verzetsgroepen die tegen Soekarno strijden worden gesteund met geld en wapens. En er wordt contact gelegd met kapitein Raymond Westerling die met zijn militie een greep naar de macht wil doen op West-Java. Ook Westerling wordt voorzien van wapens. In januari 1950, een maand na de onafhankelijkheid van Indonesie, pleegt Westerling een staatsgreep die jammerlijk mislukt.

In de Netwerk-uitzending van 30 november blijven veel vragen onbeantwoord. Geeft Prins Bernhard alleen op afstand zijn goedkeuring aan de plannen, of is zijn betrokkenheid veel groter en directer? En met wie doet de staf van de Prins eigenlijk zaken om aan wapens te komen voor de strijd tegen Soekarno?

Rapporten
Naar aanleiding van de mislukte staatsgreep doet de Marechaussee onderzoek. Uit die rapporten valt op te maken dat er ten tijde van de crisis van 1950 contact is tussen de Nederlandse inlichtingendiensten en de Engelse militaire inlichtingendienst MI-5. Ook de Britten zijnzeer geïnteresseerd in de wapenhandelaars waarmee de staf van de Prins zaken doet om aan wapens te komen voor de strijd in Indonesië.

Diezelfde wapenhandelaars leveren namelijk enorme hoeveelheden wapens aan onafhankelijkheidsstrijders overal in the British Empire. Volgens de Engelse inlichtingendienst gaat het om zeer gevaarlijke lieden: “These people have no country and no moral, it’s just greed and power. That is why they are extremely dangerous.”

In de Britse archieven liggen duizenden pagina’s met informatie over het wapenhandel-netwerk waar de Prins bij betrokken was. Netwerk kreeg de afgelopen maanden de beschikking over veel van die documenten. Dat levert een enorme hoeveelheid namen op en talloze gegevens over wapendeals, conflictgebieden en corruptie.

Vijf hoofdrolspelers
Het hoofdkwartier van de wapenhandelaars bevindt zich op Buitenhof 47, op een steenworp afstand van het Binnenhof in Den Haag. Het kantoorpand, waar nu de Israelische ambassade is gevestigd, is het domein van Marcel Mozes Wolf.

Gebroeders Wolf
Mozes Wolf en zijn broer Daniel worden voor de oorlog schatrijk in de spoorbielzenhandel. Mozes en Daniel werken volgens de Engelse geheime dienst voor de Derde Internationale, het wereldwijde verband van communistische partijen onder aanvoering van de Sovjet-Unie. In 1936 verdienen ze het voor die tijd duizelingwekkende bedrag van 70 miljoen Engelse ponden met de levering van wapens aan beide partijen in de Spaanse Burgeroorlog.

De familie Wolf is joods. Als de Tweede Wereldoorlog uitbreekt, weet Daniel te ontkomen naar Amerika, maar hij overlijdt daar in 1943. Mozes onderhoudt in de oorlog nauwe contacten met de Sicherheidsdienst en de Abwehr, de Duitse inlichtingendienst. Hij krijgt allerlei privileges en slaagt erin om zijn vermogen veilig te stellen in een Zwitsers bedrijf. Hij wordt daarbij zelfs indirect geholpen door Hermann Goring, de tweede man achter Hitler.

Na de oorlog vestigt Wolf zich aan het Buitenhof. Hij neemt een nieuwe secretaresse aan, Laura Ruiter en trouwt haar in 1959. Wolf heeft belangen in tientallen ondernemingen. Volgens de Britse inlichtingendienst doen die vaak dienst als dekmantel voor clandestiene wapenhandel. Wolf doet volgens de Marechaussee ook rechtstreeks zaken met Prins Bernhard. Ze hebben een gedeeld belang in de houthandel vanuit Suriname.

Diederik Van Buuren
Van Buuren is directeur van Montan NV, een bedrijf dat als dekmantel fungeert voor de wapenhandel van Mozes Wolf. De Britten verdenken Van Buuren van nazi-sympathieën, omdat hij in 1933 met NSB-leider Mussert een bezoek brengt aan Mussolini. Doel van de missie: fondsen werven voor de NSB. Van Buuren wordt daarom door de Britse geheime dienst 24 uur per dag geschaduwd en in 1940 gevangen gezet.

Onder zware Nederlandse druk laten de Engelsen hem echter snel vrij. Uit stukken van MI-5 wordt duidelijk waarom de Nederlandse regering hem op vrije voeten wil hebben: Een aantal leden van de Nederlandse regering in ballingschap zou corrupt zijn. Zij zouden geld opstrijken door Nederlandse wapenaankopen te doen via Montan, het bedrijf van Van Buuren.

Frederick Armstrong
Net als Mozes Wolf is Armstrong een Joodse wapenhandelaar. In 1940 vlucht Armstrong naar Amerika. Hij wordt Amerikaans staatsburger, verengelst zijn naam en schopt het tot Europees directeur van staalgigant US Steel. In die functie kan hij beschikken over enorme hoeveelheden wapens die door het Amerikaanse leger is achtergelaten in de Pacific. Hij wordt uitgebreid genoemd in de Marechaussee-rapporten over de wapenhandel en coupplannen van Bernhard.

Robert Carp
Olympisch kampioen zeilen Robert Carp is in de oorlog een vurig aanhanger van het nationaal-socialisme en vooraanstaand lid van de NSB. Volgens de Britse inlichtingendienst zit Carp al voor de oorlog in de wapenhandel. De directeur van MI5 bemoeit zich persoonlijk met zijn dossier en zet hem in 1940 Engeland uit, waarna hij weer terug komt naar Nederland. Uit de Marechaussee-rapporten blijkt dat Carp waarschijnlijk in 1948 op paleis Soestdijk is geweest.

Edward Weisblat
Volgens de Britse inlichtingendienst is Edward Weisblat een zeer belangrijk handlanger van Wolf. Hij wordt verdacht van spionage voor de Russische geheime dienst, maar ook van contacten met de SS.

En Bernhard?
Wat zijn nu precies de bewijzen voor de betrokkenheid van (de kringen rond) Prins Bernhard bij dit wapenhandelnetwerk? Om te beginnen plaatst MI-5 twee stafleden van de Prins in het overzicht van het conglomeraat: professor Jan Willem Duyff, de rechterhand van Bernhard, en Sjef de Groot die verdacht werd van contacten met SD-agenten.

Vervolgens blijkt dat professor Duyff nauwe, vriendschappelijke banden onderhield met Mozes Wolf. Hij werkt samen met Wolf en Armstrong om wapens te leveren aan het islamistisch verzet tegen Soekarno, de Daroel Islam. Ook kapitein Raymond Westerling komt via hen aan zijn wapens.

Tenslotte blijkt uit de veiligheidsrapporten van de Marechaussee dat Mozes Wolf zelf zaken deed met de Prins en dat er minimaal twee wapenhandelaars op het paleis zijn geweest. "

Bron:
www.netwerk.tv/artikelen/bernhard-en-de-wapenhandelaars-het-verhaal#