In deze serie zijn we bij deel drie aangekomen, die zich afspeelt in de wat meer recente geschiedenis. Reeds besproken zijn het landverraad van de Oranjes in het rampjaar 1672 en de moord op de Gebroeders De Witt en het landverraad aan de Pruisen en Engelsen door Stadhouder Willem V en zijn vlucht in 1794. De daarop volgende drie koningen van Oranje Nassau hebben door hun handelen laten zien, dat de eigen belangen veruit prevaleren boven het landsbelang en zich door groteske zelfverrijking, egoïsme, machtsmisbruik en multi-seksuele escapades weinig aan het volk der Nederlanden gelegen laten liggen.
Met de laatste koning Willem III is bijna de dynastie uitgestorven, ware het niet dat op wonderbaarlijke wijze de koning nog op 62-jarige leeftijd een dochter kreeg, Wilhelmina. Grote twijfels waren er en zijn er nog steeds, of hij wel de biologische vader was, in ieder geval erkende hij het kind. Maar dat is niet genoeg, want krachtens de Grondwet dient ons staatshoofd in rechte (zelfs mannelijke) lijn af te stammen van Koning Willem I.
Maar hoe het ook zij, Wilhelmina heeft voor koningin gespeeld gedurende een periode van maar liefst 58 jaar, de eerste jaren was haar moeder Emma regentes. Tot aan de Tweede Wereldoorlog was in feite het enige schokkende, dat Troelstra zijn befaamde “historische vergissing” maakte en probeerde de monarchie via een volksopstand op te ruimen. Door zijn eigen weifelachtigheid mislukte de coup en bleven de Oranjes in het zadel.
Dat Wilhelmina schuldig was aan landverraad is bloot te leggen door slechts twee nuchtere reeds lang bekende feiten.
(1) Devlucht naar Engeland
Hier is veel over gedebatteerd en geschreven. Was het nu wel of niet verstandig om de kuierlatten te nemen, zoals haar verraderlijke (vermeende) voorvader Stadhouder Willem V vóór haar had gedaan en die zij daarom zelf “een sufferd” had genoemd. Feit is, dat een regering in ballingschap grondwettelijk geen enkele vorm van bevoegdheid kon ontlenen aan hun aangewaaide status.Feitelijk had zij door de vlucht vrijwillig afstand gedaan van het koningschap, evenals de “sufferd” voor haar, met dit verschil dat Willem V dit ook daadwerkelijk op schrift heeft gesteld. U wilt van ons aannemen, dat het uitknijpen naar Engeland met medeneming van het goud van De Nederlandsche Bank en andere vermogensbestanddelen, uitsluitend te maken had met het veiligstellen van eigen belang en rijkdommen. “Het huis van Oranje verlaat zijn post NOOIT!” kopte de Telegraaf nog een paar dagen voor het uitbreken van de oorlog. Door dit wel te doen heeft Wilhelmina alle rechten op de troon met bijbehorende privileges en rijkdommen verspeeld. Als zij dit door Hitler af had laten pakken en berooid de oorlogsjaren in ballingschap in een kamp in Beieren had moeten uitzitten, dan was het een geheel ander verhaal geworden en had de geschiedenis een heel andere loop gehad. Dan had het bevrijde volk haar met recht op handen gedragen als zij terug was gekomen en had zij zich kunnen laten kiezen tot staatshoofd.
(2) Terugkomst in Nederland
In 1944 keerde de koningin terug naar het bevrijde Zuid-Nederland. Zij passeerde de grens door over een met meel getrokken streep te stappen, terwijl de rest van Nederland het vege lijf moest redden in gaarkeukens, tijdens de hongerwinter. Het verzet had gevochten in naam van Oranje, dus werd haar geen strobreed in de weg gelegd. Maar normaal gesproken had men haar wegens landverraad op moeten pakken en kunnen veroordelen wegens plichtverzaken en het achterover drukken van staatseigendommen, want wat is er met het goud van DNB gebeurd? Zij had dan haar gezicht kunnen redden door afstand te doen van de troon en privileges en haar oude dag buiten Nederland kunnen slijten. Maar door het opgeklopte beeld wat de door de oorlog compleet geïndoctrineerde Nederlanders van die majesteit hadden, was zoiets natuurlijk ondenkbaar. Echter zij had de eer aan zichzelf kunnen houden. Maar het financiële eigenbelang heeft in die famillie altijd geprevaleerd, Wilhelmina zette die traditie voort. Zij zal een van de rijkste vrouwen van de wereld zijn geweest. Ook de rol van landverrader Bernhard moeten we niet onderschatten; als Duitser heeft hij meermalen voor, tijdens en zelfs ná de oorlog geprobeerd de zaken naar zijn hand te zetten door intriges, manipulaties, illegale machtsgrepen en regelrecht hoogverraad. Geen wonder dat Montgomery hem de tent uitschopte (“Get that kraut out of here!”) omdat hij hem niet vertrouwde. Gezien de dubieuze connecties van Bernard met verraders in het verzet, in combinatie met het drama rond de Slag om Arnhem, kon die wel eens gelijk hebben gehad.
Belangenverstrengelingen zonder precedenten.
Kortom, met het teren op het leed van een ander, door cliché’s te kraaien in de microfoon van Radio Nederland in Londen, is een hoge mate van goodwill opgebouwd, die ook nu nog nauwelijks is te kraken. Maar ze krijgen medewerking tot op de dag van vandaag, niet in de laatste plaats door geschiedvervalsing. In de oorlogsperiode is gek genoeg die goodwill sterk uitgebouwd, terwijl mevrouw met geheel andere zaken doende was, niet in het minst voor eigen financiëel gewin, maar zeker ook voor samenwerking met de bezetter. Ver voor de oorlog stak ze haar bewondering voor de nazi’s niet onder stoelen of banken, getuige haar uitlatingen in 1933 in de trant van: “de gewijzigde wereldomstandigheden zullen ons een gelukkige toekomst brengen”, hierbij doelend op de machtsovername van Hitler in Nazi-Duitsland. Omdat de nazi’s met steun van de Duitse, Amerikaanse en Britse financiële olicharchische elite aan de macht zijn geholpen, moet ons “koninklijk huis” verdacht dicht bij het vuur hebben gezeten. Toen de geallieerde kansen in 1942 keerden, draaide zij ook als een blad aan een boom.
En in augustus 1946 werd een ware commando operatie ten behoeve van mevrouw opgetuigd, om het resterende gedeelte van het familiekapitaal veilig te stellen, door het uit de handen van de Russen te houden: Operatie Juliana; het NRC schreef er al in 1991 over en daarna bleef het stil. Zoals altijd