Quo Fata Ferunt! QFF! Die ECHTE Illuminati shit... Welkom in de Hel! - complotten, ufo's, karma, illuminati, nonsens, wetenschap, kennis en verlichting! QFF

Wordt Nederland gerund door criminele organisaties?

Frauderende bestuurders

Zo langzamerhand begint het erop te lijken dat Nederland, sinds de privatisering van overheidsinstellingen, wordt gerund door criminele organisaties. Het bekend worden van gevallen van wanbeheer en frauduleus handelen door topbestuurders zijn aan de orde van de dag. Voorzitter Marc Calon van Aedes, de vereniging van woningcorporaties, wil dat er afspraken gemaakt worden om te voorkomen dat corporaties er een potje van maken. Want het lijkt wel of er geen woningcorporatie meer is waar geen smet aan kleeft. Frauderende bestuurders, slordig met de kas omgaan en toezichthouders die niet ingrepen zijn zaken die de afgelopen jaren in grote aantallen zijn voorgekomen.

Huurders betalen voor gokverslaving topbestuurders Vestia

De in de problemen geraakte woningcorporatie Vestia heeft overeenstemming bereikt met de banken over de afwikkeling van een schuld van 1,3 miljard euro. Deze overeenstemming voorkomt het faillissement van deze woningcorporatie. De megaschuld van 1,3 miljard euro is ontstaan doordat de directie van Vestia zich had gestort op de aankoop van, door banken uitgegeven, rentederivaten. Hiermee dacht de woningcorporatie een fortuin te kunnen verdienen mocht de rente gaan stijgen. Omdat de rente is gedaald ten opzichte van de afgesproken contractuele rente van de derivaten kwamen de de derivaten ‘onder water’ te staan en moest de woningcorporatie ongeveer 1,5 miljard euro bijstorten. De financiële topman is gearresteerd op verdenking van fraude. Het faillissement van Vestia is weliswaar voorkomen maar de huurders worden opgezadeld met de kosten ervan. Tal van renovatieprojecten bij Vestia worden stilgelegd en nieuwe huurders kunnen abnormale huurverhogingen tegemoet zien. De huidige huurders zullen ook met huurverhogingen worden geconfronteerd maar die mogen niet meer bedragen dan het wettelijk vastgestelde percentage.

Fraude: Meer regelmaat dan uitzondering

De Stichting Gereformeerde Bouwcorporatie voor Bejaarden (SGBB) is in de problemen gekomen door al te ambitieuze bouwplannen van haar directeur. Naderhand is gebleken dat deze zaken heeft gedaan met een bevriende zakenpartner. Het is gebleken dat deze oud-directeur, Gerard van der Z, heeft gefraudeerd met miljoenen euro’s van de corporatie en is hiervoor veroordeeld tot 3 jaar celstraf. Het OM zag hem samen met ontwikkelaar Richard S. als leiders van een criminele organisatie.

Woningcorporatie WSG heeft tegen voormalig directeur Peter Span een miljoenenclaim ingediend. Deze heeft volgens interim directeur Peter Ruigrok de corporatie enorme financiële schade berokkend met omstreden grondaankopen.

Woningcorporatie Rochdale claimt miljoenen euro’s van voormalig directeur Möllenkamp. Hij zou steekpenningen hebben aangenomen voor transacties die nadelig waren voor de corporatie. Tevens zou Möllenkamp zichzelf een veel te riant salaris en pensioen hebben gegeven.

Woningcorporatie de Key ontslaat twee directeuren op staande voet. Zij zouden de Raad van Commissarissen hebben misleid over grondaankopen. Tevens heeft een tussenpersoon fors verdiend aan deze grondaankopen. Deze zou er 3,2 miljoen euro aan verdiend hebben.

Woningcorporatie Servatius uit Maastricht wil 60 miljoen euro verhalen op ex-topman Leks Verzijlbergh en acht toezichthouders. Volgens de corporatie is de ex-topman enorme risicovolle verplichtingen aangegaan en heeft de Raad van Toezicht gefaald door niet tijdig in te grijpen.

Woningcorporatie PWS ontslaat directeur Henk S. op staande voet in verband met omvangrijke fraudezaak.

Banken

Ook de banken gaan niet vrijuit. De twee belangrijkste leveranciers van de rentederivaten, de ABNAMRO en de Deutsche Bank, hadden Vestia moeten wijzen op het enorme risico wat zij liepen met deze derivaten. Ook hadden zij moeten onderzoeken of Vestia wel solvabel genoeg zou zijn voor het geval de derivaten onder water zouden komen te staan. Tevens is er het vermoeden dat deze banken grote bedragen zouden hebben betaald aan tussenpersoon, Arjen G, die daar weer een gedeelte van zou hebben doorgesluisd naar Marcel V, de gearresteerde financiële topman van Vestia.

Topje van de ijsberg

Het is triest om te moeten constateren dat dit nog maar het topje van de ijsberg is. Het betreft hier alléén nog maar fraude en wanbeheer bij woningcorporaties, maar feitelijk komt het voor in alle segmenten van de samenleving. De gezondheidszorg, openbaar vervoer, havenbedrijven, chipshol affaire, de rechterlijke macht, illegale prijsafspraken enz. enz.

Het is dus niet zo verwonderlijk dat je je openlijk mag gaan afvragen of criminele individuen en organisaties de macht aan het overnemen zijn. Het beangstigende van deze ontwikkeling is de halfslachtige houding van de overheid, de politiek en de toezichthouders die keer op keer laten zien niet opgewassen te zijn tegen deze verloedering.


Bron:
www.gewoon-nieuws.nl/2012/06/wordt-nederland-gerund-door-criminele-organisaties/

En wat te denken van quango's?

Hier (en verder), lees en huil. Om Nederland.

Quango's





Verzelfstandiging van publieke taken kent vele vormen. De hele groep voorzieningen heet Quasi-Autonomous Non-Governmental Organisation, Quango. Deze organisaties beheren de belangrijkste delen van onze samenleving. In deze nota wordt hier uitvoerig op ingegaan, met landelijke voorbeelden en met Almeerse voorbeelden.

Er is volledige privatisering van overheidstaken uitmondend in een aantal elkaar concurrerende bedrijven (Telefonie. Electriciteit, groenonderhoud in Almere). Er is privatisering van een monopolist (Schiphol, NS, Stadspromotie Almere). Er is afstoting van een deeltaak naar een privaat bedrijf binnen een overheidsgecontroleerd voor­ziening (parkeer controle in Almere voor de gemeentelijke betaalde parkeer­voor­zieningen). Ook zijn er tussenvormen die verschillen in afstand tot de overheid zoals het Agentschap (Gevangeniswezen) en het aandeelhouderschap van de overheid (Schiphol). Bijzondere vormen zijn de publiek-private samenwerking (Almere Onroerend Goed I BV, C.V. Stadshart, N.V. Omniworld) bedoeld voor projectontwikkeling en het afdekken van ondernemersrisico’s door de gemeente.

De thema’s zijn steeds

1. Meer of minder afstand tot de overheid

2. Monopolie of niet

3. Verstrengeling van publieke belangen en commerciële belangen.

Het blijkt dat het om een trend gaat zonder argumentatie. Het is een politieke mode. Politici en bestuurders imiteren elkaar zonder naar de effecten van eerdere ver­zelf­stan­di­gingen van andere publieke taken te kijken. Efficiëntie, doeltreffendheid en controle op het halen van de doelen blijken slechts woorden te zijn.

De democratische controle van deze constructies komt nauwelijks aan de orde. Het lijkt geen voorname overweging te zijn bij het instellen en het beheren van een Quango.

De verstrengeling van publieke en private belangen in gezamelijke B.V.’s, N.V.’s, C.V.’s en stichtingen is zorgwekkend. Deze verstrengeling zou wel eens aan de basis kunnen liggen van de huidige onrust over bouwfraude. Het gaat om bestuurlijke en persoonlijke verstrengeling. Het gaat om ondoorzichtige financiële belangenvermening van ondernemingen en diensten, vermoedelijk niet zo zeer om grote persoonlijke financiële belangen. Het gaat om oncontroleerbare macht, op sleutelpositie van het beheer van de samenleving.



Standpunt Leefbaar Almere

Leefbaar Almere vindt deze ontwikkeling zorgelijk. We menen dat verstrengeling van publieke belangen met commerciële belangen de kwaliteit van de stad en vooral de financiën van de stad kwaad kunnen doen. We vinden in ieder geval dat de demo­cratische controle op verzelfstandigde publieke taken, op monopolisten en op publiek-private ondernemingen versterkt moet worden. Wij vinden dat deze ontwikkeling openbaar besproken moet worden, en bij uitglijers of financieel nadeel voor de stad genadeloos moet worden aangepakt.

Bestuurders en ondernemers bouwen samen aan de samenleving. Maar bestuurders moeten besturen en controleren, ondernemers moeten ondernemen. Elke mistigheid hierover is schadelijk voor de samenleving.



Over Quango’s

Een quango is een organisatie die een publieke taak uitvoert op afstand van de overheid, zonder een directe hiërarchische verhouding tot die overheid zoals een gemeentelijke afdeling dat wel heeft. Quango staat voor Quasi-Autonomous Non-Governmental Organisation. Een verzelfstandigde publieke taak, functie of dienst kan het ook genoemd worden. Privatiseren is de uiterste vorm, maar er zijn vele tussenvormen die zich onderscheiden door de mate van afstand tot de overheid, de mogelijkheden voor democratische controle en de mate van monopolisme in hun sector.

Verzelfstandiging van publieke taken is dus een manier van organiseren van publieke taken.

Aan de hand van landelijke en plaatselijke voorbeelden zal deze zeer Nederlands mengelmoes van bestuursvormen besproken worden; met commentaar vanzelfsprekend. Want de quangocratisering van Nederland, en dus van Almere, blijkt vooral een trend te zijn. Trends behoeven geen goede onderbouwing, laat staan een grondige evaluatie.

Hier wordt wel gepleit voor onderbouwing van nieuwe quango’s, voor toetsing van bestaande quango’s en voor het waar nodig verbouwen of zelfs opblazen van verzelfstandigde publieke diensten.



Verschillende soorten

De C.V. Stadshart moet waarschijnlijk een publiek-private samenwerking genoemd worden. Een van de vormen van een quango. Deze constructie wordt in Nederland vaak gebruikt voor het Grote Bouwen, van wegen, bruggen, woonwijken en winkelcentra. Als regel zijn het organisaties met een eindige levensduur. Als het bouwproject af is, eindigt het bestaan van de publiek-private samenwerking.

Een andere vorm van quango is het Agentschap (Gevangeniswezen, Rijkswaterstaat). In feite zijn dit voormalige Rijksdiensten – onder de directe verantwoordelijkheid van de minister - die door de omvorming tot een Agentschap meer op afstand gezet zijn van de minister. Maar voor de rest heeft een Agentschap het monopolie op een publieke taak en wordt deze volledig door het rijk betaald. Maar de mini­ster is niet verantwoordelijk voor details. De Tweede Kamer krijgt daarom niet veel kans om kamer­­vragen te stellen over de hardgekookte eieren in de kantine. Dit laatste schijnt de voor­naam­ste reden te zijn geweest om veel voormalige rijksdiensten deze vorm van Quango te laten aan­ne­men: minder gezeur van politici, journalisten en afnemers van de diensten van zo’n quango. Een anecdote illustreert dit. Eind jaren zeventig is er een sit-down sta­king van gevangenen geweest in de Scheveningse Gevangenis. Dit was toen nog gewoon een af­de­ling van het ministerie van justitie. Het ging over snert in de zomer. Dit wilden de gevang­enen niet; ze wilden gewoon brood. Deze geweldloze aktie (toen heel normaal) leidde uiteindelijk tot een besluit van de minister persoonlijk om snert van het zomermenu te schrappen. Het Gevangeniswezen was toen nog een afdeling van het ministerie. In 1992 is het omgevormd tot een Agentschap.



Een staatsbedrijf staat nog losser van de overheid. De overheid is 100 % aandeelhouder, geeft aanwijzingen in het nationaal belang - of uit platpolitieke overwegingen -, maar voor de rest regelt het staatsbedrijf zijn eigen zaakjes. Historische voorbeelden zijn de Nederlandse Spoorwegen, (nu vele NS poten) de PTT (nu KPN) en de Staatsmijnen (nu DSM).



Een ander soort quango is het Zelfstandige BestuursOrgaan, ZBO. (Univer­siteiten, Kamer van Koophandel, Ziekenfondsraad, Nederlandse Bank). Deze vorm komt veel voor en staat weer losser van de overheid. Er waren in 1999 600 ZBO’s. ZBO’s geven 20 % van de staatsbegroting uit. Misschien zijn er wel meer quangocraten dan bureaucraten. De quangocratisering van de organisatie van de samenleving is cultureel gezien de opvolger van de bureaucratisering – zonder die overigens overbodig te maken.



De monopolistische Stichting is een vorm die bij het onderwijs, welzijn en zorg erg populair is. Het openbaar onderwijs en de Schoor zijn voorbeelden. Strikt genomen is de stichting een makkelijke vorm particulier initiatief vorm te geven. Maar als dat particulier initiatief exclusief gesteund of zelfs gedeeltelijk bestuurd wordt door ambtenaren en politici, en niet door burgers, dan is er in feite sprake van een overheidsbedrijf. De overheid heeft er dan naar gestreefd zo’n stichting exclusief de gehele markt te gunnen. Zo’n monopolistische stichting is bovendien een extreem ondemocratische bestuursvorm. De juridische vorm, een stichting hier, zegt dus niet veel over de mate van afstand tot de overheid, maar wel over de geringe kansen op demo­cra­tische controle.



Buitenland

In het Verenigd Koninkrijk heeft Thatcher in hoog tempo de publieke diensten verzelfstandigd, meestal volledig geprivatiseerd en het liefst in een concurrerende omgeving. De schade blijkt nu enorm te zijn, al is de balans nog niet opgemaakt. Wel is volgens sommige commentatoren het “old boys network” erg in invloed toegenomen en geslotener geworden. De salarissen van de top zijn in ieder geval sterk gestegen.

In Frankrijk bestaat juist de traditie van staatsbedrijven en staatsdiensten. Als verwacht zit Nederland er tussen in, al lijken de veranderde opvattingen over verzelfstandiging van publieke diensten in Nederland meer een voorzichtige beweging te zijn. Engeland is dus het bestuurlijke slagveld van de verzelfstandiging van publieke functies, Frankrijk het museum, en Nederland de verwilderde proeftuin.



Privatiseren

Het volledig privatiseren van voormalige overheidsbedrijven of overheidsafdelingen is een vergaande vorm van quangocratisering. Landelijk zijn er vele voorbeelden geweest. Het kreupelste voorbeeld is het voormalige staatsbedrijf de NS dat opgesplitst is in verschillende soorten quango’s met een verminderd gezamelijk belang. Desondanks blijven de NS onderdelen monopolist voor een publieke taak; althans, als men treinvervoer een publieke taak acht.

Een publieke taak op contractbasis door verschilllende bedrijven laten uitvoeren, geen monopolisten dus, vertegenwoordigt de uiterste afstand tussen overheid en die publieke taak. Landelijk gaat het bijvoorbeeld om busbedrijven, die overigens door fusies weer een regionale monopolist kunnen worden. Men kan ook denken aan het schoonmaken van scholen. De enige invloed die de overheid heeft op smerige WC’s als bron van een paratyphus epidemie op uw basischool is het contract met het schoonmaakbedrijf verbreken. De wethouder van onderwijs is niet verantwoordelijk. Plaatselijk valt verder te denken aan het groenonderhoud, rioolonderhoud, vuilafvoer en tegels op fietspaden rechtleggen. De wethouder is niet direct verantwoordelijk voor matig groenonderhoud; de wethouder is natuurlijk wel verantwoordelijk voor een te karig budget en voor de keus van de uitvoerder, of, in dit geval de concurrerende uitvoerders.



Een beetje privatiseren

Parkeerbeheer is een voorbeeld van een beetje privatiseren. De parkeerplaatsen, de parkeergarages zijn eigendom van de gemeente; de meeste tenminste want soms is het eigen terrein (Leger des Heils, Flevoziekenhuis). De gemeente bepaalt het tarief, int de parkeeropbrengsten en de boetes door er een gemeentelijke belasting van te maken. De boetes zijn heel slim “naheffingsaanslag” genoemd. De controle, de geldinning en het onderhoud is echter uitbesteed aan een particulier bedrijf. De controle van deze publiek-private samenwerking is in handen van het Stadscentrum (de gemeentelijke dienst of de C.V. die het stadscentrum bouwt?). De nieuwe parkeerplaatsen worden in ieder geval door de publiek-private onderneming C.V. Stadscentrum ontwikkeld en misschien wel daarna met winst verkocht. Deze toekomstige parkeerplaatsen worden betaald van de op dit moment geïnde gemeentelijke parkeerbelasting die bij elke parkeermeter geheven wordt. Zo opgeschreven, waarschijnlijk met de noodzakelijke fouten van een niet-ingewijde, is het een mallotige constructie. Er is geen motief gegeven voor het contracteren van een bedrijf dat parkeerwachters in dienst heeft, behalve de woorden “efficiëntie” en “integraal”. Integraal is het zeker niet, integendeel. En efficiëntie moet nog maar blijken. Waarom is een gemeentelijke dienst niet efficiënt en een particulier bedrijf wel? In ieder geval moet een particulier bedrijf winst maken, een gemeentedienst niet.

Er gaan geruchten dat het onderbrengen van parkeerbeheer bij de stadswachten, ook zo’n rare quango, of bij de politie, stuitte op voornamelijk menselijke bezwaren; “incompatibilité des humeures”, van de sleutelfiguren natuurlijk. Als dit zo is, dan is er sprake van cynische logica om de parkeer-quango zo in te richten als gedaan is.



Een foute Quango: Omniworld

Omniworld is ook een quango, en wel een hele rare als je kijkt naar de afstand tot de overheid. De gemeente is namelijk 100% aandeelhouder van de N.V. Omniworld. Bovendien zitten wethouder en burgemeester (de laatste nu niet meer) in eindverantwoordelijke posities. Het is dus niet de lokale variant van een nationaal staatsbedrijf, noch van een agentschap, want die staan losser van de overheid. Eigenlijk lijkt het het meest op een gewoon gemeentebedrijf, zoals de Gemeentelijk Vervoersbedrijven in de grote steden: de gemeente is én 100% aandeelhouder, én is bestuurder en dus eindverantwoordelijk. Aan de andere kant is als juridische vorm de N.V. gekozen. Wat dit betekent voor de verschillende verantwoordelijkheden gaat me boven de pet. Maar zeker is dat de werknemers geen ambtenaren zijn; bij een gemeentebedrijf wel. De directie kan in principe het eigen salaris en het salaris van de werknemers vaststellen. De N.V. kan zelfstandig beslissen een klus uit te besteden aan een peperduur bureautje met een vlotte babbel (die ex-voetballer, Kerkhof of zo, schijnt rijk te worden van deze luchthandel). De N.V. kan mensen ontslaan, aanstellen of overplaatsen zonder de beperkingen van het ambtenaren recht. Ook kan besloten worden tot gouden handdrukken om het ontslaan van dysfunctionerende medewerkers – of mismanagement – te verhullen, zonder verant­woor­ding af te leggen naar partijen buiten de N.V..

De gemeenteraad heeft over dit alles niets te zeggen. Ze kan hoogstens de jaarrekening niet goedkeuren, de geldkraan dichtdraaien of de wethouder die eindverantwoordelijk is wegsturen. Misschien is zelfs wegsturen niet voldoende als de betreffende wethouder als persoon en niet als functionaris aangesteld is als commissaris van de N.V..

Achter de N.V. zijn andere constructies opgehangen sportclubs die de vorm van een B.V. hebben. Besloten Venootschappen kun je vlot liquideren, oprichten, splitsen of in slaap brengen. Dit schijnt ook te gebeuren, want in 2001 zijn er nog B.V.’s opgericht waarmee wellicht voorgaande B.V.’s met dezelfde taak ontoegankelijke geworden zijn voor commentaar.



Waarom dit lange en saaie college?

1. Omdat de soort quango en de precieze juridische vorm van een publieke dienst bepaalt welke zeggen­schap een gemeente over zo’n dienst heeft.

2. Omdat veel landelijke overheidsdiensten (53%) de afgelopen decennia uit modieuze overwegingen in quango’s zijn veranderd zonder enig verstandig motief anders dan dat privatiseren en ver­zelf­standigen de trend was. In Almere is Parkeerbeheer een goed voorbeeld.

3. Omdat landelijk veel quango’s vaak niet waarmaken waar ze voor opgericht zijn, als er al een bestaansreden geformuleerd was en als die bestaansreden al meetbaar is.

4. Omdat de Algemene Rekenkamer in 1994 (toen nog maar 545 quango’s) heel wat buiten­­spo­rige salarissen, honoraria voor overbodige organisatie-adviezen en naar corruptie rie­ken­de gevallen van belangenverstrengeling op het spoor kwam (de Groene Amsterdammer, 1996).



Waarom een publieke taak onderbrengen in een Quango?

Sandra van Thiel (Quangocratization; trends, causes and consequences. Utrecht: Universiteit Utrecht, 2000) heeft aan de hand van een aantal Zelfstandige BestuursOrganen (ZBO’s) onderzocht wat de motieven waren voor het kiezen van een ZBO voor het uitvoeren van een publieke taak. Hiertoe formuleerde ze een groot aantal hypothesen en toetste die aan de werkelijkheid zoals ze die in de stukken vond.



Heeft het verzelfstandigen van een publieke taak te maken met politieke ideologie?

Nee, alle politieke partijen hebben dit nagestreefd.

Noemen politici motieven voor het verzelfstandigen van een bepaalde overheidstaak?

Vaak niet; bij 53 % is nergens in de stukken een motief te vinden.

Heeft het te maken met schommelingen in de economische conjunctuur?

Nee. Wel zit er een vierjaarlijkse cyclus in. Rond de verkiezingen worden er minder quango’s opgericht. Politici zijn dan blijkbaar drukker met beloven dan met uitvoeren.

Gaat het om minder specifieke overheidstaken?

Nee. Het gaat juist om kerntaken van de overheid als toezicht en controle.

Gaat het meer om corporatistische beleidsvelden (gezamelijke belangen van maatschappelijke groep­en rond technische taken; een goed motief voor een quango) en minder om col­lec­tieve goederen (b.v. infrastructuur, schoon water, een typische overheidsverantwoorde­lijk­heid)?

Nee.

Gaat het politici om de meest efficiënte en effectieve organisatie van een publieke taak op grond van eerdere ervaringen?

Nee. Een quango vorm wordt vaak gekozen op grond van imitatie van eerdere quangocratiseringen van overheidstaken. Er wordt niet gekeken naar meetbaar succes van eerdere verzelfstandigingen van publieke taken. Extra kosten voor publieke verantwoording zijn geen beletsel, al schiet de regelgeving over de verant­woordings­plicht meestal tekort. Ook de overgangskosten zijn geen bezwaar, hoewel die soms erg hoog kunnen zijn, ook in termen van persoonlijk leed van werknemers.

Is verzelfstandiging van een overheidstaak efficiënter en effectiever in de zin van goedkoper en/of meer kwaliteit, meer service voor afnemers, minder wachttijden?

Hier zijn nauwelijks gegevens over en als ze er zijn zijn ze niet altijd positief. Blijkbaar doet het economisch resultaat er niet toe.

Heeft quangocratisering geleid tot een vermindering van de grootte van de overheid?

Nee. Het overheidsapparaat is niet kleiner geworden’.

Heeft quangocratisering geleid tot een betere stuurbaarheid en het precieser verantwoording afleggen over publieke taken?

Nee, integendeel. Zolang er geen tekenen zijn van wanprestatie – niet omdat er geen wanprestatie is, maar omdat er niet over gerapporteerd wordt – zolang hoeven politici en bestuurders niet in te grijpen.

Leidt concurrentie in de (semi)publieke sector tot betere prestaties?

Nee, hier zijn geen aanwijzingen voor. Ook niet-monopolistische quango’s streven naar vermindering van concurrentie door samenwerking en taakverdeling met concurrenten, en zijn daar erg goed in.



Quangocratisering en eigen belang

Spelen persoonlijke belangen en belangen van de eigen organisatie een rol in het streven naar omzetting van een overheidsafdeling in een verzelfstandigde quango? Het antwoord is ‘wellicht wel’. Er zijn veel landelijke voorbeelden van quango’s die bij verzelfstandiging ogenblikkelijk hoge salarissen toekenden aan bestuurders. Denk aan de organisaties voor sociale voorzieningen, het GAK en het CTSV (College Toezicht Sociale Voorzieningen?). De reclame­kosten nemen toe. soms tot in het absurde, zoals de voetbalsponsoring van een electrici­teitsbedrijf liet zien. Verder is er bij verzelfstandiging meer ruimte en minder toezicht om vrienden en bekenden een betaalde baan te geven. Ex-wethouders zouden droevig aan de kant zitten als er geen quango’s waren.

Andersom is quangocratisering van een overheidsafdeling een manier om van dysfunc­tio­ne­ren­de ambtenaren af te komen; of van een te eigenwijze afdeling, of van een hoofd van een afdeling dat weigert te dansen naar de pijpen van een wethouder. Quangocratisering kan ook een manier zijn om hogere salarissen te kunnen betalen bij een krappe arbeidsmarkt. Een ander motief kan zijn een overheidstaak te willen onttrekken aan democratische controle met behoud van de inkomstenbron en van de bestuurlijke grip. Verder valt te denken aan de mogelijkheid andere inkomsten te verwerven die niet toegankelijk zijn voor een overheidsdienst.



Politieke belangen

Als verzelfstandiging van een overheidstaak niet leidt tot meetbaar meer efficiëntie en meer doeltreffendheid, waarom besluiten politici dan toch daartoe? Het antwoord is wellicht dat het vooral gaat om de politieke efficiëntie en effectiviteit. Het gaat niet om de bestuurlijke kwaliteit, noch om de kwaliteit van de dienst en zeker niet om de democratische controle. Het gaat om de gemakkelijke beweging, voor een vol stadion; niet om het doelpunt.



Terug naar Almere, voorbeelden

De voorbeelden Parkeerbeheer en Omniworld zijn hierboven uitgewerkt.



Stichting Stadspromotie

Men vraagt zich af wat de motieven waren voor de verzelfstandiging van een deel van de afdeling Voorlichting van de Gemeente Almere. Een van de motieven was dat het dan makkelijker was om sponsors te vinden voor stedelijke feesten en evenementen. Maar waarom zijn er dan een aantal ambtenaren van de afdeling Voorlichting overgegaan naar de Stichting Stadspromotie? Normaal gesproken verlaten ambtenaren niet zomaar de overheidsdienst. Welk voordeel hadden die ambtenaren? Welk belang had de gemeente die ambtenaren te laten vertrekken? Misschien is het paranoïd, maar welke belangen waren er nog meer mee gediend, naast de verstandige argumenten, om deze publieke functie te verzelfstandigen en te bevoordelen met opdrachten. Concurrerend inschrijven voor projecten samen met reclame-bureau’s en organisatie-bureau’s was ook een mogelijkheid geweest.



Openbaar onderwijs

Waarom is het openbaar onderwijs verzelfstandigd? Het is zeker waar dat een wethouder die en moet controleren, lange termijn beleid moet uitvoeren en eindverantwoordelijk is als leidinggevende van het gehele onderwijs dubbele petten opheeft. Maar die positie hadden onderwijswethouders al decennia lang en nu zou het plotseling principieel niet meer kunnen. Waar komt plotseling dit inzicht vandaan? Misschien is er slechts meegevaren op een trend, de mode van de verzelfstandiging van publieke taken.

Belangrijker is het te vragen of het verzelfstandigde openbaar onderwijs nu beter of goedkoper is geworden dan toen het nog een afdeling van de Gemeente Almere was. Niets wijst erop. Sterker nog, het onderhoud van de schoolgebouwen bleek verwaarloosd, althans, er was niet gereserveerd en de gebouwen verslonsden. Ook hier rijst de vraag welke belangen gediend zijn met de verzelfstandiging van het openbaar onderwijs. Of er nu minder onderwijsambtenaren nodig zijn of zelfs dat niet is dan een detail.





Betekenis voor controletaak gemeenteraad



Controle bestaande Quango’s

Dit alles betekent dat een gemeenteraad bijzonder op zijn tellen moet passen als er wel structureel gemeenschapsgeld gevraagd wordt door een verzelfstandigde organisatie voor pu­blieke taken zonder dat duidelijk is hoe dit verantwoord wordt. Ik heb het dan niet over overleg met een of andere organisatie. Overleggen is geen controleren. Overleggen is vrijblijvend.

Ik heb het over invloed op die publieke taak. Daarvoor moet de raad bekend zijn met de preciese juridische vorm, de contracten voor bedoelde prestaties, de statuten van zo’n organisatie, en vooral met de maatstaven waar prestatie en kosten naar afgemeten worden.



Omvorming bestaande Quango’s

Er is alle ruimte de vorm van een verzelfstandigde overheidsdienst te wijzigen. Maar het heeft zijn prijs. Een verzelfstandiging van een publieke taak heeft veel geld gekost en tijdelijk veel productieverlies. Dit geldt ook voor het weer wijzigen van de vorm en voor het weer terug­draaien van een verzelfstandiging.



Verzelfstandiging terugdraaien

Een publieke taak dichter bij de financierende en controlerende overheid zetten kan door omvorming in een andere organisatievorm, of door een ander contract. Een verzelfstandigde overheidstaak kan zelfs weer omgevormd worden in de gemeentelijke afdeling die het oorspronkelijk was.

Het openbaar onderwijs zou dus weer een gemeentelijke afdeling kunnen worden als de gemeenteraad dat wil - tenzij hiertegen landelijke of europese regels zijn. Evenzeer zou de Stichting Stadspromotie weer opgenomen kunnen worden in de afdeling Voorlichting van de gemeente. Het onderhoud van de stad zou geheel of gedeeltelijk weer een overheidsbedrijf kunnen worden. Dit voorbeeld laat zien dat er nog een argument kan zijn om een publieke taak weer op te nemen in het ambtelijk apparaat, name­lijk de rol van de overheid als sociale werkgever. Deels wordt die rol nu vervuld doordat de Tomin­groep (sociale werkvoorzieningen) en Nieuwland (sociale opleidingen) onder­houds­con­tracten hebben.



Verzelfstandiging verder doorzetten

Een al enigszins verzelfstandigde publieke taak nog verderaf zetten van de overheid kan ook. Maar dan is structurele financiering ongepast. De Stichting Stadspromotie, het is wederom maar een voorbeeld, zou geheel als een promotie- en evenementen bedrijf kunnen gaan werken, concurrerend met andere bedrijven. Dan zou een eindig contract waarin financiering en verantwoording geregeld is correcter zijn.

Ook zou de ontwikkeling van het stadshart geheel uitbesteed kunnen worden aan een commerciële onderneming. De gemeente trekt zich dan terug uit de huidige publiek-private onderneming die het stadscentrum bouwt. Er ontstaat dan een zuivere opdrachtgever – uitvoerder verhouding die wel eens grote voordelen zou kunnen hebben.



Monopolie van verzelfstandigde publieke taak opheffen

Vaak hebben verzelfstandigde organisaties voor een publiek taak een monopolie positie. De Zorggroep, de Schoor, Connexion, het Openbaar Onderwijs en het parkeerbeheer zijn hier voorbeelden van. Een verdergaande vorm van verzelfstandiging kan bestaan uit het stoppen met bevooroordeling van zo’n monopolist. Dit is gebeurd bij het taxibedrijf. Er zijn nu meerdere taxibedrijven. Echter, hier dient een goed motief voor te zijn, er moet een meetbare doel gediend worden, en de kosten moeten begroot worden.

Keuzevrijheid is een motief. Hoeveel geld heeft een politieke beweging voor dit idee alleen over? Wat is de schade? Is het zo zeker dat er een hogere kwaliteit geleverd gaat worden als een publieke functie door concurrerende partijen uitgevoerd gaat worden? Ook dan, wat is de schade tijdens de overgang? Men hoeft slechts te denken aan de taxi’s in Amsterdam of aan de Nederlandse Spoorwegen en men huivert.



Geen wethouders in Raden Van Bestuur

Belangrijk is dat bij een grotere afstand tussen de overheid en de verzelfstandigde publieke taak elke deelname van politici en wethouders aan het bestuur van zo’n verzelfstandigde publieke functie uit den boze is. Wethouders horen geen bestuurders te zijn van bestaande of zelfopgerichte commerciële instellingen, ook niet als er grote belangen gemoeid zijn met de projecten van die ondernemingen. Doen wethouders dit wel, dan wordt de macht te persoonlijk. Er ontstaat een grijze onderwereld van persoonlijke en zakelijke belangen die zich geheel onttrekt aan democratische controle; en corrumperend op personen kan werken.

Behalve democratisch onwenselijk zijn deze constructies bestuurlijk overbodig. Goede con­tracten en een balans der belangen tussen commerciële partij en overheid zijn voldoende.



Nieuw gemeentelijke Quango’s

Hier moeten bijzonder goede redenen voor zijn. De geschiedenis leert dat die er als regel niet zijn. Ook moet duidelijk zijn waar zo’n quango op afgerekend wordt en wat de consequenties zijn bij wanprestatie. Het weer terughalen van een verzelfstandigde overheidstaak moet altijd een optie blijven. De geschiedenis leert dat dit niet vanzelfsprekend is. En de publieke verantwoording moet groter zijn als het publiek belang groter is en de financiering meer van structurele aard is.



Conclusie verzelfstandiging overheidstaken
Verzelfstandiging van overheidstaken is er in vele soorten en maten. Twee kenmerken zijn belangrijk: dichtbij of veraf van de overheid en is het een monopolist of niet. Langs deze twee assen moeten zin en effectiviteit van een verzelfstandiging beoordeeld worden, zowel bij de verzelfstandiging als bij de controle op het functioneren.

De historie leert dat verzelfstandiging van overheidstaken een voornamelijk modieuze ont­wikkeling is met eigen wetten. Het leidt meestal niet tot lagere kosten, noch tot een betere kwaliteit. De demo­cra­tische verant­woording is minder goed dan bij een gewone gemeente­afdeling. Nogal eens nemen de salarissen van de leiding toe (geldt vooral bij landelijke organisaties), of er komen manage­ments-lagen bij.

Voordelen kunnen zijn dat de slagkracht, de productiviteit en misschien de creativiteit toenemen, maar zeker is dit niet. Ook kan afstand genomen worden van gedetailleerde aanwijzingen vanuit het ambtelijk apparaat en de politieke leiding. Voor professionals is dit als regel een aangename positie.

Een ideologisch motief kan zijn dat men de plaatselijke overheid meer een regiefunctie wil geven en minder zelf wil laten beheren kan. Voor ideologieën hoeven geen argumenten geleverd te worden. Een minder integer motief kan zijn een ambtelijk kwaliteitsprobleem te verhullen (personeelsproblemen), of zelfs een publieke functie af te schermen van democratische controle omdat dat politiek niet uit komt (betaald parkeren en Stadscentrum). Misschien is verzelfstandiging van publieke taken soms niet meer dan een wat laffe manier om niets te doen aan matig functionerende politieke leiding of om een matig functionerend ambtelijk apparaat niet te reorganiseren.



Effectiviteit en integriteit

Daarom is verzelfstandiging van publieke taken c.q. verzelfstandigde publieke taken een ont­wikkeling waar de gemeenteraad zich druk over moet maken. De gemeenteraad zou er voor moeten pleiten steeds de verhoudingen, de verantwoordelijkheden en de financiering zo scherp mogelijk af te spreken, voor als het mis gaat. De integriteit van de overheid staan dan voorop. Uitleggen aan de bevolking waarom het gaat zoals het gaat is een volgende reden voor doorzichtige constructies. En vermenging van belangen in personen is in alle opzichten een slechte zaak.

Zolang de prestaties prima zijn en er uitgebreid verantwoording wordt afgelegd over het uitvoeren van de publieke taak, zolang is elke constructie best. Het consensus model kan heel effectief zijn. Maar het moet duidelijk zijn waaraan een publieke dienst moet voldoen, met uitkomstmaten, meerjaren plannen, contractuele afspraken en openbare toetsing.

Echter, vertrouwen is goed, controle is beter. Want als het mis gaat moet de gemeente terug kunnen vallen op afspraken en sancties. De gemeente moet in principe de optie hebben de samenwerking met een quango op te blazen bij wanprestatie. Dit kan betekenen dat de betreffende overheidstaak weer onder moeders vleugels gebracht wordt: de verzelfstandigde overheidsdienst wordt opgeheven, de taken worden weer ondergebracht in een gewone gemeentelijke afdeling. Een uitbestede taak als het stadsonderhoud zou daarom weer bij gemeentewerken kunnen worden ondergebracht.

Verzelfstandiging, privatisering en marktwerking blijken modeverschijnselen te zijn. Voor politici hebben ze voornamelijk symbolische waarde. Verzelfstandigingen van publieke functies leiden zelden tot verbetering van de efficiëntie en leiden altijd tot vermindering van democratische controle.

Raad, let op uw saeck.

www.nicovanduijn.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=173:quangos&catid=14:politiek&Itemid=13

bump

Quango’s: subsidieslurpers en baantjes-carrousel

Quango’s, wel eens van gehoord? Nee, het zijn geen exotische vruchten, kruising tussen een mango en een cumquat en het is ook geen nieuw sportdrankje. Nee, de Quango is als een schimmel, een saprofyt die langzaam maar zeker de economie in Nederland ondermijnt en de maatschappij leegzuigt met z’n glibberige sporen en grijpgrage tentakels, terend op de hardwerkende burger en de economie vergiftigend met enerzijds regelzucht en machtsgeilheid en anderzijds onstilbare geldhonger .


De Quasi Autonome Non-Gouvermentale Organisaties, kortweg Qango’s zijn het misvormde kindje van de Kabinetten lubbers in de 80er jaren die meende dat verregaande privatisering het antwoord was op het potverteren van de periode Den Uyl. Als een tuimelaartje van het ene uiterste naar t andere omgeslagen. Marktwerking was het antwoord. Door de drift tot bezuinigen gedreven werden hele diensten en directies op afstand gezet en moesten zich opeens als bedrijven gaan gedragen. Uit de jaren 50 afkomstige (semi)overheids organisaties werden het economische diepe in geflikkerd onder de noemer: ”Hybride organisaties als mengvorm van overheid en markt, als gevolg van een combinatie van verzelfstandiging en ondernemende overheid”. Kortom Publiekrechtelijke organisaties werden aangevuld met een scheepslading nieuwe clubjes. Bedrijven die geen bedrijven zijn maar ook geen overheid. Leve de vrije markt!


Wat nou “vrije markt”? Allerlei instanties creëren en een monopoliepostie geven is geen vrije markt. Concurrentie is er niet en als die er al is, wordt die te gronde gericht omdat ze alle gelden zelf moet genereren i.p.v. grote bedragen uit de staatskas te betrekken zoals hun Quasi concurrenten. Er hoeft geen markt te worden ontwikkeld want die is er al, “klanten” hebben geen vrije keus om met de quango’s in zee te gaan en het bedrijfsresultaat is niet datgene wat het gedrocht overeind moet houden ,dat doet de overheid wel. De bestuurders zijn geen ondernemers maar (oud) politici of politieke vrindjes die, niet door enige kennis van zaken gehinderd, aan de touwtjes trekken en de hele boel regelmatig in de financiële soep weten te draaien.


“Ach, een paar van die eliteclubjes, wat maakt dat nou uit” hoor ik u denken. Ja, dank je de koekoek. Een kwart van ons BNP gaat om in deze Quango’s en quango-achtige instellingen. Meer dan 3000 stuks in NL (plus een flink aantal EU) waar zo’n 120.000 mensen in dienst zijn.151 miljard is er vorig jaar door de quango-sluisen gegaan. Deels rechtstreeks betaald uit de belastingpot, deels door heffingen en accijnsen, deels door verplichte ledenbijdrage. Kortom, de Quango is een grote speler in de Nederlandse economie.





Het topje van de ijsberg, het zichtbare deel boven de zeespiegel zijn de ZBO’s, de zelfstandige bestuursorganen van de ministeries en interdepartementale agentschappen, publieken en rechtspersonen met een wettelijke taak, geheel of gedeeltelijk uit de schatkist bekostigd. Hier vindt u een lijst: ZBOregister


Alle uitvoeringsorganen van sociale zekerheid, zorginstellingen, woningcorporaties, onderwijs, gevangenissen en kadasters hebben allemaal "Quango eigenschappen", net als Rijkswaterstaat, provincies, waterschappen, vakbonden, werkgeversorganisatiesbedrijfs en productschappen, KVK’s, en sociale fondsen, het KNMI, de publieke omroep, het CBR en CBS, pensioenfondsen, de IB groep, de Sociale verzekerings bank en de energiebedrijven.


Daarnaast hebben we ook nog de quango’s die aan heffingen doen: Buma, Stemra, Sena, Stichting Thuiscopie met een totale kas van meer dan 500 miljoen!


Last but not least de toezichthouders:
De toezichthoudende Quango’s, zoals de Autoriteit Financiële Markten, De Nederlandse Bank, de Opta, de Nederlandse Zorg Autoriteit en Verispect, een agentschap dat toezicht houdt op de Meteorologiewet, de Wet op de kansspelen en de Waarborgwet (Ziet u de samenhang? Ik niet.). In dit rijtje past ook de Warenwet Autoriteit (de vroegere Keuringsdienst van Waren). In totaal kent Nederland 24 toezichthoudende instanties, naast natuurlijk de gemeenten, provincies, waterschappen, douane, politie, marechaussee, brandweer, belastingdienst en de kustwacht.


Een overzicht:
-Agentschap Telecom (AT)
-Algemene Inspectiedienst (AID)
-Arbeidsinspectie (AI)Autoriteit Financiële Markten (AFM)
-College Bescherming Persoonsgegevens (CBP)
-Consumentenautoriteit (Ca)
-De Nederlandse Bank (DNB)
-ErfgoedinspectieInspecteur-generaal der Krijgsmacht (IGK)
-Inspectie van het onderwijs (IvhO)
-Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGz)
-Inspectie Openbare Orde en Veiligheid (IOOV)
-Inspectie Werk en Inkomen (IWI)
-Inspectie Verkeer en Waterstaat (IVW)
-Inspectie Jeugdzorg (IJZ)
-Inspectie voor de Sanctietoepassing (ISt)
-Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa), waaronder de Energiekamer en de Vervoerkamer
-Nederlandse Emissieautoriteit (NEa)
-Nederlandse Zorgautoriteit (NZa)
-Onafhankelijke Post en Telecommunicatie Autoriteit (OPTA)
-RDW, Rijksdienst voor het Wegverkeer
-Staatstoezicht op de Mijnen (SodM)
-VROM Inspectie (VI)
-Voedsel en Waren Autoriteit (VWA)


Toezicht? Waarop deze clubs toezicht houden is niet altijd helemaal duidelijk en daardoor kennen ze – zacht uitgedrukt - nogal wat overlapping. Om niet te spreken van enige onderlinge concurrentie en animositeit.
De bestuurders van deze quasi autonome non gouvernementele organisaties vertonen gevaarlijke regenteske trekken. Over en weer rekenschap afleggen is not done, want er is gevaar voor de eigen positie: vandaag houd jij toezicht op mij, morgen ik weer op jou. Dit is de wereld van de nevenfuncties. Er bestaan regenten met 125 nevenfuncties. Niet alleen ondernemers maar ook ambtenaren hebben nevenfuncties. Om een idee te geven: zelfs de edelachtbare Commissarissen van de Koningin doen vrolijk mee. Volgens een overzicht uit 2009 van het blad Binnenlands Bestuur houdt de Commissaris van de Koningin te Utrecht Robbertsen er meer dan 40 nevenfuncties op na. Hanja Maij Weggen, de ex-commissaris uit Brabant, was een regelrechte topper met meer dan 150 (!) nevenposities, terwijl commissaris Max van den Berg uit Groningen er meer dan 100 bijsprokkelt. Kortom, onze twaalf commissarissen hebben samen meer dan 700 nevenfuncties.


Ook onze zo drukbezette Rechters klussen bij. En de Leden van de Hoge Raad. En uw gemeentesecretaris, de directeur van uw gemeentehuis. Wie niet eigenlijk? Ze praten, overleggen, vaak zonder enige kennis van zaken, nemen vervolgens geen echte besluiten en houden elkaar maar aan de gang: dat is in feite onze hedendaagse Dutch Disease geworden. Een virus dat zich uitbreidt in het echte bedrijfsleven, want ook daar kom je nevenfuncties en dus dezelfde personen tegen. Zo hebben sommige bedrijven weer net iets meer invloed op de Quango’s dan andere. En zo worden de zaken ‘verdeeld’ met een voordeel voor enkelen, ten koste van velen. Risico’s worden afgewenteld op de samenleving. En exploitatietekorten worden afgedekt met een hogere premiebetaling, contributie of andere verplichte bijdrage.
( cursieve tekst rechtstreeks overgenomen van www.society30.com/ )


Wat kost die grap? Veel, heel veel geld, maar er is ook veel te halen!.De verouderde sociale fondsen zitten op een pot van 750.miljoen, de politie heeft een eigen vermogen van 400 miljoen, het onderwijs beschikt over een eigen vermogen van 10 miljard!! Er zit meer dan 300 miljoen in de pot van de afvalstoffen belasting, Het auteursrechtenkartel heeft een gezamenlijk bezit van meer dan 200 miljoen, en ga zo nog maar eventjes door.


De laatste jaren hebben deze elitaire regentenclubjes echter veel geld, nee heel veel geld verloren. Uw en mijn geld, uw pensioen, uw spaargeld en uw levensverzekering. Verdampt als sneeuw voor de zon. Speculaties met duistere vastgoedprojecten, investeringen in besmette hypotheken, cruiseschepen, hotels en kastelen (woningbouw corporaties) de derivatenkwestie en staatsobligaties van de knoflooklanden. Honderden miljarden die verdampt zijn bij de pensioenfondsen, Provincies en gemeentes die beleggertje spelen in plaats van zich aan de taken te wijden waar ze ooit voor zijn opgericht en het geld te besteden waar het voor nodig is of anders in de staatskas terug te storten wanneer er (nog) geen bestemming voor is ten bate van de staatsschuld.


Maar denkt u dat er iets veranderd? Wel nee, de heren politici blijven elkaar prachtige luilekker baantjes toespelen, een grote baantjes-carrousel van oude jongens krentebrood en laat t gepeupel maar schuiven. Banen van boven de 2 ton zijn eerder regel dan uitzondering in de top van deze Quango’s. De lijst van topverdieners in de zorg, de perikelen bij t COA, de Buma affaire, inkomens van 400.000 bij de publieke omroep. De “oprot premie” bij Prorail, etc. Het is allemaal nog maar 't begin. Onder die toch al flinke laag topverdieners zit een nog veel grotere laag grootverdieners (bij Buma Stemra bijvoorbeeld is het gemiddelde salaris 60.000 euro). Maar U, als een van die paar harde werkers die nog een betaalde baan in het bedrijfsleven heeft of U, de ZZPer en ondernemer mag 't ophoesten. Cent voor cent! Het Rijk snijdt in uw aftrekposten, verhoogt uw BTW, laat u 2 jaar langer doorwerken, verhoogt uw premies en verlaagt uw pensioen. En U? U vindt t allemaal best. U laat 't maar over u komen omdat u denkt dat u er toch niets tegen doen kunt.
MAAR DAT KUNT U NU JUIST WEL!!


Straks gaan we weer naar de stembus. Dan kunnen we laten zien dat we dit niet langer accepteren. Dan kunt u aangeven dat u een eind wil maken aan de heerschappij van deze regenten-moloch en uw stem geven aan een partij die het tot doel heeft gemaakt om te snoeien in het ondoordringbare woud van de quango’s teneinde het terug te brengen tot een beheerbaar en beheersbaar plantsoentje van nuttige dienstverleners die er niet op gericht zijn om het u lastig te maken en aan de bedelstaf te brengen, maar u te helpen en waar nodig bij te staan om samen met u ons land weer gezond te maken.Dus niet de gevestigde zakkenvullende " ouwe jongens krentenbrood" partijen die ons land al zo lang hebben verkwanseld maar frisse nieuwe ideeen, van nieuwe mensen in de politiek. Vrij van regentisme en met uw welzijn als doel. Ook deze keer zullen er weer nieuwe partijen opstaan die, net als u en ik, de buik meer dan vol hebben van deze geldverslindende baantjes-carrousel, en dat is dan toch wel weer prettig geregeld.


Heel veel dank aan het grondige onderzoekswerk en de duidelijke teksten over dit onderwerp van www.society30.com/ (AANRADER) daar vindt u ook de complete bronvermelding.

2 februari 2013
N.b. naar aanleiding van de verkiezingsuitslag van september 2012 is het laatste deel van deze tekst aangepast. Ik en andere leden van mijn partij Trots op Nederland , hebben de fout begaan te fuseren met de partij van Hero Brinkman, en daarmee de verkiezingsnederlaag in feite bezegeld. Achteraf gezien was dit een foute keuze. E.e.a heeft er toegeleid dat ik zowel van DPK als van Trots op Nederland afscheid heb genomen. Met pijn in het hart, dat wel, ik geloof nog steeds in de trotse idealen, maar niet meer in de partij als een speler in de politieke arena. De schade die de naamsverbinding met de heer Brinkman heeft aangebracht is daarvoor in mijn ogen te groot.

Geplaatst door Henk, (niet die van Ingrid) op 23:08

prettiggeregeld.blogspot.com/2012/07/quangos-subsiedieslurpers-en-baantjes.html

In den Fängen der Armutsindustrie
Udo Ulfkotte

Politiker können vor allem eines: immer neue Abgaben von den Bürgern fordern. Und zugleich schreien sie lautstark danach, dass die angeblich grassierende Armut endlich zurückgedrängt wird. Merkwürdig: Auf der einen Seite fördern Politiker die Armutsindustrie. Und auf der anderen Seite füllen sie sich dabei selbst die Taschen. Wie das geht?

Die Armuts- und Migrationsindustrie ist der größte Arbeitgeber in Deutschland. Weit mehr als zwei Millionen Menschen leben von dieser »Industrie« und kümmern sich um immer mehr Arme. Die Zahlen geben einen kleinen Eindruck davon, wie groß dieser zwar ethisch wertvolle, aber aus volkswirtschaftlicher Sicht völlig unproduktive Sektor ist: Allein das Rote Kreuz beschäftigt mehr Menschen als die BASF. Und das ist immerhin der größte Chemiekonzern der Welt. Diese Armuts-und Migrationsindustrie macht etwa 140 Milliarden Euro Umsatz pro Jahr (zum Vergleich: Das Gold der Deutschen Bundesbank ist etwa 140 Milliarden Euro wert).

Die Armut darf alles, nur nicht aufhören. Es müssen auch immer mehr möglichst ärmliche Migranten kommen. Sonst bricht für Millionen von Menschen in der Sozialindustrie ihr Beschäftigungsverhältnis weg. Und es gibt viele Menschen, die mit Armut unvorstellbar reich werden. Sie glauben das nicht?

Die Filmemacherin Rita Knobel-Ulrich hat ein lesenswertes Sachbuch darüber geschrieben, wie man in der Armutsindustrie reich wird. Reich durch Hartz IV gibt Einblicke in eine Welt, welche uns die Hintermänner der Armutsindustrie lieber vorenthalten möchten. Das Geschäft mit der angeblichen Armut ist ein endlos boomender Wirtschaftszweig. Egal, ob die Wirtschaft da draußen boomt oder crasht – das Geschäft mit der Armut läuft immer. Und je mehr Arme man importiert, desto größer sind die Zuwachsraten.

Die Autorin Rita Knobel-Ulrich taucht tief ein in den Dschungel der beteiligten Firmen und Institute. Für ihre Recherche hat sie viele Monate lang bei Hartz-IV-Beziehern, in Arbeitsagenturen, Bildungseinrichtungen, Tafeln, Firmen, bei privaten Arbeitsvermittlern und Anwälten verbracht und den täglichen gezielten Missbrauch unseres Sozialsystems miterlebt. Ihr Buch deckt auf, wofür der Steuerzahler alles gerade steht: Zum einen für alle, die lieber Hartz IV nehmen als sich um einen eigenen Unterhalt zu bemühen, zum anderen für all jene, die die Hartz-IV-Bezieher betreuen und dafür die Hand aufhalten. Und so dafür sorgen, dass bei den wirklich Bedürftigen immer weniger ankommt.

Einige Beispiele aus dem Buch: »So werden Fernfahrer mit Geldern des Jobcenters aus Steuermitteln ausgebildet, Spediteure können sich die teuren Ausbildungsmaßnahmen sparen, der Steuerzahler springt garantiert ein. Bundesweit sammeln etwa 4.500 Tafel-Fahrzeuge in Supermärkten welkes Gemüse und abgelaufene Lebensmittel ein – überwiegend gegen Spendenquittung. Die Spender bestehen darauf, dass alles abgeholt wird, selbst wenn es schimmelt und fault, denn so sparen sich die Betriebe teure Entsorgungskosten. Es entsteht eine Parallelwelt, das Lebensmitteltauschgeschäft mit Tafeln als subventionierte Billig-Food-Kette. Auch Rechtsanwälte machen Kasse mit Hartz IV. Selbst wenn der Hartz-IV-Empfänger seinen Prozess verliert, garantiert ihm die Prozesskostenhilfe, sprich der Steuerzahler, das Geschäft.« Und so geht es munter weiter – Seite für Seite.

In Deutschland werden in vielen Berufen händeringend Menschen gesucht. Und zwar nicht nur Kellner und Erntehelfer. Aber es gibt immer weniger Menschen, die einfache Arbeiten verrichten wollen. Die Sozialindustrie hat sie dazu erzogen, nur die Hand aufzuhalten und gegen ihre angebliche Armut zu protestieren. Rita Knobel-Ulrich stellt uns Menschen vor, die es völlig selbstverständlich finden, Hartz IV zu beziehen und zugleich schwarz zu arbeiten – und das nicht nur in Dönerbuden.

In vielen europäischen Staaten gibt es eine Arbeitspflicht, wenn man staatliche Transferleistungen haben will. In den Niederlanden etwa bekommt nur derjenige Sozialhilfe, welcher Schnee räumt, den Park reinigt oder alten Menschen beim Einkaufen hilft. In Deutschland ist das inzwischen undenkbar. Die Würde des Hartz-IV-Empfängers ist hier viel wichtiger als die Würde jener Trottel, die für ihn arbeiten müssen.

Und jene, welche die angeblich von Jahr zu Jahr steigende Armut verwalten, die sichern sich so unendlich viele lukrative Posten in der Armuts- und Sozialindustrie. Abgehalfterte Politiker, die vom Wähler nicht wiedergewählt werden, bekommen dort dann noch gut dotierte Versorgungsposten. Armut ist in Deutschland ein rein politischer Kampfbegriff. Die Politik betrügt uns auf diesem Gebiet skrupellos. Nachdem eine EZB-Studie jüngst erst enthüllte, dass die Deutschen in der EU am wenigsten Eigentum haben, teilte die Industrieländerorganisation OECD nun mit, dass Rentner in Deutschland im EU-Vergleich am längsten für ihre Rente arbeiten müssen und gemessen am eingezahlten Geld am wenigsten herausbekommen.

Dass Rentner in Deutschland so arm sind, liegt allerdings ausschließlich daran, dass die Politik sie um die Früchte ihrer lebenslangen Arbeit betrügt. Politiker verprassen das Geld der Rentner, welches diese eingezahlt haben. Und dann echauffieren sie sich über die armen Rentner, die sie selbst zu armen Rentnern gemacht haben. Zugleich veröffentlichte das Sozialwissenschaftliche Institut (WSI) der Gewerkschaften gerade erst eine Studie, nach der Deutschland in der EU die ärmsten Arbeitslosen hat. Auch da betrügt die Politik die Arbeitslosen um ihr Geld. Es ist auf jedem Gebiet so, ein anderes Beispiel: Wir zahlen horrende Mineralölsteuern und Abgaben für Kfz, aber die Schlaglöcher da draußen werden immer größer, weil die Politik das Geld lieber in marode EU-Staaten transferiert.

Reich durch Hartz IV ist ein empfehlenswertes Buch, welches politisch nicht korrekt ist. Man kann dem Buch nur einen möglichst großen Leserkreis wünschen. Und dass die Leser jene Hintermänner der Armutsindustrie, die das alles entfacht haben, irgendwann zur Rechenschaft ziehen.

Bron: info.kopp-verlag.de/hintergruende/deutschland/udo-ulfkotte/in-den-faengen-der-armutsindustrie.html

www.thule-gesellschaft.org/index.php/neuste-nachrichten/1074-in-den-faengen-der-armutsindustrie