Quo Fata Ferunt! QFF! Die ECHTE Illuminati shit... Welkom in de Hel! - complotten, ufo's, karma, illuminati, nonsens, wetenschap, kennis en verlichting! QFF

Witte Wieven

En nog eentje de-witte-wieven-van-lochem

Nu zo met al die mist ik zat te denken aan de jaren '80 en het feit dat mist toen frequenter voorkwam en nu dus ook weer... maar ik herinner me met name een erge mist herfst in 1987 waar het extreem was.... En wat gebeurde er eerder dat jaar?? Tjernobil ....

Dit nu lijkt op die herfst in '87...

En eerder dit jaar hadden we... Fukushima...

www.quofataferunt.com/index.php?option=com_kunena&func=view&catid=40&id=789&Itemid=120

Vroeg het me gewoon af of dit toeval is of misschien een samenhang met radioactieve rampen en mist / nevel...??? Iemand??

Idd, en ook veel rampen dit jaar. En veel rare ongelukken tijdens de mist...

ZIe ook dit bericht:
http://www.meternieuws.nl/wp/?p=10330

baphomet schreef:


moest ff aan dit denken..








www.newscientist.com/article/dn20436-strange-cosmic-ray-hotspots-stalk-southern-skies.html

en dan het aantal vulkanen welke de laatste tijd actief zijn geworden...

De verhalen over de witte wieven zijn legendes en legendes hebben een kern van waarheid, met een heleboel onzin en zelfbedachte verhalen erom heen. De kunst is altijd wat is nou deze waarheid. Wat ik als een aannemelijke waarheid vind, zal ik beschrijven.
In de vroegere middel eeuwen waren er druïdes en kruiden vrouwtjes die in het bos leefde en de kennis hadden om zieken mensen te genezen met behulp van planten e.d.. Maar met de opkomst van het christelijk geloof werden deze (vroegere doktoren) druïdes en kruiden vrouwtjes zwart gemaakt door de kerk en beweerde deze kerkgenootschappen dat zij zwarte kunst beoefende en dat zij meer kwaad dan goed deden voor de mensen. Dit was een politiek spel van de kerk, want zieke mensen zijn namelijk veel makkelijker te overtuigen en onderdanig te maken, dan gezonde mensen. Elk gehucht had toen wel een zo'n kruiden dokter. Omdat toen de persoonlijke hygiëne belabberd was, heerste er regelmatig een epidemie. Dan was het voor de kerk een makkelijke keus om deze uitbraken van epidemieën in de schoenen te schuiven van deze kruidendokters. En dat er relatief meer vrouwen deze functie hadden, werden deze dan al gauw uitgemaakt voor heksen, met daarmee allerlei door de kerk verzonnen doem verhalen, deze verhalen gingen vooral bij zieke en zwakke mensen als koek erin, mede omdat toen bijgeloof nog een grote rol speelde. Dit nam zulke extreme vormen op een gegeven moment aan dat er zelfs een ware heksenjacht ontstond, met allerlei zogenaamde oplossingen voor dat ze een verkeerde oppakte die geen heks zou zijn. (voorbeeld van een kwartiertje onder water houden en als ze dan daarna nog zou leven was zij een heks. niemand overleefde dit, dus ze hadden per ongeluk een verkeerde, dus was ze geen heks. Zo kan je als kerk toch iedereen uitlaten moorden, terwijl jij je handen in onschuld wast) Deze verhalen hebben in elk gehucht/dorp een net iets ander verhaal gekregen mede doordat verhalen door worden vertelt en elke verteller zijn of haar eigen draai eraan meegeeft (het verhaal een beetje aandikken, om het net iets even spannender te maken dan het in werkelijkheid is). dit is nu eenmaal de eigenschap van de mens. Volgens mij komen wij zo aan onze legendes als van de "Witte Wieven" Nu zijn wij stuk minder bijgelovig geworden en zijn wij dit fenomeen gaan zien als iets normaals als een plaatselijke mistbank.

Het potje van de Witte Wieven

In Hupsel, u weet wel dat daar tussen Groenlo en Eibergen ligt, was eens een eigenwijze boer aan het ploegen. Op dat land wilde hij nog laat in het seizoen rogge zaaien. Hij dacht dat hij het voor de middag nog wel klaar zou krijgen. Voor hij er echter erg in had was het al hoog en breed middag. Hoewel hij al een flinke eetlust begon te krijgen, wilde hij het stuk land toch eerst afploegen voor hij naar huis ging. Nadat hij weer een keer met z'n ploeg heen en weer was geweest en even rustte aan de kant van het gras langs de akker, die richting Hunenbult liep, kreeg hij een lekkere geur van eten in de neus. Daarvan werd het niet beter met zijn honger. Gebraden vlees hier op deze afgelegen plek, hoe was dat mogelijk? In de hele omgeving stond toch huis noch hut! Maar opeens bedacht hij zich dat in de Hunenbult de witte wieven een hol hadden. Die waren zeker aan het braden!

"Nou, afgaande op de geur zou ik wel mee willen eten," dacht hij en ging weer aan het ploegen, terwijl hem ondertussen de maag nog meer begon te knorren. Toen hij weer rond geweest was, zag hij opeens een potje met eten in het gras langs het land staan. Hij haalde het leidsel van zijn schouder, liep er naar toe en bekeek het potje van alle kanten; er zat zelfs een groot stuk spek en worst in. Hij kreeg er allemachtig veel zin in. Maar als er nou eens vergif in zat?! Hoe langer hij er naar keek, des te meer zin kreeg hij er in.

"Ik zal het er maar op wagen," dacht hij en hij begon aan de worst. Het smaakte hem best en het viel er goed in. Het duurde niet lang of hij had alles op. Toen zette hij het potje weer terug op de plaats vanwaar hij het had gepakt, stopte het vol met veldkeien en riep in de richting van de Hunenbult:

Witte wiefkes zo wit.
Witte wiefkes zo zwart,
Eten jullie je aan die stenen zat...

Nog voor onze boer het leidsel weer over de rug had en 't paard met een 'hot' had aangejaagd, kwam een wit wiefke uit haar hol rennen en riep: "Dat zal je berouwen, mannetje!"

De boer keek stiekem voor zich uit, zei niks, ging weer aan het ploegen en maakte de wendakker in orde. Ondertussen was het bijna vespertijd (vier uur) geworden toen hij naar huis ging. De volgende dag zaaide hij rogge.

Tijdens de kerstdagen lag er een dik pak sneeuw, waaronder de rogge veilig was weggestopt. Een mooie witte wereld. Omdat de sneeuw zo hoog lag en er helemaal geen pad was, ging de boer maar niet naar het 'Kindeke wiegen'. De buren moesten het maar voor hem waarnemen. Hij had er zich nooit zoveel aan gelegen laten liggen.

De winter en het voorjaar gingen voorbij en de zomer kwam in een steeds voortdurende kringloop. Het werd een goed jaar, op tijd regen en op tijd zon. Het gewas groeide goed. Niemand had te klagen. Ook de rogge, die onze boer anders vaak met de zeis moest maaien, was meer dan goed. Hij zou ze dit jaar wel met een zicht moeten maaien. Zo gebeurde het dan ook toen de oogst begon. Een paar dagen na Sint Jacob (25 juli) haalde hij de rogge al binnen. De rogge die hij de vorige herfst het laatst gezaaid had, legde hij op de zolder boven de deel aan weerskanten van het slop (luik). Toen hij alles op de zolder had geborgen, wreef hij zich in de handen en zei: "Van die witten wiefkes heb ik toch geen last gehad, die tantes kunnen wat mij betreft barsten."

Hij was ze na een jaar toch nog niet vergeten, al had hij ze al die tijd niet gezien. Toen het weer midwinter werd wilde hij van de rogge die aan weerszijden van het slop lag brood bakken. Hij had de oven voor het huis aangestoken en het meel in de trog gedaan.

Hij begon te kneden. Toen nam hij een handjevol deeg om te proeven of het zout genoeg was, maar nauwelijks had hij het geproefde doorgeslikt of hij viel neer: dood®..

Hij werd naar het kerkhof gebracht. Niemand treurde om zijn dood. Zijn huis bleef leeg en raakte uiteindelijk geheel in verval.

De witte wiefkes in de Hunenbult zijn al lang verdwenen. Soms vindt men er tegenwoordig wel urnen, maar dat is dan ook alles. Sommige mensen kunnen je nog de plaats wijzen op de Wolvenkamer in Hupsel, waar de ondankbare boer heeft gewoond.

bron: "Land en volk van de Achterhoek" door Hendrik Odink. Twents-Gelderse Uitgeverij W.G. Witkam, Enschede, 1971.

Staat ook al enigzins in het hoofdartikel, maar wil even puntjes verbinden:

Nogmaals over Picardt:
'Hij verdedigt het bestaan van spoken, heksen en de duivel. Megalithische steenhopen brengt hij in verband met huynen oftewel reuzen. Hiervan is de huidige benaming hunebed afgeleid. Witte wieven wordt ook wel vertaald als wijze vrouwen, ze worden ook in verband gebracht met de Völva[1].'

Kom ik op:
'Völva of Volva, Wolwa (ook Vala of Veleta en soms gelijkgesteld met Spákona) is een term uit de oernoordse cultuur van Kelten en Germanen en duidt in de IJzertijd tot in de Middeleeuwen op de priesteres van een stam in de heidense samenleving. Zij wordt veel vernoemd in de Noordse mythologie. Bij de Kelten of Galliërs werd de priesteres eerder Veleta genoemd.

Als zieneres was de Völva (Veleta) een soort sjamaan die in trance liederen zong, bezweringen uitsprak en het lot voorspelde van de aanwezigen. Ze zou zowel het verleden als de toekomst kunnen verklaren.'
nl.wikipedia.org/wiki/Volva_(mythologie)