Quo Fata Ferunt! QFF! Die ECHTE Illuminati shit... Welkom in de Hel! - complotten, ufo's, karma, illuminati, nonsens, wetenschap, kennis en verlichting! QFF

Heeft Venus de zondvloed veroorzaakt? Heeft Mars een botsing tussen Venus en de aarde voorkomen? Zijn verhalen over de goden gebaseerd op waargebeurde kosmologische gebeurtenissen? Het zijn de vragen die Velikovsky hebben geínspireerd tot het schrijven van een boek. Zijn tegenstanders noemen zijn theorie een magistrale fout van een zeer intelligent persoon. Zijn voorstanders lezen zijn boek van ruim 400 bladzijden in één adem uit. Velikovsky is een begaafd onderzoeker met een fascinerende theorie





Bergen ontstonden in korte tijd
Hij is beroemd geworden om zijn onderzoekingen naar de kosmologische gebeurtenissen die een belangrijk punt vormen in de geschiedenis van de aarde en de mensheid. In tegenstelling tot gangbare visies die vertellen dat de aarde heel langzaam is ontstaan en dat de bergen heel langzaam gegroeid zijn door langzame botsingen met aardschollen, stelt Velikovsky dat er plotselinge grote bijna-botsingen met andere planeten verantwoordelijk zijn voor het uiterlijk van de aarde zoals we nu kennen.

Von Däniken
Velikovsky wordt vaak in één adem genoemd met Erich von Däniken. Beiden publiceerden in de jaren 60 hun eerste boek en waren controversieel. Beiden bespiegelen over allerlei aanwijzingen en argumenten dat de geschiedenis van de aarde sterk is beïnvloed door kosmologische gebeurtenissen. Von Däniken ziet bewijzen voor bezoeken van buitenaardse astronauten. Velikovsky somt alle argumenten op waarom de wereld de speelbal is geweest van catastrofen die hun oorsprong elders in ons zonnestelsel hadden.



Van Rusland naar Engeland
Immanuel Velikovsky is in het huidige Wit-Rusland geboren. Hij is van Joodse afkomst. Hij is een afgestudeerd arts die een praktijk in pschychiatrie had. Door zijn werk heeft hij veel boeken van Freud gelezen. Hij leerde het Oedipus-complex op de universiteit. Hij begon de achtergronden in de Griekse literatuur te lezen en kwam tot het inzicht dat de belangrijkste godheden gebaseerd waren op planeten. Een ruzie tussen goden was een allegorie voor een bepaalde conjunctie (samenstand van planeten) met catastrofale gevolgen. Hij interesseerde zich steeds meer voor kosmologie en heeft zijn hele leven erover gestudeerd. Later verhuisde hij naar Princeton in Engeland. Hij was een graag geziene gast op de universiteit van Princeton. Echter worden zijn theorieën op het gebied van kosmologie door het gros van de academische wereld niet onderzocht en gelijk afgewezen..

Velikovsky´s totaalvisie
Velikovsky biedt zijn lezers een totaalvisie ten aanzien van de wereldgeschiedenis, bijbelwetenschap, kosmologie en historische literatuur. Hij hanteert een wetenschappelijke aanpak die de grenzen van vakdisciplines overstijgt. Catastrofen veroorzaakt door het ontstaan van Venus hebben samenlevingen vernietigd, bergen doen ontstaan en de religies sterk beïnvloed, zo zou je zijn these in het kort kunnen verwoorden. Zijn bewijzen haalt hij voornamelijk uit oorspronkelijke, oude literatuur van heel de wereld. Overleveringen van stammen uit Polynesié, Afrika, Indianen in Noord en Zuid Amerika gebruikt hij om net zo makkelijk als geschreven bronnen van de Babyloniërs, Soemeriërs, Egyptenaren, Grieken, Romeinen, Noord Scandinaviërs, eskimo´s, Indiërs en Chinezen. Maar ook allerlei geologische en archeologische bewijzen neemt hij mee in zijn argumentatie.

Mammoeten stierven op één dag uit
Een voorbeeld van een archeologisch argument is het plotseling sterven van alle mammoeten in Noord Siberië. Frappant feit hierbij is dat de mammoeten, die in het ijs uitermate goed geconserveerd zijn zodat hun vlees vandaag nog eetbaar is, allerlei plantenresten in hun magen hadden die alleen in tropische gebieden hebben kunnen groeien. Het land wat nu Siberië genoemd wordt is dus een tropisch gebied geweest. Dat kan alleen het gevolg zijn van een plotseling ´omkantelen van de aarde´. Dat klinkt vreemd. Maar allerlei historische verslagen uit de Indiase, Chinese, Finse, Egyptische en Maya literatuur bevestigen dit beeld. In Noord Siberië is er nooit een ijstijd geweest zoals in West-Europa, terwijl het nu veel noordelijker ligt dan Nederland, Duitsland en Engeland. Dat is een anomalie in de wetenschap.





De wereldramp brengt vrijheid voor Joden
Ook de bijbel is een belangrijke bron van historische gegevens en dan met name de plagen die Egypte teisterden. De Joden konden zonder tegen gehouden te worden zich van hun slavenbestaan bevrijden door gewoon weg te lopen uit het door rampen geteisterde Egypte. Joden woonden destijds niet in stenen huizen. Omdat hele steden weggevaagd waren en mensen bedolven waren onder het gesteente, hebben de Egyptische Joden de eerste grote ramp overleefd, alhoewel dat volgens de bronnen maar om 2% van alle Israëlieten gingen. In dit verhaal trok de groep de Rode Zee over omdat het water ineens was ¨opgestapeld¨ en er een doorgang was gevormd. Dezelfde opstapeling van water wordt ook vermeld in China, India en op beide Amerika´s.

Keizer Jahoe en de exodus
De zondvloed is ook gemeld in Chinese literatuur toen Chinese keizer Jahoe aan de macht was. Deze regeerde ten tijde dat de Joden hun exodus uit Egypte beleefden. Zeeën zouden tot aan de hemel hebben gereikt. Bergtoppen waren onder zee gelegen. Het water steeg dus veel meer dan bij een normale rivieroverstroming. Vandaag de dag nog wordt eb en vloed veroorzaakt door de aantrekkingskracht van de maan. Dat het water uit de zee ineens enorm steeg moet te maken hebben gehad met een hemellichaam, een andere planeet die langs de aarde scheerde, stelt Velikovsky.

Venus is later geboren
Venus is als godin later geboren dan de andere planeten. Dat staat in de Griekse literatuur over de goden. Veel godennamen verwijzen immers naar planeten. Jupiter is de hoofdplaneet, de oppergod. Deze wordt altijd met een bliksemschicht in zijn hand afgeschilderd. Vergelijkbare oppergoden uit andere culturen worden altijd met bliksemschicht afgebeeld plus een verwijzing naar de planeet Jupiter. In alle culturen is de planeet Venus en dus de god Venus later ontstaan dan de overige planeetgoden. Dat is een aanwijzing dt de planeet pas aan de hemel verscheen toen het tijdperk van de moderne mens al begonnen was.




Als twee planeten dicht bij elkaar staan dan slaat er bliksem over, wordt het magnetisch veld verstoord en wordt door de zwaartekracht water tot enorme hoogten opgetrokken. De planeten draaien enige tijd om elkaar heen wat ervoor zorgt dat de invloed wereldwijd merkbaar is. Aan de tegenovergestelde kant waar de planeet is verdwijnt het water uit de zee. Dat zijn allemaal elementen die in verband met de zondvloed genoemd worden. De zondvloed was wereldwijd. Er is geen volk op aarde wat de zondvloed niet noemt. Het verhaal van de zondvloed kan dus moeilijk als mythe, sprookje of verzinsel afgedaan worden. De kans is erg groot dat de aarde in het verleden is vernietigd door een zondvloed, die overigens zowel een overstroming beduidd, als een wereldbrand.



Aarde stopte met draaien
Velikovsky stelt dat Venus een zeer jonge planeet is, namelijk geboren ten tijde van de exodus. Dat is ruim 1500 jaar voor het jaar 0. Venus werd geboren vanuit de planeet Jupiter, de grootste planeet van ons zonnestelsel. Eerst verstoorde Venus de baan van Mars. Daarna zette het koers naar de aarde. Venus kwam zo dichtbij dat de aarde langzamer begon te draaien en op een gegeven moment zelfs stil stond! Het was 5 dagen lang dag in het Midden-Oosten. Tegelijkertijd zijn er verhalen van de Maya´s die melden dat het 5 dagen lang nacht is geweest. Aan de andere kant van de aarde was het natuurlijk nacht. Aannemende dat deze culturen geen contact met elkaar hadden kunnen we dus spreken over onafhankelijke bronnen die naar dezelfde gebeurtenis verwijzen. Bovendien is er ook literatuur uit de tijd van keizer Jahoe uit China dat de het 5 dagen licht bleef. Ook andere bronnen vertellen over een extra lange dag of nacht.

Zon kwam op in het westen
De aarde overkwam vele rampen in die tijd. Volgens de verschillende overleveringen zou dit 7 weken tot 2 maanden geduurd hebben. Toen het was afgelopen melden vele bronnen dat de zon opkwam waar hij eerst onderging. Met andere woorden; de aarde was gekanteld. In de tijd daarvoor kwam de zon op in het westen en ging onder in het oosten. Daarvoor zijn ook vele bronnen aan te halen. Van legenden uit Polynesië, van Afrikaanse stammen, tot de annalen van keizer Jahoe, Egyptisch papyrusrollen en de boeken van Plato; legio bronnen zeggen dat de zon een tegenovergestelde hemelbaan is gaan afleggen.



Eind van een zonnejaar
In de Indiase literatuur wordt er bij gezegd dat deze ramp aan het eind van een groot jaar; een zonnejaar was. Overigens zitten we in 2012 weer omstreeks het einde van een zonnejaar. Als er dalijk een grote reeks rampen gebeurd, dan weet jij als lezer van dit artikel hoe het komt. Uiteindelijk ging de botsing tussen Venus en de aarde nét niet door. Venus dreef af en de opgestapelde zeeën kwamen in één klap op het land terecht. Dit heeft over de hele wereld tot een enorme overstroming geleid. Je raadt het al: dit is de grote zondvloed geweest. Van de zondvloed zijn ook wereldwijs vele overleveringen bekend uit alle oude culturen van de wereld. Het is dus geenszins een overhaaste conclusie om aan te nemen dat de zondvloed werkelijk heeft plaatsgevonden, inclusief een enorm groot verlies aan dieren- en mensenlevens.

Rode zee, rivier en regen
Een verdere wereldwijde overeenkomst was de constatering dat het rood water regende. De Rode Zee was ook daadwerkelijk rood. In de bijbel staat dat er rivieren van bloed waren, wat duidt op een rode kleur. In Noord Amerika verhalen de Indianen over een rood geworden landschap., Ook in Japan, Chna en India wordt er vermelding gemaakt van rode regen. Hoe dit precies kon ontstaan is onduidelijk maat wellicht heeft het ermee te maken dat er veel geoxydeerde ijzerdeeltjes in de lucht waren. Deze deeltjes hebben een roodbruine kleur.

25 jaar donker
Na de wekendurende wereldramp werd het 25 jaar donker. Dit staat ook beschreven in verhalen uit Zuid Amerika, Polynesische eilanden, literatuur uit Lapland, de bijbel en geschriften van de Chinese keizer Jahoe. Velikovsky vindt dat begrijpelijk aangezien er gedurende de rampen veel vulkaanuitbarstingen waren. Deze waren verantwoordelijk voor wat schrijvers als Plato de wereldbrand noemen. Toen uit 19e eeuw de Krakatau in destijds Nederlands Indië uitbarstte, was de hele wereld omgeven door een aslaag. Het was letterlijk iets donkerder gedurende het daaropvolgende jaar. In 1773 was er een komeet die langs de aarde scheerde waardoor er veel as in de dampkring kwam. Hierdoor werd ook de aarde even iets donkerder. Tijdens de zondvloedramp is er veel meer aardverschuiving geweest doordat Venus dichtbij de aarde stond en zijn magnetische veld de lava buiten de aardkorst deed stuwen. Hele bergen stortten in en overal ontstonden nieuwe vulkanen. Elke vulkaan slingert een enorme hoeveelheid stofwolken de lucht in. Daarnaast doet de hitte van de lava waterdampwolken in de atmosfeer ontstaan. Hierdoor is het voorstelbaar dat de zon zich 25 jaar niet liet zien.

Het hemelse brood
Allerlei planten groeiden niet meer. Er kon geen eten verbouwd worden. Volgens de bijbel aten de Israëlieten manna, het hemels brood. Maar niet alleen zij aten dat. Ook in literatuur uit Ijsland is er sprake van een zoete lekkernij die uit de hemel komt. De maya´s hadden het ook over het eten van hemelse gerechten. Maar zij noemde dit dauw, net als de IJslanders. Ambrosia is de term die de Indiase literatuur noemt voor de etenswaar waardoor de weinige overlevenden van de ramp zich kon voeden. Velikovsky zegt hierover dat ook het hemelse manna een soort dauw moet zijn geweest. In het begin was dit zwart gekleurd, door het as in de atmosfeer. Een Finse overlevering vertelt dat mensen zich eerst voeden met zwarte melk, daarna rode melk en vervolgens witte melk.

Zoete geur
Als laatste doorslaggevend argument over de wereldwijde zondvloed valt er nog te vermelden dat alle volkeren na de ramp, tijdens dat men zich met manna, ambrosia of het hemelse vrood voedden, een hele zoete geur waarnamen. Bij elkaar opgeteld zijn er veel frappante overeenkomsten in het verhaal omtrent de zondvloed. Zoveel overeenkomsten, dat is natuurlijk geen toeval, alhoewel, de huidige wetenschap denkt daar nog steeds anders over. Er zijn wel een aantal verschuivingen geweest sinds het boek van Velikovsky uitkwam. Zo wijt de wetenschap de massale sterfte van mammoeten aan een komeetinslag. Dat kan natuurlijk goed. Het is niet ondenkbaar dat als een planeet in wording dichtbij de aarde komt er allerlei brokstukken op de aarde belanden. In de zee nabij Madagaskar ligt een grote krater met een doorsnee van 30 kilometer, de burklerkrater. Daar moet een enorm grote komeet zijn ingeslagen wat ongetwijfeld aardbevingen en tsunami´s heeft veroorzaakt.

Venus is plotseling ontstaan
Venus is in de historische literatuur altijd een belangrijke planeet geweest. In de babylonische tijd kenden men het 4 planetenstelsel; Venus was er nog niet in opgenomen. Aangezien Venus de meest heldere planeet aan het firmament is , is de kans dat de Babylonieërs, en trouwens ook de oude Hindoes, Venus over het hoofd zagen uitgesloten. Men wist precies de omloop van de planeten. Op een gegeven moment moest men een planeet toevoegen aan de kennis, omdat hij plotseling was ontstaan. Dit feit is altijd door academische weggewuifd met het idee dat ze blijkbaar toen nog niet wisten dat Venus zowel een morgenster als avondster was. Dat is een zeer onlogiscge redenering omdat Venus op de maan na het helderste hemelobject is.

Verloren kennis
Nu zou je kunnen zeggen: hoe kan het dat de mensheid dit vroeger allemaal wist, maar dit vandaag de dag niet als algemene kennis wordt geaccepteerd? De reden hiervoor is volgens Velikovsky dat de mensheid het weer vergeten is aangezien in de eerste 25 jaar na de ramp het donker was en niets op schrift kon worden gesteld. Er waren maar weinig mensen die leefden in deze jaren na de ramp. Alle samenlevingen op de wereld waren gedecimeerd en de gezamenlijke kennis was verloren gegaan. Bovendien is bekend dat 50 jaar na de grote zondvloed er weer een grote ramp op de aarde gebeurde waardoor weer een groot deel van de mensheid is omgekomen. Men werd als het ware duizenden jaren terug geworpen in de geschiedenis. Daarna is de moderne wetenschap begonnen met oude boeken mythes te noemen. Hierdoor denken veel mensen onterecht dat ze geen verslag zijn van ware gebeurtenissen. Het zou van wetenschappelijkheid getuigen om mythen als een volwaardige historische bron te zien, en mythen die mondiale veranderingen beschrijven met elkaar te vergelijken zonder er automatisch van uit te gaan dat iedere overeenkomst op toeval berust.




Bron:

wetenschap.infonu.nl/sterrenkunde/100008-immanuel-velikovsky-werelden-in-botsing.html#bergen-ontstonden-in-korte-tijd




Ook nog een youtube film:



Toespraak vanaf 9min is fantastisch!....zeker wat Hij zegt @10min33sec!!

ooww kijk Velikovsky, altijd goed en gelijk ff wat linkies naar qff erbij doen:

Velikovsky, Werelden in botsing

meer:

Oost en West

Oost en West 2

Omkering polariteit van de aarde

Windstreken van de aarde verplaatst

Venus en Mars 1

Venus en Mars 2

Venus en Mars 3

Venus en Mars 4

Arme Immanuel had in zijn tijd ook tegenspraak van koppige rolstoelers!

Is Venus 3500 jaar geleden ontstaan?

Het ontstaan van ons zonnestelsel kan volgens wetenschappelijke theoriën op twee manieren gebeurd zijn. Volgens de eerste theorie kunnen kleinere brokstukken zich samengeklonterd hebben tot planeten, en volgens de tweede zijn grote planeetmassa´s uiteengespat in kleinere delen die een omloopbaan om de zon hebben ingenomen.

Venus, brenger van de zondvloed
Er is een interessante theorie van Velikovsky die ervan uitgaat dat het nadat een zonnestelsel is gestabiliseerd en de planeetbanen vaste, voorspelbare wegen zijn, het zonnestelsel ontwricht kan worden. Hij legt dit uit in zijn boek Werelden in botsing. In de bijbel, maar ook in vele andere boeken wordt beschreven hoe er een grote wereldramp plaats vond, of eigenlijk een serie van rampen. Venus zou voor de grote zondvloed hebben gezorgd, wat een mondiaal fenomeen was dat in literatuur uit heel de wereld is vast gelegd.

Venus, een nakomertje
52 Jaar na de zondvloed zou venus wederom voor rampen op aarde hebben gezorgd. Zodra Venus dichtbij de aarde kwam ontstonden er overstromingen, aardbevingen en orkanen. Venus is voor de zondvloed nooit beschreven. In geen enkele cultuur werd melding gemaakt van Venus, tot 3500 jaar geleden. Toen begonnen culturen verspreid over de hele wereld de introductie van Venus aan de hemelboog te beschrijven als zijnde een komeet. Venus had een staart! Voor die tijd werden minder goed zichtbare planeten zoals Mars, Saturnus, Jupiter en Mercurius wel beschreven in de klassieke literatuur.




Goden zijn planeten
De planeten werden vertegenwoordigd in de goden van oude beschavingen. De staart van een komeet lijkt op een slang, stelt Velikovsky. De Egyptische godheid Isis stond voor Venus en werd met een slang afgebeeld. Hetzelfde geldt voor De babylonische godin Ishtar en de Griekse godin Pallas Athene. Ook bij de Tolteken werd quetzalcohutal als symbool voor Venus beschouwd en met een slang afgebeeld. De naam is eigenlijk ´gevederde slang´. De veren slaan op het feit dat de slang door het hemelruim heen vloog.





Komeet met horens
Volgens onder andere annalen uit India, mayaboeken en Chinese historische boeken was na de tijd van de grote zondvloed een komeet aan de hemel te zien die er daarvoor nog niet was. Deze komeet had aan zijn voorkant ´horens´ zoals een stier heeft. Nadien zijn er overal ter wereld religies ontstaan die de stier of de koe als heilig dier vereerden. De komeet werd de ´hemelse koe´ genoemd bij de Brahmanen. Zij vereren tot op de dag van vandaag de koe.

De heilige stier
In het Griekse Mycene werd vanaf die tijd de stier vereerd. In Sumerië was de stier een heilig dier. Ook de Egyptische farao´s begonnen de stier af te beelden als zijnde een godheid. In het Jodendom is de stier van oudsher een offerdier. In het oude testament wordt gerept over het gouden kalf. In sommige afbeeldingen heeft deze een rond planeetachtig object tussen zijn horens. De zondvloed, die de exodus van de Joden uit Egypte inluidde, ging gepaard met het verschijnen van een hemelobject. Velikovsky suggereert dat deze ster met een staart de planeet is die we tegenwoordig Venus noemen.

Waar komt de davidster vandaan?
Voor de Joden betekende de plagen van Egypte dat ze de vrijheid herkregen. In Egypte waren het slaven. Er zijn veel Joden gestorven tijdens de eerste van de plagen, een grote aardbeving. Sommige overleveringen vertellen dat 49 van de 50 Joden gestorven zijn. Daarna trokken de Joden uit Egypte omdat Egypte zo verzwakt was dat er niemand was om ze tegen te houden. In het Jodendom wordt vanaf die tijd een ster gebruikt als symbool, de Davidster. Sterren staan alleen aan de hemel. Velikovsky, die overigens zelf van Joodse afkomst is, stelt dat de komst van Venus een nieuw begin betekende voor de Joden en dat daarom de ster die daarvoor verantwoordelijk was als symbool werd gebruikt door de Joden.



Ster met baard
In sommige talen wordt over Venus gezegd dat het een ster met een baard zou zijn. Baard is nog steeds een astronomische vakterm voor de staart van een komeet. Astronomen uit de oudheid hebben de loop der sterren en planeten nauwkeurig onderzocht. Soms werd beschreven dat Venus van zijn normale baan afweek. Dat is voor de astronomen een teken dat Venus weer op weg naar de aarde is. Venus heeft volgens Velikovsky enkele malen de aarde tot op zeer kleine afstand genaderd. Hierdoor ontstonden tsunami´s, aardbevingen en werd het magnetisch veld van de aarde omgekeerd. Dat zijn fenomenen die gepaard gaan met de vernietiging van veel natuur, dieren en mensen.

Afwijkingen van venus
Nadat venus een vaste omloopbaan om de zon had gekregen, werd de planeet strak in de gaten gehouden door astronomen, priesters en profeten. In de ruïnes van de bibliotheek van Nineve werden tabletten gevonden die de afijkingen in de baan van Venus beschrijven. Echter kunnen planeten volgens de huidige inzichten niet van hun baan afwijken. Wetenschappers hebben hieruit geconcludeerd dat de waarnemingen van vroegere tijden niet zo precies waren. Dezelfde afwijkingen zijn in Hindoe-literatuur oogenomen. De overzichten van beide bronnen zijn heel informatief; het is geen dichterlijke vrijheid. Pas in de 8e eeuw voor Christus wordt Venus beschreven als de morgenster. Wetenschappers stellen dat mensen in de oudheid blijkbaar niet door hadden dat venus beurtelings een avondster is, te zien na de zonsondergang, of de morgenster, te zien vóór de zonsopgang. De kans dat astronomen uit de oudheid dit over het hoofd zagen is nihil volgens Velikovsky. Venus is na de maan het meest heldere object aan de hemel en uit Hindoe-literatuur en Babylonische bronnen blijkt dat alle sterren en planeten dagelijks goed in hun baan geobserveerd zijn.

Zoon des dageraads
In het boek Jesaja 14: 12-13 staat: ¨Hoe zijt gij uit de hemel gevallen, gij morgenster, zoon des dageraads; hoe zijt gij ter aarde geveld, overweldiger der volkeren!¨ Met de morgenster wordt uiteraard venus bedoeld. Venus heeft volgens dit fragment de volkeren overweldigd. Het is ´uit de hemel gevallen´, wat neer komt op dat het uit zijn gebruikelijke baan is geschoten, of dat het een geheel nieuw hemelobject was. Belangrijk om te beseffen is dat ook Mayaboeken, Polynesische verteltradities, Chinese boeken allemaal melding maken van een grote zondvloed waarbij een hemelobject in het spel was.

Hoe ontstond venus?
Een antwoord op de vraag van de profeet Jesaja vraag is er niet. Er zijn in historische bronnen die Velikovsky onderzocht heeft aanwijzingen dat Venus uit Jupiter is ontstaan. Theoretisch is dat mogelijk. Dan rijst er vervolgens de vraag wat er op Jupiter, de grootste planeet van ons zonnestelsel, is gebeurd zodat de planeet Venus eruit weg schoot? Dit kan bijna alleen verklaard worden door een grote meteorietinslag of planeetbotsing op de gasplaneet Jupiter. Als venus inderdaad pas 3500 jaar geleden is ontstaan dan staat dat haaks op de huidige wetenschappelijke inzichten die er vanuit gaan dat venus reeds anderhalf miljard jaar bestaat.


wetenschap.infonu.nl/sterrenkunde/100006-is-venus-3500-jaar-geleden-ontstaan.html#waar-komt-de-davidster-vandaan

blackbox schreef:


De Davidster / Venus, jep, lees daarvoor ook het verhaal van Hiram Abiff. Niet voor niks verplichte kost voor de Masons.

Een van de 'geheimen' die wordt verteld is hoe men aan de davidster komt. En dat is een andere theorie als deze, en om eerlijk te zijn vind ik die van Knight (schrijver boek over Hiram Abiff) veel 'passender'. Ik ben hem ook nog vrijwel nergens tegen gekomen, dus vooruit ik knal hem hier neer:

Inmiddels is al wel aangetoond hoe belangrijk de kosmos voor de mens is, dat alles met elkaar verbodenn is, as above, so below, etc. Al vaak ter sprake gekomen, het hoe en waarom van de symbolen.

Wanneer je in Jeruzalem plaats neemt op de Tempelberg, je een stok in de grond steekt en tijdens elke zonnewende en eqiunox (lente / herfst moment, dag en nacht exact beide 12 uur; evenlang). En je noteert op deze 4 tijdstippen (op het moment dat de zon het hoogst staat op die dag) de schaduw van de zon aan de hand van het stokje in de grond, dan krijg je als symbool de davidsster...

Zonneschijf. Voorloper van Hathor.

FYI.

Nu vallen er voor mij paar puzzelstukjes:

De stier, die in die tijd vaak word gebruikt als symbool (ook bij Mithras bijv.), staat ongetwijfeld voor het tijdperk 'stier', waar men in die tijd leefde. Nu ik notabene een zonneschijf tussen de horens van de stier zie, is ook dit voor mij persoonlijk wel duidelijk dat er hier weer verwezen word na het tijdperk 'stier'.

dank jno:

We might understand the violent reaction to Velikovsky's book -- the knee-jerk psychological defense to perceived attacks, the academic exclusionary politics, and the resentment at being bested -- but it is difficult to find an excuse for a disbelief in history.

What is also astounding is the shear lunacy of Velikovskian researchers, almost none of whom had the slightest background in physics or engineering, in insisting, for a span of thirty or forty years (as did Velikovsky), that somehow an interaction of magnetic fields between planets would account for changes in the Earth's orbit and Earth's axial inclination -- despite the fact that the two planets accused of interfering with Earth, Venus and Mars, have no magnetic field.

Much of this was due to Velikovsky's insistence on the primacy of magnetic fields while ignoring electric fields. This idea remained in the foreground as long as it was thought that the planetary interaction genuinely involved "collisions" or "near collisions." Everyone has played with magnets and understands their effectiveness at close distances. Almost no one has any feel for the wallop packed by electric charges at great distances.

As I have discovered over and over again, the theorists (mostly "story tellers") of the catastrophic events first proposed by Velikovsky have seldom given much thought to the obvious. The retellers of Velikovsky's narratives have held his book as Bible truth, for a number of reasons: in order to remain in his good graces, from a deficiency of imagination, and from the complete lack of knowledge of physics and electricity. There has been a whole generation of "researchers" who have never given a single thought to alternate scenarios which would constitute the same descriptions from antiquity.


This website takes Velikovsky's groundbreaking work, his book Worlds in Collision (1950), as a starting point for the development of a history of antiquity which answers more questions than any other alternative cosmology, and certainly more than the standard commonly accepted (uniformitarian) cosmology.

I should add a note on Velikovsky, since people tend to hold pre-formed opinions of him which are derived from rather scurrilous condemnations by the scientific community. In this respect it is interesting to note that, although the force of Worlds in Collision is almost entirely derived from mythological texts and classical literature, all of the criticism revolved around physical aspects of the proposed theory, and most of the counter-agruments were so weak that they had to be overdramatized to attempt any effect.

These knee-jerk reactions, which still exist today, resulted from a symposium held by the American Association for the Advancement of Science in 1974. This was to represent the ultimate and final excommunication of Velikovsky in a trial of scientificisms performed by the AAAS. The symposium was to have Velikovsky on a panel with five scientists who were to consider his ideas. He was allowed to speak for 30 minutes, but was then followed by four anti-Velikovsky panelists who spoke against his ideas for 30 minutes each. The press loved it, and extravagantly quoted Carl Sagan and held him as the winner.

At the time of the symposium, 24 years after his first publication, all too many predictions and corollaries formed by Velikovsky had been verified, based mainly on data gathered from the space program. Meanwhile Velikovsky had been giving standing-room-only lectures at universities and had become an embarrassment to astronomy.

nog meer dank aan jno:

James Hogan, in Kicking the Sacred Cow (2004), writes:

"Organized science had tried every tactic of distortion, evasion, misrepresentation, intimidation, vilification, and suppression of evidence to slay the monster that threatened the entire foundation of the collective uniformitarian world-view and mind-set. But after twenty years, interest in Velikovsky's theories was not only getting stronger with the apparent vindication from all quarters that was getting past the censorship and receiving coverage, but Velikovsky was no longer virtually alone. Scientists from many disciplines were beginning to organize in his defense, bringing the message to a new generation of readers and students."

But the AAAS symposium would bring all of that to an end. About the AAAS proposal for the symposium Hogan writes:

"It soon became clear that the intention was not to stage an impartial debate, but a court of inquisition, where the verdict had been determined. The aim was not to give Velikovsky a hearing but to discredit him in the eyes of the press and the public. ... In this it was resoundingly successful and for the most part remains so to the present time."

The AAAS symposium opened with a statement by astronomer Ivan King:

"No one who is involved in the organization of this symposium believes that Dr. Velikovsky's ideas are correct. Yet millions of people have read his books and after more than twenty years of condemnation by the scientific establishment he still has a large and often devoted following. ... It is in this spirit that we present this morning's symposium,"

Hogan paraphrased this as, "We're here to stamp out heresy."

Carl Sagan was the featured speaker at the symposium. He more than met the expectations of his fellow panel members. Hogan became so disgusted at the barrage of misquotes, mistaken "facts," errors, and untruths being expounded, that Hogan spends some 20 pages discussing ten topics broached by Sagan.

The AAAS printed up the proceedings, but without allowing responses from Velikovsky. The papers of the 1974 AAAS conference appeared in Donald W. Goldsmith, Scientists Confront Velikovsky (1977).

The introduction by Isaac Asimov begins with, "What does one do with a heretic?" Indeed! Asimov's essay goes on to suggest that miracles by God are a more likely solution to the catastrophes recorded in the Bible: "the hypothesis that divine intervention caused the miracles." In later recollections by Sagan in Broca's Brain (1979), however unbelievably, the television-personality astronomer accused Velikovsky of religious delusions: "Velikovsky attempts to rescue not only religion but also astrology."

Although presented as ridicule, that statement incorporates the hidden fear of the astronomers and scientists: that Velikovsky's book was an effort to tie science and astronomy to Bible Fundamentalism -- just when the scientists had thought they had rescued humanity from such blundering behaviour and superstitions. As Robert McAulay wrote in "Extra-Scientific Dimensions of Science" (SIS Review, 1979):

"Velikovsky can be further comprehended. Of special significance is the fact that Velikovsky's catastrophism is seen by a number of eminent scientists as raising once more the spectre of the arch-nemesis of modern science - Christian fundamentalism."

Of any number of analyses I have read of the controversy surrounding Velikovsky, only those that give voice to the idea that, inadvertently or not, Velikovsky was supplying evidence in support of Bible fundamentalism, make sense.

"Perhaps the key factor is that Velikovsky's theories are regularly linked with literal interpretations of the Bible, and are thus viewed as being of one piece with 'fundamentalism,' rather than as an historical use of the Bible and other sources."

McAulay continues:

"Along these lines, the number of times that scientists refer to the religious implications of Velikovsky's work is striking."

Science magazine gloated in 1978 about the AAAS proceedings:

"As far as Velikovskianism is concerned it is dead and buried. The final nail has been driven."
-- Science, v.l99, Jan. 20, 1978, pp.288-9)

Leroy Ellenberger, in a much later critique of Velikovsky titled "Still Facing Many Problems" (Kronos, 1984), remarked:

"Most often, spokesmen for mainstream science such as Sagan, Asimov, Gardner, and Oberg have not expressed their criticisms using valid arguments but, rather, tend to substitute polemic, ridicule, and caricature for serious discussion. The resulting performances are riddled with errors and are received by Velikovskian partisans with diminished credibility."

What is happening here? We are seeing a second level of reaction to Velikovsky's work: the invalidation of a life's work for the scientists. Let me quote Edward T. Hall who, in Beyond Culture (1976), sums up the reaction to telling people that their world is misconceived:

"When other people call attention to ... perceptual differences, suggesting that the world is not as one perceives it, these observations can be unsettling. To do so is to suggest that a person is incompetent, not properly motivated, ignorant, or even infantile."

This is exactly what Velikovsky's Worlds in Collision did to the astronomers of the USA. And their reactions were completely infantile, because the unspoken implications were that they were incompetent and ignorant, and they were being told so by an outsider.

Euan W. MacKie, had earlier addressed the reaction to Worlds in Collision by scientists who lacked "training in the handling of historical evidence." In "Challenge to the Integrity of Science" (New Scientist, 1973) MacKie writes:

"Nevertheless, such understandable scepticism hardly explains the violence of the reaction against the book and its author, from certain quarters of the scientific establishment in the United States in the years following its publication. So outrageous were some aspects of this reaction when compared with the strictly rational ethic which is supposed to govern the scientist in his evaluation of new work that the situation eventually attracted the attention of the psychologists."

In fact nothing explains the "violence of the reaction" except the rather preposterous suggestion that Velikovsky was right in his analysis from mythology and ancient history. Velikovsky was, at any rate, a genuine threat, and not to be dismissed as a quack.

Many others wrote also about the AAAS exercise in exorcism. Lynn Rose, who was present at the symposium, but not allowed to comment, produced articles in Kronos, "Just Plainly Wrong," in 1977 and 1978.

Charles Ginenthal spent nearly a decade researching Carl Sagan and Immanuel Velikovsky (1995), which took up Sagan's points of disagreement with Velikovsky.

Alfred de Grazia authored, with Ralph Juergens and Livio Stecchini, The Velikovsky Affair (1966, 1978), including an update for the AAAS Symposium experiences. [note 4]

But all to no avail. There is no right and wrong in all of this, there is nothing to prove. My feeling is that the participation by Velikovsky in the symposium was a complete waste of time and a mistake which backfired. It was the single largest mistake that Velikovsky and his supporters ever made, and perhaps the only one. Nothing was proven through debate of the theories.

There is no decisive proof. The establishment owns a complete culture of empty fictions -- the Big Bang, Black Holes, Dark Matter, the Dark Ages of Greece, Sothic dating, and the pretentious paradigm of Absolute Gradualism. None of it is real, yet all of it is accepted as Gospel Truth. What the Velikovskians needed was marketing by professionals -- not some self-generated precepts of decisive proof of their theories.

"The practice of advancing priorities is childish and the idea of proving a general cosmogony by a race of claims is ludicrous. There can be no crucial test or event.
-- de Grazia, in Cosmic Heretics (1984)

Going back to the period directly after (and even before) the publication of Worlds in Collision, let me briefly present some of those reactions, because they are still mouthed today as absolute disproofs of Velikovsky's theses:

The error on the composition of the atmosphere of Venus was a "complete disproof" of Worlds in Collision wrote an editor of Skeptic magazine.

"He did not understand the mechanism for [Venusian] heat," Carl Sagan added, speaking specifically to his own "greenhouse theory" of Venus, which today stands disproven.

The book by Velikovsky is "totally falsified by the orbit of the Moon," wrote astronomer Philip Plait in Astronomy, meaning that Venus could not have come close to Earth without loosening the Moon from its orbit (Wikipedia). We know that.

Much of the objection of the Establishment revolved entirely around unspecific calls to uphold the "laws of nature," as Livio Stecchini noted in The Velikovsky Affair (by De Grazia, Juergens, Stecchini, 1978). That, plus evocations of the names of Newton and Laplace.

Almost the complete series of objections presented by Wikipedia today (some listed above), although purported to be "historical" anecdotes, is in error, or is of no current import. While many of the initial celestial suppositions of Velikovsky have proven to be wrong, his corollaries have been correct, despite the fact that in the 1950s the astronomical establishment absolutely railed against them.

One outstanding and contrary element, however, is the following: Wikipedia reads: "He proposed that electromagnetic forces could be the cause of the movement of the planets, although such forces between astronomical bodies are essentially zero."

These forces are, in fact, zero, and will remain hidden and inactive within the shielding plasmaspheres of the planets. However, if the plasmaspheres of planets of nearly equal surface potentials intersect, then the forces are absolutely stupendous, so much so that even today many catastrophists shun all mention of repulsive forces between planets, for, without a grounding in electrical field theory, it simply cannot be imagined how these forces act or how large they could be. They are, in fact, billions on billions of times larger than gravitational forces. This was how Venus "collided" with Earth at a distance of 20,000,000 miles.

I would never have made any sense of any of this were it not for the elucidation provided by the writings of Ralph Juergens, Wal Thornhill, and Don Scott, which readily explain virtually all the planetary interactions in electrical terms. Additionally, the mythological aspects of my model developed out of writings and theories developed by David Talbott and Julian Jaynes, to whom I am also greatly indebted.

I am offering this list for those readers who are familiar with the major elements of the catastrophic literature of Velikovsky and David Talbott.

The Earth never turned over. This had been suggested by Velikovsky and others, but is an impossible notion. I dispute this and discuss the origins of these notions in the Appendix "Polar Relocations Disputed."

The age of the Earth, Mars, and the Moon are exactly what they seem to be from the most abundant earliest rocks. They do not need to be expanded to fit a theory of the single creation of the whole Solar System, as popular science has done. Details in Appendix A.

Saturn probably first entered the Solar System 600 million years ago, before the Cambrian Explosion. The sudden development of new phyla and species could be attributed to a nova event (and a mass expulsion) of Saturn at that time.

All the mass extinctions, and the speciation events which follow these, can be attributed to plasma discharges of Saturn as its orbit repeatedly, and at regular intervals, brought Saturn to an intersection with the Solar System. The excursion through the Solar system would extend over about 15,000 years. This is discussed in the chapter "Nevada Conference."

The Permian extinction, 250 million years ago, is the second to last nova event of Saturn, and occurred at a time when Earth was still on an equatorial orbit about Saturn. It did little to advance life on Earth, taking it backward by a hundred million years. But Earth became a Solar System planet after the end of the Permian. The plant forms of Earth testify to the two distinct environments.

The glaciation dated 30 million years ago and the intermittent glaciation since 3 million years ago (which can be blamed on electrical plasma contacts by Saturn) follow the 27-million year repeating pattern. The last and recent intermittent glaciations may testify to the capture of the Earth by Saturn. The rise of hominids during this time is discussed in the chapter "Ice Ages and Humans."

The mention in many creation myths of a period of darkness preceding creation can be dated to the early Neolithic or late Upper Paleolithic and is likely the result of nanometer dust particles in the stratosphere after a massive compressive force and lightning strikes by Saturn in North America. This caused the worldwide period of extreme cold, drought, and darkness, recognized today as the Younger Dryas period. For more on this see the chapters "Tunguska and Chicxulub" and "The Younger Dryas," with additional Mesoamerican retellings in the chapters "The Chilam Balam" and "The Popol Vuh." The cataclysm is addressed in papers by Richard Firestone, et alii, in 2001 (Mammoth Trumpet Magazine), and in 2007 (Proceedings of the National Academy of Sciences).

The clouded swirling skies which are found at the start of most creation myths are the result of Earth falling into a subpolar orbit with Saturn and subsequently entering the lower plasma plumes of Saturn's coma. See the chapter "The Event of the Younger Dryas" for a narrative and a consideration of the dynamics. This also coincided with the start of the Hypsithermal period in 9500 BC (for which see the chapter "A Timeline and Gimbutas").

While traveling through the lower plasma formation of Saturn's coma, the Earth three times (at the two edges of the cup form and once at the center spike) experienced the formation of ball plasmoids 150,000 to 400,000 miles below the South Pole, with lines of electrons connecting these and running past Earth to an object in the north skies. This started in 8347 BC, and ended probably in about 4200 BC. This was investigated by the team led by Anthony Peratt (of Los Alamos National Laboratory), and published in 2003 and 2007 in the IEEE Transactions on Plasma Science. The dates are from my findings.

The ubiquitous female figurines found in the millions on millions worldwide, dating from the Upper Paleolithic and the Neolithic, are representations of Uranus, Neptune, Saturn, Mercury, and Mars as seen together in the skies overhead, enclosed in a coma. Discussed in the chapter "A Timeline and Gimbutas."

The event (flood) of 3147 BC is visually correctly identified by Sumerian and Bible sources (although shifted to a narrative of 2349 BC) if it is assumed that Saturn and its planets passed Jupiter on the inside of Jupiter's orbit (at that time close to the Sun). The current orbital inclinations of the outer planets matches the expected vertical separations of the planets in 3147 BC.

The Palette of Narmer depicts Venus, Mars, and Uranus, where the pharaoh figure is Horus/Mars (and dressed as Saturn) -- not some battle of unification for prehistoric Egypt, and with Mercury as the sandal bearer of the pharaoh. The bee and the sedge, as in "He of the Bee and the Sedge," is the pharaoh as Saturn, with Venus as the bee and Uranus as the sedge. See the chapters "The Creation," "The Start of Time," and the Appendix "The Palette of Narmer."

The raven and dove let out by Noah to test the waters can be identified as the planets Uranus and Venus as seen from Earth directly after 3147 BC.

The report in the Bible and in Mesopotamian legends (and hundreds of additional flood legends) of a ship landing on a mountain after the flood is the backlighted crescent of Jupiter on top of a massive outpouring of plasma from the south pole of Jupiter. In Egypt, as in some Mesopotamian retellings of this event, this is also understood as an approaching celestial bull, which had destroyed the city of the Gods.

The biannual sightings of Mars between 3070 BC and 2750 BC are recorded as events in the dynastic records of the Palermo Stone of Egypt. See the chapter "Pyramids and Henges."

The orbits of the inner planets have changed only minimally since 3147 BC. Most changes involved altered ellipticity or a rotation of the second nodal point. Planets have to line up exactly with the Sun to result in an electrical interaction of their plasmaspheres.

The few interactions with Venus (which have been presented as "collisions" by others) occurred at distances of 10,000,000 and 20,000,000 miles. Electrical interactions with Mars occurred at much closer distances, but probably no closer than 40,000 miles. Details in various chapters and Appendix B.

The orbit of Earth enlarged four times since 3147 BC: in 2349 BC, 2193 BC, 1492 BC, and 747 BC. See Appendix B, "Celestial Mechanics." Each time the Earth reached a different location from the Sun, it needed to adjust its charge level, and plumes of plasma extended up from the magnetic poles, lasting years.

Both the north and the south plumes (probably extending up some 10 or 20 Earth diameters) were seen throughout the world. The ends moved with the rotation of the magnetosphere, making them look like they were waving in a wind. The people of Mesoamerica called them trees. Egypt and Mesopotamia called them braziers or flags and recorded them in seals and sculptures. Mesoamerica in two instances provides a count of how many times this happened.

The Earth had equatorial rings until 2349 BC (like all other planets with a magnetic field), called the "Absu" in Sumer and the "Duat" in Egypt (and the "House of Nine Bushes" in Mesoamerica). The Egyptian "doorway to the other world" is the shadow of Earth cast on the equatorial rings, the Duat. This is discussed in a number of places, first in the chapter "The Absu and Speculation" and in more detail in later chapters. The "flood of Noah" consisted of the sudden removal of the equatorial rings, and was accompanied by severe storms and rains.

The Moon appeared near Earth after 2349 BC, when the Earth's orbit increased, but did not fall into a regular orbit shared with Earth until perhaps about 2280 BC. The legendary emperors (gods) of China, Yao and Shun, are Jupiter and the Moon. Likewise for Abraham and Isaac.

While Jupiter was in the asteroid belt, the mountain form of the lower plasma disappeared. Instead, the plasma from Jupiter's south pole extended directly left and right to the asteroids and curved up further away. It is called the "shen" in its simplest form in Egypt, and is depicted as a boat almost everywhere in antiquity. See the chapter "The Career of Jupiter." Jupiter's coma tripled in size in about 2527 BC as it left the asteroid belt, but lost its coma again by 2438 BC. The coma returned in 2349 BC (the "flood of Noah"), but eventually reduced to the visual size of the Moon. In 2150 BC Jupiter flared up and extinguished.

The Bible identifies the flare-up of Jupiter as the "Tower of Babel" event. The date is most likely 2150 BC. There was a similar event involving Mercury, much later and thus better remembered, in 686 BC. It is this last flare-up which was remembered worldwide, and is also identified with the "Tower of Babel."

The Olmec Long Count calendar was instituted on February 28, 747 BC (astronomical year -747). This is also the first full day of the Babylonian "Era of Nabonasser," and the day before the start of the new Roman calendar. The Olmecs added 2400 Tuns (years of 360 days) to account for the past history in solar years, resulting in a Long Count notation starting at 6.0.0.0.0. This is discussed in the chapter "The Maya Calendar."

As a result of instituting the Long Count in 747 BC, the Maya/Olmec creation date of 3147 BC is accurate as the date for the terminal event of the polar alignment of Saturn -- in solar years. Our date of 3114 BC is based on a year of 365.24 days. Later retrocalculations by the Maya also used a year of 365.24 days.

The Venus Tablets of Ammizaduga are correctly dated to the period of 689 BC to 667 BC (in Eastern Mediterranean chronology). See the chapters "The Tablets of Ammizaduga" and "The Hour of Phaethon."

Venus and Mercury blazed like suns in 685 BC (the year corrected from Eastern Mediterranean chronology) for 40 days, as the result of an unprecedented output by the Sun, which was brought on by the sudden reduction in the orbit of Mercury in the year previous. This electrical event changed the inclination of the Earth's axis.

A thunderbolt from Jupiter which landed at the Sun on July 25, 685 BC brought the blazing of Venus and Mercury to an end. This is what is recounted in the legend of Phaethon. The calendar dates and intervals are recorded by the Chilam Balam and are celebrated in Mesoamerica with site alignments to the corresponding sunsets.

In 685 BC the Earth's axis relocated from the center of the pan of Ursa Major to a location nearer Kochab (called "pole star" in ancient sources) in Ursa Minor over a period of 40 days. Discussed in the chapter "The Hour of Phaethon."

Before 685 BC, the intersection of the equatorial and the ecliptic was directly below the Pleiades. Thus the Pleiades were seen directly above the rising Sun at the spring equinox. This is attested to worldwide, and matches retrocalculations for the previous location of the Earth's rotational axis. There was no precession of the equinoxes before 747 BC.

In 685 BC the equinoxes moved 15 days into the future. This did not change the length of the year, but it changed religious feast days worldwide. The inclination of the Earth's axis assumed the current value of 23.5 degrees. It was 30 degrees before that time.

The last part of Book Five of the Sibylline Oracle Books (of AD 115) accurately recounts the changes in the sky in 685 BC. Details can be found in the chapter "Sibylline Star Wars."

The alignments of ceremonial centers with distant volcanoes in the Olmec region and the Valley of Mexico accurately recall the calendar dates (the horizon locations of the setting Sun) of the catastrophic events of 3147 BC, 2349 BC, 1492 BC, 747 BC, and the axial change of 685 BC. See the chapter "Olmec Site Alignments."

@dodeca, graag bron van bovengenoemde publikatie vermelden

ninti schreef:


saturniancosmology.org/tab.php#lost.php

Ik weet niet of deze docu al geplaatst was.

Gisteren hebben we de onderstaande docu gekeken. Erg interessant en eigenlijk bevestigend waar ik de laatste weken mee bezig ben (betreft de geheimzinnige vondts in de Oostzee)....:

On the Shoulders of Suppressed Giants

Ever since 1950, ‘Velikovsky’ has been a household name, associated with a set of adventurous but highly unorthodox claims that remain contested today.

In his writings, Immanuel Velikovsky documented his ideas with copious references, but gave the impression that the ideas themselves were the spontaneous fruits of his own creative mind. As it happens, however, almost every generation since the Enlightenment had its own ‘Velikovsky’, advancing remarkably similar ideas. This is true to the extent that virtually none of Velikovsky’s core hypotheses were original.

Who were these earlier ‘Velikovskys’?

In 1655, the French lawyer and theologian Isaac de la Peyrère (1596-1676) departed from Christian consensus with his ‘pre-Adamite’ thesis. Taking a cue from earlier Jewish discourse, de la Peyrère reasoned that a race of humans had existed long before Adam and the ‘creation of the world’ as narrated in Genesis really concerned only the latest episode in a continuous cycle of cosmic destruction and creation. Velikovsky opened Worlds in Collision with a discussion of such ‘world ages’ and wrote a chapter entitled ‘The Pre-Adamite Age’ that remains unpublished today.

In the 1680s, the English theologian Thomas Burnet (c. 1635? – 1715) argued that the earth’s rotational axis had originally been perpendicular to the ecliptic plane, producing a uniform season and climate on earth, until the deluge precipitated the tilting of the axis: ‘… the Position of the primæval Earth was strait, its Axis being always placed and retained in a parallel Line to the Axis of the Ecliptick, whence all the Motions of the Heavens were uniform, and the Course of the Year was pure and unmixed, without Differences of Seasons’. Changes in the inclination of the earth’s rotational axis were a staple of Velikovsky’s theories.

Between 1696 and 1708, the English polymath William Whiston (1667-1752) proposed that the earth was originally a comet, which was only transformed into a planet following the impact of another comet. The deluge transpired when the earth passed through the – supposedly watery – tail of the same or yet another comet. From classical writings, Whiston further inferred that the earth’s rotational axis had acquired its tilt on the same occasion and that the year had originally consisted of only 360 days. A planet in cometary phase, extremely close flybys of a comet, catastrophic tilting of the earth’s axis and a shorter year were defining characteristics of Velikovsky’s analysis.

In a work published posthumously in 1766, the French mathematician, linguist and philosopher Nicolas Antoine Boulanger (1722-1759) submitted that the human mind as a whole suffers from a deeply-rooted psychological trauma, induced by cosmic catastrophes on a global scale, which myths and rituals collectively and exclusively commemorate: ‘All cults, hydraulic in origin, were commemorative rehearsals of the one catastrophe which weighed heavily upon man.’ This impression prefigured Velikovsky’s psychoanalytical take on mankind’s post-catastrophic trauma and amnesia by nearly 2 centuries.

Giovanni Rinaldo, count of Carli-Rubbi (1720-1795), was an Italian economist and antiquarian with an impressively versatile mind. Based on a study of ancient sources, Carli – in his American Letters, composed between 1781 and 1783 – speculated that the earth, prior to the deluge, completed a smaller orbit around the sun, resulting in a year of 360 days. A passing comet transformed the former circular shape of the earth’s orbit into an elliptic one, triggered worldwide floods and conflagrations, caused the ‘extension of the axis of the earth’s path’ responsible for the current length of the year and resulted in a reversal of the direction in which the sun is seen to rise or set. Catastrophic consequences of a close encounter with a comet, an apparent reversal of ‘west’ and ‘east’ and an original year length of 360 days are all salient aspects of Velikovsky’s model.

In 1823, the German philologist Johann Gottlieb Radlof (1775-1827/1829) released a slim booklet containing a set of radical ideas that establish him as the earliest known ‘planetary catastrophist’. Radlof accepted Olbers’ hypothesis (c. 1802) that the minor planets Ceres, Pallas, Juno and Vesta recently discovered in the ‘asteroid belt’ between the orbits of Mars and Jupiter were the remnants of a former giant planet moving in that orbit.

Relying heavily on classical traditions, Radlof dubbed this planet ‘Phaethon’ and contended that it fell apart within human memory upon collision with a comet. He further surmised that the planet Venus was one of the remaining fragments, which embarked on a ‘phase of wandering’, involving a few close encounters with Mars, before settling into its current orbit.

Due to these turbulent events, the earth’s rotational axis inclined from its original untilted position with respect to the equatorial plane: ‘Because of the collisions of the two disturbed cosmic bodies Hesperus and Phaëthon, but especially because of the former’s change of orbit and the equilibrium ratios of all planets of our solar realm that were changed entirely as a result, the centre of gravity of our earth must also have been disrupted and its former position with respect to the pole changed twice.’ Floods, fires, earthquakes and prolonged darkness ensued as well. The entire package of an erratic Venus flirting with Mars and occasioning geological upheaval before commencing on its present orbit survives wholesale in Velikovsky’s oeuvre.

The French aristocrat Antoine Bernard Alfred, baron d’Espiard de Colonge (1810-), rehearsed similar ideas in a book published in 1865: a giant planet once existed in the asteroid belt between Jupiter and Mars; the moon was either captured or formed from a detached portion of the earth at the dawn of history; and extreme cosmic perturbations attributed to the close passage of a ‘vast planetary or meteoric body’ thoroughly affected the face of the earth. The baron emphasised the eye-witness quality of mythical records: ‘… the mythology, I say, is the history of anything close that took place on the earth itself at a certain time which chronology cannot exactly determine.’

He also introduced the concept of distinct chronological ‘ages’ associated with cosmic catastrophe as a new ingredient to the evolving catastrophist cocktail: the stars were invisible at first, while the sun metamorphosed in the course of four eras; and all human cultures preserved the memory of a bygone ‘age of the gods’: ‘The golden age or terrestrial Paradise … is anterior to grand events that changed everything on the earth …’ A sequence of catastrophic episodes formed the framework of Velikovsky’s vision, while Velikovsky’s treatment of human recollections of a ‘moonless’ age survives in unpublished form.

Mercury’s Catastrophic Birth
Posted on August 27, 2012 by Stephen Smith


A portion of Mercury’s north pole with radar bright patches taken from the Arecibo Observatory superimposed. Credit: NASA/Johns Hopkins University Applied Physics Laboratory/Carnegie Institution of Washington

August 28, 2012
Mercury reveals the violence of planetary genesis.
www.thunderbolts.info/wp/2012/08/27/mercurys-catastrophic-birth-2/


Mercury’s story is probably a complicated tale of extremes. The planet’s surface is heavily scarred, with steep-walled canyons, scarps that rise up several kilometers, and craters that penetrate the crust for several kilometers below the mean elevation. The difference in elevation between lowlands and highlands exceeds eight kilometers in some regions.

Mercury resembles the Moon more than any other body in the Solar System. The Moon is 3475 kilometers in diameter, while Mercury is 4880 kilometers, but it appears that they both experienced catastrophes at some time in the past that left them with nearly identical topography.

In a previous Picture of the Day about the crater Aristarchus, it was noted that its surroundings exhibit many characteristics associated with electrical events: melted craters, elongated craters, and crater chains. Planetary scientists prefer to imagine that those features are the result of “fallback ejecta” from whatever space rock created Aristarchus “millions of years ago.” However, the braided nature of the craters leading to the crater’s rim, as well as the terraces within it, belie the impact hypothesis.

In the image at the top of the page, the two largest craters demonstrate nearly identical formations, except they are more pronounced. The braids are well defined, the crater chains are more sharply etched, and they extend for a greater distance. Other interesting features are the ridges that look like flames surrounding the crater rims. It might be that fallback debris could have excavated the crater chains but there is no impact scenario that can explain the sinuous slopes that connect the large craters.

How does a planet in close solar orbit acquire the same kind of topography as a moon revolving around a planet? Perhaps the answer lies in the Electric Universe concept of planetary formation.

The conventional theory of planet birthing is bound up with the so-called Nebular Hypothesis. A vast cloud of interstellar dust and gas is thought to slowly draw itself together because some stimulus, such as the shockwave from a supernova, initiates gravitational eddies that cause the nebular particles to attract one another. Over time, the particles form clumps that combine, becoming larger and larger. Eventually, the clumps form a spinning “accretion disk” that concentrates matter into a central ball. That ball grows so dense that its gravity crushes hydrogen into a confined thermonuclear reaction, forming a new star.

After the star ignites, there is supposed to be a large amount of dust left circling around it. The new star’s gravity then causes whirlpool like structures in the dust, which begin collecting material into dense aggregations until they harden into rocky bodies.

The numerous problems inherent with the Nebular Hypothesis is not the subject of this paper. However, the one insurmountable problem of unbound clouds of gas coalescing into solid objects cannot be ignored. If gas density increases, then molecular collisions increase. If molecular collisions increase, then gas heats up. Hot gas in space tends to disperse, since there is no container in which to confine it. Therefore, a cloud of gas, in order to contract into a star, must remain cold to prevent dispersion. However, as it contracts it heats up, so it disperses. Around and around we go.

In an Electric Universe, stars are not “self actualized.” Filaments of electromagnetically confined plasma are drawn together over vast galactic distances with a force up to 39 orders of magnitude greater than gravity. Since the filaments are magnetically constrained, they do not combine because of magnetic field repulsion. Instead, the filaments, called Birkeland currents, twist around one another in an ever-tightening helix. As they spin and twist, they constrict plasma in the interstitial spaces between them, squeezing the plasma into a star. Stars are externally powered by Birkeland currents, so they are often found in strings throughout our galaxy.

Because stars are arc mode plasma phenomena, they do not have superdense cores where thermonuclear fusion fashions new elements out of hydrogen gas. Instead, fusion takes place at the surface of a star, forming heavier elements that then fall into their interiors. This function begins the process of planet formation.

Physicist and Electric Universe advocate Wal Thornhill argues: “It is far simpler and infinitely more efficient if planets are ‘born’ at intervals by the electrical ejection of charged material from the similarly charged interiors of larger bodies – gas giants from stars, and rocky planets from gas giants. We have circumstantial evidence for such a proposal in the binary stars found after a nova outburst. Also most of the rocky bodies in the solar system closely orbit a gas giant. Electrical ejection in a massive internal lightning flash answers the question of the source of the energy. It is not dispersive like an explosion. The electromagnetic pinch effect will produce a jet of matter, rather like a coronal mass ejection, only on a much grander scale. The result is a proto-planet plus a stream of gases and meteoric debris.”

As rocky bodies, like Mercury or the Moon, are ejected from larger, highly charged objects, they are bombarded with what can only be described as gigantic lightning discharges. The electric charges between the newly emergent planet or moon and its parent are not in equilibrium, so arcing takes place as they rapidly move away from each other. That is why so many celestial objects in the Solar System are seriously damaged. Craters, canyons, melted plains, scattered fields of scorched debris, and ionically deposited piles of finely divided dust tell the story of violent birth spasms, while providing evidence for a familial relationship.

Stephen Smith