Een stuk dat ik vond op het net, verhaal is bij de meesten wel bekend lijkt me.
gnostiek-marc.skynetblogs.be/archive/2008/03/02/9-wij-zijn-het-vierde-mensenras.html
De hele geschiedenis van de aarde en de mensheid is er een geweest van
slingeringen omhoog en omlaag. Echter, over het geheel gezien is het een beweging geweest omlaag gedurende 4 tijdperken met evenveel mensenrassen:
het begon met het Cordemische of hyperbolische tijdperk, een tijdperk waarin de mens zich nog bevond in een natuurlijke etherische vorm, nog niet behept
met een astraal lichaam, en ook nog niet met een
stoffelijk lichaam.
Die mens kon nog niet goed zelfstandig denken en was vaak meer een robotachtig wezen dat bezield werd door de hoog bewuste universele geest, die nog heel dicht bij zijn goddelijke afkomst stond.
De mens bestuurde als het ware
een kermisautootje en speelde daar mee. De mens was in bewustzijn nog niet echt verbonden met dit etherisch wezen en kon zich daar gemakkelijk van los maken.
Beschouw dit tijdperk als het tijdperk die we kunnen vergelijken met het elfentijdperk in de sprookjeswereld.
Het heeft lang geduurd, maar er kwam een keer een eind aan : de hele aarde werd omgewoeld en het gezicht van de aarde veranderde behoorlijk, dwz de 'Logos' greep in, en creëerde de omstandigheden voor een nieuw mensenras op een hoger plan, dwz in aardse zin meer onafhankelijk, maar al minder bewust van zijn oorspronkelijke goddelijke aard. Die mens kristalliseerde als het ware uit in een bijna stoffelijk wezen, zij het in heel lichte vorm, en bovendien
ook behept met een astraal lichaam die zijn emoties controleerde en stuurde.
Dit werd het Lemurische tijdperk, waarin de oorspronkelijke mens dus veel van zijn goddelijke kwaliteiten verloor en waarin de emotionele mens in de stof meer zeggenschap kreeg. Het gevolg: meer individualisme, maar minder
bewustzijn ; meer een eigen "ik" en minder Geest.
Deze laatste trok zich meer en meer terug. Echter, de lemurische mens sprak nog wel met etherische wezens die hem hielpen en de weg wezen. De oorspronkelijke
geestmens bezielde opnieuw deze veel sterker gematerialiseerde mensenvoertuig, maar was al een heel stuk vergeten wat zijn directe afkomst was. Hij identificeerde zich wat meer het voertuig zélf, zeker omdat zijn emoties een grote rol gingen spelen. Die emoties
bepaalden min of meer zijn gedrag en vanzelf werd daardoor ook zijn binding met het voertuig sterker. Maar door die emoties riep hij ook onheil over zich af, want emoties kunnen ook worden beïnvloed door negatieve energieën die zich aangetrokken voelden door deze wat primitieve mens.
Ook dit lemurische tijdperk kwam aan zijn eind en dit keer omdat het verwrongen werd door negatieve emotionele uitspattingen. De mens beantwoordde gewoon aan zijn emoties zonder zich af te vragen of hij nu zelf
deze emoties creëerde. De mens kristalliseerde daarom nog meer uit, dwz gleed nog verder weg van zijn Oorsprong.
Deze verdergaande materialisatie in de stof kwam tot uitdrukking in de Atlantische mens, als derde mensenras. De logos greep opnieuw in en de lemurische continenten verzonken. Opnieuw veranderde het gezicht van de
aarde om plaats te maken voor aangepaste omstandigheden voor dit nieuw, zwaar stoffelijk mensenras. De Atlantiër ging denken, los van de geestelijke bron die hem bezielde. Hij kreeg een intellect naast zijn emoties. De atlantische mens moest dit nieuwe lichaam leren ontwikkelen, dwz zijn denkvermogen ontwikkelen. En dat gebeurde ook : hij kreeg verschillende basismogelijkheden aangereikt door de Kosmos om daarmee te leren spelen. En dat deed de
Atlantische mens grondig. De verbinding met de onzichtbare helpers werd al veel zwakker dan in het lemurische tijdperk. De afstand in vibratie was te groot geworden en als gevolg deed de priester zijn intrede als de intermediair tussen de stoffelijke mens en de geestelijke wereld. De mens trok door zijn mentale bewustzijn, dat al helemaal niet meer spiritueel was, nog veel meer onheilige krachten aan uit het universum en daarbuiten, die hem gingen beïnvloeden. Zelfzucht werd hoe langer hoe sterker, uitgroeiend tot een bewust manipuleren van alles rondom hen.
Toen de Atlantiërs zich ook nog goed bekwaamden in de genetische wetenschappen, was het hek van de dam. Ze gingen dier en mens kruisen en
creëerden inderdaad half mens en half dierlijke klonen. De mythen die nu nog bestaan over deze halfwezens (bvb mensen met geitenvoeten ; mens met onderlichaam van paard enz.) stammen van die tijd af. De Atlantische mens gebruikte zijn intellect verkeerd, en wel op zijn eigen wijze en voor
zijn eigen plezier. Allesbehalve goddelijk dus ... En
tenslotte groeide deze mens boven zijn krachten om de hele planeet te willen
beïnvloeden met behulp van de sterke energieën van kristallen. Opnieuw greep de Logos in en het continent van de Atlantiërs verzonk en een groot deel van de planeet stond enkele duizenden jaren onder water.
Het was dus tijd voor het vierde ras, het Arische ras, het huidige mensenras, dat kwam met een nieuwe opdracht en behept met nieuwe kwaliteiten, maar opnieuw ook verder uitgekristalliseerd, dwz nog dieper stoffelijk, een zwaarder gematerialiseerd lichaam met een nog lagere vibratie, en opnieuw verder verwijderd van zijn geestelijke bron. De arische mens kreeg de opdracht om te komen tot een integratie van emotie en intellect, als voorwaarde voor de vorming van weer een nieuw mensenras.
De mens werd uiterst stoffelijk en zijn bindingen met de
geestelijke wereld verdwenen helemaal, slechts een afgeleide band met de astrale wereld werd toegestaan : waarzeggers en helderzienden kregen flitsen en die waren zijn enige intermediairs met de onzichtbare werelden. De mens
ging een diepe duisternis binnen waarin hij zich door gebrek aan iets beters, slechts met zijn stoffelijke lichaam identificeerde, en veronderstelde - en nog steeds veronderstelt - dat dit het enige is dat bestaat. Hij identificeerde zich geheel met zijn kermisautootje dat wat
meer kwaliteiten had gekregen.
De Logos zal dus ook nu weer gaan ingrijpen, al is het maar om te vermijden dat de mens helemaal en heel snel zou worden ingepakt
door de negatieve energieën die steeds meer greep kregen op hem.
Echter, de arische mens heeft ook zelfstandig voeling gekregen van de samenhang tussen emotie en intellect, en we zien ook dat er velen zijn
die de weg hebben gevonden naar een hoger bewustzijn.
Aan de ene kant dus een zwaardere verstoffelijking, maar aan de andere kant toch ook het vinden van de weg naar het Licht.
De mens krijgt nu een unieke kans om het Pad naar de goddelijkheid te bewandelen : het Goddelijk Plan treedt in werking...
