Mysteries of the Freemasons

Alles over de Vrijmetselaars en de Vrijmetselarij.
Gebruikersavatar
baphomet
Administrator
Administrator
Berichten: 23142
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:08

zo 03 apr 2011, 05:26

Ik tipte de onderstaande documentaire al in een artikel de afgelopen week, maar kwam naast de torrent nu ook op Youtube dezelfde documentaire tegen, dus dacht ik: "Dat hoort op het QFForum waar is het QFForum anders voor...?!" LOL

Het is een documentaire van the History Channel en de voice over is van Michael C. Hall (jawel dexter jaja) al met al erg fijne documentaire, vooral voor hen die een algemene indruk willen krijgen van een aantal facetten van de Vrijmetselarij.

Enjoy!!!

:masonic:










1119 AD
Gebruikersavatar
Dromen
Administrator
Administrator
Berichten: 5033
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 06:38

zo 03 apr 2011, 06:40

Duik ik morgen ff in :)
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet
Omhoog
Gebruikersavatar
baphomet
Administrator
Administrator
Berichten: 23142
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:08

zo 03 apr 2011, 16:49

Deze documentaire ontkracht in ieder geval een groot aantal conspiracy verhalen omtrent de M3t2. Op duidelijke wijze worden een aantal theorieën te niet gedaan omdat ze simpelweg goed onderbouwd uit worden gelegd...

Viel spass Dromen!:silly:
1119 AD
Gebruikersavatar
Maverick
Junior QFF-er
Junior QFF-er
Berichten: 18
Lid geworden op: za 09 apr 2011, 14:34

za 16 apr 2011, 14:00

Maak ik ff een notitie van, moet ik echt even zien.
Bedankt!
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet
Omhoog
Gebruikersavatar
baphomet
Administrator
Administrator
Berichten: 23142
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:08

za 16 apr 2011, 17:23

Geen dank Maverick! Is zeker de moeite van het kijken waard! Een zeer goede docu waar veel "geruchten" worden ontkracht door middel van duidelijkheid!

:)
1119 AD
Gebruikersavatar
Ancronix
Junior QFF-er
Junior QFF-er
Berichten: 26
Lid geworden op: di 24 aug 2010, 11:46

di 19 apr 2011, 00:44

Hier is hij te bekijken zonder pauzes ;)

Laatst gewijzigd door blackbox op zo 18 jan 2015, 20:53, 1 keer totaal gewijzigd.
Reden: video naar voren gehaald
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet
Omhoog
Gebruikersavatar
combi
Administrator
Administrator
Berichten: 15954
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 21:27

ma 25 apr 2011, 21:38

The Sprig of Acacia.

Intimately connected with the legend of the third degree is the mythical history of the Sprig of Acacia, which we are now to consider.

There is no symbol more interesting to the masonic student than the Sprig of Acacia, not only on account of its own peculiar import, but also because it introduces us to an extensive and delightful field of research; that, namely, which embraces the symbolism of sacred plants. In all the ancient systems of religion, and Mysteries of initiation, there was always some one plant consecrated, in the minds of the worshippers and participants, by a peculiar symbolism, and therefore held in extraordinary veneration as a sacred emblem. Thus the ivy was used in the Mysteries of Dionysus, the myrtle in those of Ceres, the erica in the Osirian, and the lettuce in the Adonisian. But to this subject I shall have occasion to refer more fully in a subsequent part of the present investigation.

Before entering upon an examination of the symbolism of the Acacia, it will be, perhaps, as well to identify the true plant which occupies so important a place in the ritual of Freemasonry.

And here, in passing, I may be permitted to say that it is a very great error to designate the symbolic plant of Masonry by the name of "Cassia"--an error which undoubtedly arose, originally, from the very common habit among illiterate people of sinking the sound of the letter a in the pronunciation of any word of which it constitutes the initial syllable. Just, for instance, as we constantly hear, in the conversation of the uneducated, the words pothecary and prentice for apothecary and apprentice, shall we also find cassia used for acacia. 177 Unfortunately, however, this corruption of acacia into cassia has not always been confined to the illiterate: but the long employment of the corrupted form has at length introduced it, in some instances, among a few of our writers. Even the venerable Oliver, although well acquainted with the symbolism of the acacia, and having written most learnedly upon it, has, at times, allowed himself to use the objectionable corruption, unwittingly influenced, in all probability, by the too frequent adoption of the latter word in the English lodges. In America, but few Masons fall into the error of speaking of the Cassia. The proper teaching of the Acacia is here well understood. 178

The cassia of the ancients was, in fact, an ignoble plant having no mystic meaning and no sacred character, and was never elevated to a higher function than that of being united, as Virgil informs us, with other odorous herbs in the formation of a garland:--

"...violets pale,
The poppy's flush, and dill which scents the gale,
Cassia, and hyacinth, and daffodil,
With yellow marigold the chaplet fill." 179

Alston says that the "Cassia lignea of the ancients was the larger branches of the cinnamon tree, cut off with their bark and sent together to the druggists; their Cassia fistula, or Syrinx, was the same cinnamon in the bark only;" but Ruæus says that it also sometimes denoted the lavender, and sometimes the rosemary.

In Scripture the cassia is only three times mentioned, 180 twice as the translation of the Hebrew word kiddak, and once as the rendering of ketzioth, but always as referring to an aromatic plant which formed a constituent portion of some perfume. There is, indeed, strong reason for believing that the cassia is only another name for a coarser preparation of cinnamon, and it is also to be remarked that it did not grow in Palestine, but was imported from the East.

The acacia, on the contrary, was esteemed a sacred tree. It is the acacia vera of Tournefort, and the mimosa nilotica of Linnæus. It grew abundantly in the vicinity of Jerusalem, 181 where it is still to be found, and is familiar to us all, in its modern uses at least, as the tree from which the gum arabic of commerce is obtained.

The acacia, which, in Scripture, is always called shittah 182 and in the plural shittim, was esteemed a sacred wood among the Hebrews. Of it Moses was ordered to make the tabernacle, the ark of the covenant, the table for the showbread, and the rest of the sacred furniture. Isaiah, in recounting the promises of God's mercy to the Israelites on their return from the captivity, tells them, that, among other things, he will plant in the wilderness, for their relief and refreshment, the cedar, the acacia (or, as it is rendered in our common version, the shittah), the fir, and other trees.

The first thing, then, that we notice in this symbol of the acacia, is, that it had been always consecrated from among the other trees of the forest by the sacred purposes to which it was devoted. By the Jew the tree from whose wood the sanctuary of the tabernacle and the holy ark had been constructed would ever be viewed as more sacred than ordinary trees. The early Masons, therefore, very naturally appropriated this hallowed plant to the equally sacred purpose of a symbol which was to teach an important divine truth in all ages to come.

Having thus briefly disposed of the natural history of this plant, we may now proceed to examine it in its symbolic relations.

First. The acacia, in the mythic system of Freemasonry, is preeminently the symbol of the IMMORTALITY OF THE SOUL--that important doctrine which it is the great design of the institution to teach. As the evanescent nature of the flower which "cometh forth and is cut down" reminds us of the transitory nature of human life, so the perpetual renovation of the evergreen plant, which uninterruptedly presents the appearance of youth and vigor, is aptly compared to that spiritual life in which the soul, freed from the corruptible companionship of the body, shall enjoy an eternal spring and an immortal youth. Hence, in the impressive funeral service of our order, it is said, "This evergreen is an emblem of our faith in the immortality of the soul. By this we are reminded that we have an immortal part within us, which shall survive the grave, and which shall never, never, never die." And again, in the closing sentences of the monitorial lecture of the Third Degree, the same sentiment is repeated, and we are told that by "the ever green and ever living sprig" the Mason is strengthened "with confidence and composure to look forward to a blessed immortality." Such an interpretation of the symbol is an easy and a natural one; it suggests itself at once to the least reflective mind, and consequently, in some one form or another, is to be found existing in all ages and nations. It was an ancient custom, which is not, even now, altogether disused, for mourners to carry in their hands at funerals a sprig of some evergreen, generally the cedar or the cypress, and to deposit it in the grave of the deceased. According to Dalcho, 183 the Hebrews always planted a sprig of the acacia at the head of the grave of a departed friend. Potter tells us that the ancient Greeks "had a custom of bedecking tombs with herbs and flowers." 184 All sorts of purple and white flowers were acceptable to the dead, but principally the amaranth and the myrtle. The very name of the former of these plants, which signifies "never fading," would seem to indicate the true symbolic meaning of the usage, although archaeologists have generally supposed it to be simply an exhibition of love on the part of the survivors. Ragon says, that the ancients substituted the acacia for all other plants because they believed it to be incorruptible, and not liable to injury from the attacks of any kind of insect or other animal--thus symbolizing the incorruptible nature of the soul.

Hence we see the propriety of placing the sprig of acacia, as an emblem of immortality, among the symbols of that degree, all of whose ceremonies are intended to teach us the great truth, that "the life of man, regulated by morality, faith, and justice, will be rewarded at its closing hour by the prospect of eternal bliss." 185 So, therefore, says Dr. Oliver, when the Master Mason exclaims, "My name is Acacia," it is equivalent to saying, "I have been in the grave,--I have triumphed over it by rising from the dead,--and being regenerated in the process, I have a claim to life everlasting."

The sprig of acacia, then, in its most ordinary signification, presents itself to the Master Mason as a symbol of the immortality of the soul, being intended to remind him, by its evergreen and unchanging nature, of that better and spiritual part within us, which, as an emanation from the Grand Architect of the Universe, can never die. And as this is the most ordinary, the most generally accepted signification, so also is it the most important; for thus, as the peculiar symbol of immortality, it becomes the most appropriate to an order all of whose teachings are intended to inculcate the great lesson that "life rises out of the grave." But incidental to this the acacia has two other interpretations, which are well worthy of investigation.

Secondly, then, the acacia is a symbol of INNOCENCE. The symbolism here is of a peculiar and unusual character, depending not on any real analogy in the form or use of the symbol to the idea symbolized, but simply on a double or compound meaning of the word. For ??????, in the Greek language, signifies both the plant in question and the moral quality of innocence or purity of life. In this sense the symbol refers, primarily, to him over whose solitary grave the acacia was planted, and whose virtuous conduct, whose integrity of life and fidelity to his trusts, have ever been presented as patterns to the craft, and consequently to all Master Masons, who, by this interpretation of the symbol, are invited to emulate his example.

Hutchinson, indulging in his favorite theory of Christianizing Masonry, when he comes to this signification of the symbol, thus enlarges on the interpretation: "We Masons, describing the deplorable estate of religion under the Jewish law, speak in figures: 'Her tomb was in the rubbish and filth cast forth of the temple, and Acacia wove its branches over her monument;' akakia being the Greek word for innocence, or being free from sin; implying that the sins and corruptions of the old law and devotees of the Jewish altar had hid Religion from those who sought her, and she was only to be found where innocence survived, and under the banner of the divine Lamb; and as to ourselves, professing that we were to be distinguished by our Acacy, or as true Acacians in our religious faith and tenets." 186

Among the nations of antiquity, it was common thus by peculiar plants to symbolize the virtues and other qualities of the mind. In many instances the symbolism has been lost to the moderns, but in others it has been retained, and is well understood, even at the present day. Thus the olive was adopted as the symbol of peace, because, says Lee, "its oil is very useful, in some way or other, in all arts manual which principally flourish in times of peace." 187

The quince among the Greeks was the symbol of love and happiness; 188 and hence, by the laws of Solon, in Athenian marriages, the bride and bridegroom were required to eat a quince together.

The palm was the symbol of victory; 189 and hence, in the catacombs of Rome, the burial-place of so many of the early Christians, the palm leaf is constantly found as an emblem of the Christian's triumph over sin and death.

The rosemary was a symbol of remembrance, and hence was used both at marriages and at funerals, the memory of the past being equally appropriate in both rites. 190

The parsley was consecrated to grief; and hence all the Greeks decked their tombs with it; and it was used to crown the conquerors in the Nemean games, which were of a funereal character. 191

But it is needless to multiply instances of this symbolism. In adopting the acacia as a symbol of innocence, Masonry has but extended the principle of an ancient and universal usage, which thus consecrated particular plants, by a mystical meaning, to the representation of particular virtues.

But lastly, the acacia is to be considered as the symbol of INITIATION. This is by far the most interesting of its interpretations, and was, we have every reason to believe, the primary and original, the others being but incidental. It leads us at once to the investigation of that significant fact to which I have already alluded, that in all the ancient initiations and religious mysteries there was some plant, peculiar to each, which was consecrated by its own esoteric meaning, and which occupied an important position in the celebration of the rites; so that the plant, whatever it might be, from its constant and prominent use in the ceremonies of initiation, came at length to be adopted as the symbol of that initiation.

A reference to some of these sacred plants--for such was the character they assumed--and an investigation of their symbolism will not, perhaps, be uninteresting or useless, in connection with the subject of the present article.

In the Mysteries of Adonis, which originated in Phoenicia, and were afterwards transferred to Greece, the death and resurrection of Adonis was represented. A part of the legend accompanying these mysteries was, that when Adonis was slain by a wild boar, Venus laid out the body on a bed of lettuce. In memorial of this supposed fact, on the first day of the celebration, when funeral rites were performed, lettuces were carried in the procession, newly planted in shells of earth. Hence the lettuce became the sacred plant of the Adonia, or Adonisian Mysteries.

The lotus was the sacred plant of the Brahminical rites of India, and was considered as the symbol of their elemental trinity,--earth, water, and air,--because, as an aquatic plant, it derived its nutriment from all of these elements combined, its roots being planted in the earth, its stem rising through the water, and its leaves exposed to the air. 192 The Egyptians, who borrowed a large portion of their religious rites from the East, adopted the lotus, which was also indigenous to their country, as a mystical plant, and made it the symbol of their initiation, or the birth into celestial light. Hence, as Champollion observes, they often on their monuments represented the god Phre, or the sun, as borne within the expanded calyx of the lotus. The lotus bears a flower similar to that of the poppy, while its large, tongue-shaped leaves float upon the surface of the water. As the Egyptians had remarked that the plant expands when the sun rises, and closes when it sets, they adopted it as a symbol of the sun; and as that luminary was the principal object of the popular worship, the lotus became in all their sacred rites a consecrated and mystical plant.

The Egyptians also selected the erica 193 or heath, as a sacred plant. The origin of the consecration of this plant presents us with a singular coincidence, that will be peculiarly interesting to the masonic student. We are informed that there was a legend in the mysteries of Osiris, which related, that Isis, when in search of the body of her murdered husband, discovered it interred at the brow of a hill, near which an erica, or heath plant, grew; and hence, after the recovery of the body and the resurrection of the god, when she established the mysteries to commemorate her loss and her recovery, she adopted the erica, as a sacred plant, 194 in memory of its having pointed out the spot where the mangled remains of Osiris were concealed. 195

The mistletoe was the sacred plant of Druidism. Its consecrated character was derived from a legend of the Scandinavian mythology, and which is thus related in the Edda, or sacred books. The god Balder, the son of Odin, having dreamed that he was in some great danger of life, his mother, Friga, exacted an oath from all the creatures of the animal, the vegetable, and the mineral kingdoms, that they would do no harm to her son. The mistletoe, contemptible from its size and weakness, was alone neglected, and of it no oath of immunity was demanded. Lok, the evil genius, or god of Darkness, becoming acquainted with this fact, placed an arrow made of mistletoe in the hands of Holder, the blind brother of Balder, on a certain day, when the gods were throwing missiles at him in sport, and wondering at their inability to do him injury with any arms with which they could attack him. But, being shot with the mistletoe arrow, it inflicted a fatal wound, and Balder died.

Ever afterwards the mistletoe was revered as a sacred plant, consecrated to the powers of darkness; and annually it became an important rite among the Druids to proceed into the forest in search of the mistletoe, which, being found, was cut down by the Arch Druid, and its parts, after a solemn sacrifice, were distributed among the people. Clavel 196 very ingeniously remarks, that it is evident, in reference to the legend, that as Balder symbolizes the Sun-god, and Lok, Darkness, this search for the mistletoe was intended to deprive the god of Darkness of the power of destroying the god of Light. And the distribution of the fragments of the mistletoe among their pious worshippers, was to assure them that henceforth a similar attempt of Lok would prove abortive, and he was thus deprived of the means of effecting his design. 197

The myrtle performed the same office of symbolism in the Mysteries of Greece as the lotus did in Egypt, or the mistletoe among the Druids. The candidate, in these initiations, was crowned with myrtle, because, according to the popular theology, the myrtle was sacred to Proserpine, the goddess of the future life. Every classical scholar will remember the golden branch with which Aeneas was supplied by the Sibyl, before proceeding on his journey to the infernal regions 198--a voyage which is now universally admitted to be a mythical representation of the ceremonies of initiation.

In all of these ancient Mysteries, while the sacred plant was a symbol of initiation, the initiation itself was symbolic of the resurrection to a future life, and of the immortality of the soul. In this view, Freemasonry is to us now in the place of the ancient initiations, and the acacia is substituted for the lotus, the erica, the ivy, the mistletoe, and the myrtle. The lesson of wisdom is the same; the medium of imparting it is all that has been changed.

Returning, then, to the acacia, we find that it is capable of three explanations. It is a symbol of immortality, of innocence, and of initiation. But these three significations are closely connected, and that connection must be observed, if we desire to obtain a just interpretation of the symbol. Thus, in this one symbol, we are taught that in the initiation of life, of which the initiation in the third-degree is simply emblematic, innocence must for a time lie in the grave, at length, however, to be called, by the word of the Grand Master of the Universe, to a blissful immortality. Combine with this the recollection of the place where the sprig of acacia was planted, and which I have heretofore shown to be Mount Calvary, the place of sepulture of Him who "brought life and immortality to light," and who, in Christian Masonry, is designated, as he is in Scripture, as "the lion of the tribe of Judah," and remember, too, that in the mystery of his death, the wood of the cross takes the place of the acacia, and in this little and apparently insignificant symbol, but which is really and truly the most important and significant one in masonic science, we have a beautiful suggestion of all the mysteries of life and death, of time and eternity, of the present and of the future. Thus read (and thus all our symbols should be read), Masonry proves something more to its disciples than a mere social society or a charitable association. It becomes a "lamp to our feet," whose spiritual light shines on the darkness of the deathbed, and dissipates the gloomy shadows of the grave.

http://www.sacred-texts.com/mas/sof/sof31.htm
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet
Omhoog
Gebruikersavatar
Dendorion
Senior QFF-er
Senior QFF-er
Berichten: 156
Lid geworden op: za 27 nov 2010, 15:29

wo 27 apr 2011, 18:24

Zeer goeie docu bapho! Grotendeels ook op feiten gebaseerd.

Door de weg die ik nu een aantal maanden beloop ben ik tot bevatting gekomen dat wat op het internet staat over M3T2 95% waarheid is maar 5% absolute bull..
En geloof me het is die 5% die het verschil maken :side:
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet
Omhoog
evert_surga

wo 11 mei 2011, 19:33

:whistle:

Afbeelding
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet
Omhoog
Gebruikersavatar
combi
Administrator
Administrator
Berichten: 15954
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 21:27

do 11 aug 2011, 20:16

De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet
Omhoog
Gebruikersavatar
Neut
Super QFF-er
Super QFF-er
Berichten: 1499
Lid geworden op: di 10 mei 2011, 15:32

vr 12 aug 2011, 00:17

[quote=""Dendorion" post=30944"]Zeer goeie docu bapho! Grotendeels ook op feiten gebaseerd.

Door de weg die ik nu een aantal maanden beloop ben ik tot bevatting gekomen dat wat op het internet staat over M3T2 95% waarheid is maar 5% absolute bull..
En geloof me het is die 5% die het verschil maken :side:[/quote]

Noem is wat over die dr. Mangelle's dan?
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet
Omhoog
Gebruikersavatar
combi
Administrator
Administrator
Berichten: 15954
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 21:27

di 18 feb 2014, 19:38

De God Mithras en de Vrijmetselarij

Mithras, sommigen van U zullen onmiddellijk weten waar het over gaat. Anderen zullen geen flauw idee hebben.

Ik ga u dus vertellen over een godheid die vele eeuwen vóór het begin van onze jaartelling gelovigen trok vanaf Voor-Indië tot aan Noord-Engeland en Noord-Afrika. Het was een religie die meekwam met de vorderingen van het Romeinse leger.

In de begin-eeuwen van het christendom was het ook zijn belangrijkste concurrent.

Maar het zijn vooral de overeenkomsten met de Vrijmetselarij, waardoor ik zo gefascineerd raakte.

1. Vanwaar mijn belangstelling

Ik denk, dat het zo’n 30 jaar geleden is, dat ik een pocket kocht “Mithras, de geheimzinnige god”, van Vermaseren uit 1959, hetgeen een soort klassieker bleek te zijn, omdat belangstelling voor Mithras nog maar kort bestaat. Er wordt in beschreven dat er ooit een zeer succesvolle religie door het Romeinse leger over heel Europa verspreid was, het Mithraisme. Heiligdommen van de Mithras-cultus zijn aangetroffen vanaf Voor-Indië, Syrië en Turkije tot in Engeland. In de Hadrian Wall bijvoorbeeld zijn er al 3 getraceerd.. Als je “Mithras” ingoogelt, krijg je genoeg te lezen voor de rest van het jaar.

Inmiddels zijn er zo’n duizend tempels getraceerd! Men vermoedt, dat er alleen al in Rome zo’n 50 waren. Daar is ook de gaafste aangetroffen onder de Santa Prisca bij het Vaticaan, maar ook in Helden en Nijmegen en onder de kerk in Elst is er één. In 1998 is er nog één bij Tienen (Tirlemont) in België opgegraven. Daar troffen de archeologen naast de tempel rituele kuilen met slangenvaten, wierookkelken, olielampjes en talloze wijnbekers. Er waren ook overblijfselen van offerdieren (o.a.kippen) wat op rituele feestmalen tijdens de inwijdingsriten wijst.

Op mijn vakanties heb ik er ook een paar bezocht in Italië en Turkije.

Als je er eenmaal attent op bent, tref je er op je reizen met regelmaat één aan. Meestal van een katholieke kerknaam voorzien, vaak ook in de vorm van de crypte onder een kerk, want u weet, dat overal altijd de heilige gebouwen bovenop elkaar zijn gebouwd.

De derde reden voor mijn belangstelling is ,dat ik al heel lang gefascineerd ben door de vraag of het stierenvechten in Spanje, de corrida, een weerklank zou kunnen zijn van de Mithrascultus.

Op meerdere plaatsen wordt gesuggereerd dat, toen de Romeinen Spanje overwonnen, de cultus van Mithras met daarin als hoogtepunt het doden van de heilige stier, zich later ontwikkelde tot de moderne corrida.


2. Waarnemingen

Het eerste Mitraeum dat ik bewust bezocht, was in Sutri bij Perugia in Italië. Het woord stond op een klein bordje tegen een rotswand met de vermelding, dat de sleutel te krijgen was bij een woning. De grottempel was enigszins gechristianiseerd en bleek te heten de Santa Maria del Parto, van de bevalling dus. We zijn er vrij lang gebleven om de ruimte op ons in te laten werken (zie foto in boek).

Het is een bijzondere gewaarwording om in een beetje kale tempel-grot te zitten en je voor te stellen, dat daar 2000 jaar geleden mensen waren,die een andere soort Jezus verheerlijkten, een heidense verlosser die, net als Jezus, ten hemel zou zijn opgestegen en beloofd zou hebben aan het einde der tijden nogmaals te komen om recht te spreken over de levenden en de doden.

Tijdens een rondreis door Cappadocia in Turkije dus, kwamen we in een Christelijke grotkerk, die gezien de vorm ook een Mitraeum geweest moet zijn.

Het zou mij bovendien niet verbazen als de meeste crypten van oude kerken ook in eerste instantie Mitraeums geweest zijn. Bij de verbreiding van het christendom werden immers meestal de kerken opgericht op de plaats van oude heiligdommen en qua vorm voldoen vele crypten aan de specificaties van een Mitraeum.

Alle Mithraeums zijn ongeveer even groot, zo’n 8 bij 12 meter met een paar bij-ruimtes. Altijd hebben ze een gewelfd plafond en zitbanken langs de lange zijden. Bij voorkeur was het een echte grot, maar anders werd een soort raamloze kapel gebouwd die half in de grond zat.

In 2008 op onze vakantie bezochten we in Aquileia in de buurt van Triest de basilica. In de toelichting bij één van de prachtige mozaïeken stond, dat de scène stamde uit de Mithrascultus en als vroegchristelijke kunst beschouwd wordt. Een duidelijke verwijzing naar de naadloze overgang van Mithraisme naar Christendom.

Zoals gezegd, vraag ik mij al even af, of de corrida in Spanje een reminiscentie zou kunnen zijn van de Mithras-cultus, die ook in Spanje leefde.

Om te proberen iets te voelen en te begrijpen van de beleving, zijn wij een paar jaar geleden naar een corrida geweest in Cordoba. De corrida in Spanje wordt bij ons ‘stierenvechten’ genoemd. Ik denk, dat je eigenlijk zou moeten spreken van het ‘stieroffer’, zoals mij werd verzekerd door Spanjaarden waar wij toevallig bij zaten op de tribune in Cordoba.

Hoewel elke Spanjaard op de rechtstreekse vraag afwijzend zal antwoorden, vertelden ze mij tijdens die corrida, dat sommigen geloven, dat het uitvloeien van het bloed nieuwe kracht aan de aarde zal geven. De grond in de arena is ook strak geel. Dat wordt ook verbeeld in de vlag van Spanje, het bloed in de aarde. Rood-geel-rood. Dat vruchtbaarheidsidee is ook typisch Mithraïsch.

De betrokkenheid van het publiek doet denken aan een belangrijke voetbalwedstrijd.

Kort na de corrida waren we op bezoek bij een tertulia, een klein praatgroepje over de corrida. Mijn Spaans was toen nog niet zo goed, maar ze hielden bijna geëxalteerde beschouwingen over hoe de torero de offerdaad volvoerde. Als je in termen van het brengen van een offer naar de corrida kijkt, zijn alle bewegingen plotseling passend en elegant. Goede torero’s worden ook haast heilig verklaard.

Het voorbewerken van de stier door de picadores is ook juist om te voorkomen, dat er een ‘gevecht’ ontstaat. Als de torero verliest, is het offer mislukt.

Je zit naar mijn idee eigenlijk te kijken naar de offerdaad van een oeroude godsdienst.

U begrijpt, dat de Katholieke kerk hier niet al te enthousiast over is, maar nooit kans gezien heeft die uit te bannen.

Nadat we het nu één keer meegemaakt hebben is dat ook wel weer genoeg.

Trouwens, op Bali werd mij hetzelfde vruchtbaarheidsverhaal verteld over hanengevechten. Omdat ook bij Tienen kippenresten werden gevonden, is het misschien zo, dat niet steeds een stier werd geofferd, maar vaker een haan.

Ik wil herhalen dat mijn manier van kijken naar de corrida niet algemeen gangbaar is. Ik heb het op geheel eigen wijze “hineininterpretiert”.


3. De eredienst

Als centrale daad in het Mythras-mysterie stond dus het doden van de hemelse stier.

En zoals in de Katholieke kerk de Kruisdood van Jezus centraal staat, midden in de kerk, zo staat in de Mithras-tempel de afbeelding van het stier-offer centraal. Het is trouwens interessant dat ook nu nog bij de Joden het stier-offer gepraktiseerd wordt. Van de 10e tot de 7e eeuw voor Chr. was de stier zelfs het symbool van de God van Israel.

Bij Mithras is het belangrijkste symbool dat hij de stier doodt door zijn keel door te snijden. Deze daad wordt de ‘tauroctonie’ genoemd.

In elke Mithrastempel is zo’n scène, en ze zijn allemaal bijna hetzelfde.

Mithras en de stier zijn eigenlijk dezelfde figuur, zoals Jezus zichzelf in een bloedoffer opoffert voor de wereld.

Volgens de mythe waren in den beginne Mithras en de stier alleen op een onvruchtbare wereld. Mithras doodde de stier, offerde dus eigenlijk zichzelf, om het leven vrij te maken, dat in de stier was. Toen het bloed van de stier over de aarde vloeide, werd deze vruchtbaar en ontstonden alle vormen van leven die wij nu kennen.

Mithras die de stier Mithras doodt is gekleed in een tunica, een broek die Perzisch is, een mantel en een puntige muts, een Phrygische muts, dus van Oost-Turkse snit, die door de Romeinen ‘mitra’, mijter werd genoemd. Hij kijkt de beschouwer aan terwijl hij half op de rug van de stier zit, de kop van de stier achterover trekt met zijn linkerhand in zijn neusgaten, en steekt met zijn rechterhand een dolk in de keel van de stier.

Diverse figuren omringen deze gebeurtenis. Onder de stier likt een hond het bloed op dat van de wond druipt en een schorpioen valt de testikels van de stier aan, een raaf is neergestreken op zijn rug. De raaf wordt beschouwd als de boodschapper van de Zonnegod = Mithras = Sol Invictus, de onoverwinnelijke god. De staart van de stier eindigt vaak in tarwe-aren.

Links op het tafereel staat een kleine mannelijke figuur, genoemd Cautes die dezelfde kleren draagt als Mithras en een brandende fakkel omhoog houdt. Hij verbeeldt het opkomend licht. Boven hem, in de linker bovenhoek, is de zonnegod, Sol met zeven stralen. Op de rechterzijde is er een andere kleine mannelijke figuur, Cautopates, die ook gekleed is als Mithras en die een toorts met de punt naar beneden houdt en die soms brandt. Hij verbeeldt de ondergaande zon. Boven hem in de rechter hoek is Luna, de maan.

Elk element in de scène correleert met het uitspansel met de planeten zoals dat bij de oude Romeinen bekend was, dus in de geocentrische visie van die tijd, waarbij het universum om de aarde draait.

Gezien o.a. de kleding meent men, dat ook de fakkeldragers en de stier allen Mithras verbeelden. (Caute=voorzichtig(?)

Mithraisme was een geloof zonder dogma’s, zonder erfzonde, zonder geschiedenis van wonderen, volledig tolerant met een nadruk op liefdadigheid. Het vertoont daarmee nogal wat gnostische kenmerken.

Evenals de VM was het een inwijdingsgenootschap, waarvan vrouwen uitgesloten waren.

Belangrijke elementen uit de Mithras-religie zijn het geloof in één God en de belofte van opstanding uit de dood na een vroom en moedig leven. Het Mithraisme was een mysterie-godsdienst zoals er vele waren in de klassieke oudheid. Je kon trapsgewijs ingewijd worden in zijn geheimen. Je diende dan een leven te leiden volgens de regels van de cultus en werd daarin begeleid door een hoger ingewijde. Wie de zeven graden had doorlopen en dus hoogste in rang was en volledig ingewijd, ontving de titel Pater. Een tot priester gewijde monnik wordt nog altijd Pater genoemd en evenals in de Mithrascultus was en is deze rang ook in het christendom alleen weggelegd voor mannen.

De keizer als hoogste priester in de Mithrascultus droeg de titel 'Pontifex Maximus', een eretitel die nu nog door de pausen wordt gedragen, en een van de eretekenen van het hoge ambt was de Mitra, de phrygische muts van Mithras, die als 'mijter' nog doorleeft tot in onze tijd.


4. Ontstaansgeschiedenis

Van de invloedrijke godsdiensten in Rome was het Mithraisme de belangrijkste. Het was het populairst en had veruit het hoogste morele niveau van Waarheid en Licht. De oorsprong van de God Mithras is gehuld in de nevelen van de oudheid, maar wordt gerelateerd aan Zoroaster ofwel Zarathustra.

Als monotheistische godsdienst ontstond het zo’n 1500 v.Chr. ongeveer gelijktijdig met de andere monotheistische godsdiensten, zoals het Jodendom en het geloof in Aton na de Egyptische overstap uit het veelgodendom. Het Gouden Kalf uit de bijbel (door Aáron zou wel eens de stier van de Mithras-godsdienst kunnen zijn.

Mithraisme introduceerde bij de Romeinen het idee van een wereld die verdeeld is tussen goed en kwaad, die verdeeld is door de krachten van licht en duisternis. Zijn aanhangers sloten zich aan bij Mithras in zijn militante bestrijding van kwaad. Misschien was daarom de religie ook zo populair bij de soldaten.

Mithras werd door de Romeinen gelijkgesteld aan de alom vereerde 'onoverwinnelijke zon', 'Deus Sol Invictus'

Wetenschappers zijn er inmiddels van overtuigd, dat het verhaal vooral een kosmisch verhaal is. Volgens de nieuwste inzichten verbeeldt dan het totaal de sterrenhemel en beeldt met de omringende dierfiguren de constellatie uit van de sterrenbeelden van de dierenriem, in de stand van de equinox), zo’n 1500 jaar voor Chr. Dat was ongeveer het einde van het Stiertijdperk, zodat Mithras de stier wel moest doden. Mithras was dus de machtige god, die het universum kon bewegen. Een god die zo’n enorme daad kon volvoeren, verdiende het zeker om aandeden te worden. En een god die de kosmos kon bewegen, zou zeker ook de macht hebben om de krachten van de sterren te beheersen zodat hij na je dood een veilige reis van je ziel naar het universum kon bewerkstelligen.

Zoals Mithras verbonden met het Stier-tijdperk is Jezus verbonden met het daarna liggende Vissentijdperk.

De specifieke aanwezigheid en plaats van bepaalde dierenriemfiguren op het tafereel in de tempel lijkt een beetje op de situatie, waarvan men denkt, dat de geografische spreiding van de piramides over Egypte het sterrenbeeld Orion voorstelt op een bepaald tijdstip in de ontwikkeling van het heelal in de omwentelingscyclus van ca 25.000 jaar. Ook in de Mitraeums meent men dat in de stand van de sterrenbeelden een tijdstip is vastgelegd. Dat zou voor Mithras liggen rond 1500 v.C., wat dan volgens de geleerden de Iraanse herkomst zou bevestigen. Een soort astronomische code dus.

Ook in onze werkplaats tref je de dierenriemfiguren aan, overigens zonder verdere duiding, zover ik weet. Trouwens, het alziend oog in onze werkplaats wordt verondersteld het bekende oog van Horus te zijn)


5. Verbreiding, wanneer en waar

Tot ongeveer 1970 werd als vaststaand aangenomen, dat het Mithraisme uit Iran en India komt, en er zijn aanwijzingen dat het rond 1500 voor Chr. daar al beleden werd. De god heette daar Mithra.

Inmiddels is er een tweede stroming gekomen, die ervan uitgaat dat het Romeinse Mithraisme een zelfstandige religie was, die slechts de naam en enkele beelden erfde uit Iran. De polemiek duurt voort en resulteert inmiddels in vele publicaties. Er wordt ook steeds meer gevonden in teksten en tempels.

In de eerste eeuw voor Chr. vermeldt Plutarchus dat de religie is meegebracht door marine/zeerovers naar het Westen.

Vanaf ongeveer de eerste tot de vierde eeuw was het Mithraisme de Romeinse staatsgodsdienst en was overal verbreidt waar het Romeinse leger was, het was ook specifiek een mannenreligie.

Het was niet alleen in vrijwel heel Europa aanwezig, maar ook ver naar het Oosten en in Noord-Afrika.

Uit de Mithras-cultus zijn rechtstreeks een aantal begrippen in onze cultuur overgegaan, zoals het begrip ‘paradijs’, de aartsengel Michael, de kerstdag, de kerststal en drie koningen, maar ook het handschudden als bezegeling van een overeenkomst. Mithras werd ook beschouwd als de god van de contracten.

Heel curieus is het verhaal over het Vrijheidsbeeld in New York. In 1886 werd het geschonken door de Franse Vrijmetselarij aan de USA en het zou Mithras verbeelden als Sol Invictus. De zeven zonnestralen en de omhooggestoken fakkel zijn in ieder geval aanwezig. Hoewel het een tamelijk vrouwelijke figuur lijkt te zijn, zou het dus toch een man zijn.


6. Overeenkomsten met Christendom

Het Mithraisme is evenals het Jodendom, een monotheïstische godsdienst. En dat is niet de enige overeenkomst met het Christendom. Er zijn talloze overeenkomsten. Zoveel zelfs, dat je op vele plaatsen in de bijbel de naam Jezus door Mithras zou kunnen vervangen en dan lees je wat er in de oude Mithrasgeschriften staat.

B.v.: Mithras, de Verlosser werd op 25 december geboren uit de vereniging van een maagd en een god, wonderen verrichtend, ten hemel gevaren en aan het einde van de tijden komend met zijn oordeel - wie zijn bloed niet zou drinken, zou niet verlost worden.

Op 25 december vierden ze dus de terugkeer van de zonnegod Mithras. Hij had 12 discipelen en een laatste avondmaal, hij werd in een graf in de rotsen gelegd, en herrees na drie dagen uit de dood. Opvallend genoeg zou 25 december ook de geboortedag van Osiris, Adonis en Dionysus zijn.

Pas rond 300 n.Chr. wordt de geboortedag van Jezus verplaatst van 6 januari naar 25 december. Zonder twijfel werd dat gedaan om de Mithrasvereerders mee te krijgen. In Oost-Europa zijn geloofsrichtingen waar Kerstmis nog steeds op 6 januari wordt gevierd.

Zowel Jezus als Mithras werden geboren in een grot. Men is het er inmiddels wel over eens, dat de stal een grot was.

Beiden werden in het bijzijn van drie schaapherders op wonderlijke wijze ter wereld gebracht.

Mithras werd 2000 jaar geleden als een andere soort Jezus verheerlijkt, een verlosser die, net als Jezus, ten hemel zou zijn opgestegen en beloofd zou hebben aan het einde der tijden nogmaals te komen om recht te spreken over de levenden en de doden.

Zowel Mithrasvereerders als Christenen geloven in de onsterfelijkheid van de ziel en een leven na de dood. Toch waren er belangrijke verschillen. De Christenen probeerden zo veel mogelijk bekeerlingen te maken. De Mithrasvereerders, die zo’n beetje de bovenlaag van de bevolking vormden, hadden echter een cultus, die gebaseerd was op een geheim. En geheimen verliezen hun aantrekkingskracht als veel mensen het kennen.

Het christelijke geloof was in feite ontworpen als een andere versie van de heidense religies, waarin Jezus gewoon een zoveelste variant was op Osiris, Dionysus, Mithras en andere vroegere goden en uitgevonden voor het joodse volk.


7. Overeenkomsten met de VM

De Mithras-cultus is een religie, uitsluitend voor mannen.

Het aantal belijders per Mitraeum was (evenals bij ons) beperkt tot een kleine groep van ca. 25 man.

Een probleem bij de bestudering is, dat er niet zoveel geschreven bronnen over zijn, hoewel er steeds meer gevonden worden.

Net zoals bij de Katharen komt de schriftelijke overlevering vooral van de bestrijders, die dan natuurlijk een gekleurd beeld geven en ze allerlei onfrisse praktijken toeschrijven. Evenals de Katharen, lijken ze volledig verdwenen te zijn.

Voor ik nader in details treed, zal ik eerst wat over de Mithras-godsdienst vertellen.

Toen ik voor het eerst een Mitraeum bezocht, had ik geen idee van de overeenkomsten met de VM maar de ruimte leek me prima geschikt als VM-werkplaats.

De gevonden tempels hebben nogal wat vorm-overeenkomst met de onze Maçonnieke tempel en naarmate ik meer bronnen ging raadplegen werden de overeenkomsten groter. De tempel is een langwerpige rechthoek zonder daglicht met langs de lange zijden twee rijen zitplaatsen.

Er zitten geen ramen in. Aan weerszijden van het middenpad zijn rijen zit / ligbanken.

Aan het eind van het middenpad is de uitbeelding van Mithras die de stier doodt.

Het koepelvormige plafond is beschilderd met sterren en dierenriemfiguren en ook de kolommen spelen een belangrijke rol.

Omdat het een inwijdingsgenootschap is, staat de inwijding centraal in het rituaal.

De hele inwijdingsweg bestaat uit 7 stappen, zeven inwijdingsniveaus, te weten 1: De Raaf, 2: De Verborgene, 3: De Strijder, 4: De Leeuw 5: De Pers (soms ook de Egyptenaar) 6: De Zonneloper, 7: De Vader.

Ons broedermaal, bedoeld om de broederband te versterken, vindt mogelijk zijn oorsprong in een symbolische maaltijd van brood en wijn ter nagedachtenis aan hun redder Mithras, die net als Jezus, had verklaard: Hij die niet eet van mijn lichaam en drinkt van mijn bloed, zodat hij één zal worden met mij en ik met hem, die zal geen redding smaken. Mogelijk werd ook het vlees van de ritueel gedode stier genuttigd.

Voor mij is de hamvraag, hoe de vele overeenkomsten tussen het Mithras en de VM te verklaren zijn. Is de VM een rechtstreekse erfgenaam van het Mithraisme via het doorgeven van de cultus.

Of hebben de schrijvers van ons huidige rituaal veel info erover gehad en het nagespeeld en ook de tempel zo aangekleed..

Omdat pas in de laatste honderd jaar vrij veel bekend is geworden over Mithras, zou je na moeten gaan wanneer het huidige rituaal en de huidige tempel-inrichting ontstaan zijn.

Het is dan wel bijzonder, dat de maçonnieke tempelvorm en -inrichting al vastlagen voordat “Mithras” een studieonderwerp werd. Daar zou je uit kunnen concluderen, dat de vorm al van veel vroeger af werd doorgegeven.

De donkere kamer, waarin de kandidaat wordt gebracht, om er enige tijd in overpeinzing door te brengen, stelt gewoonlijk toevallig een grot, een spelonk voor.


8. De verdringing van het Mithraisme



Als je je realiseert, dat de Katholieke kerk pas structuur kreeg op concilies rond de jaren 200-400, dan begin ik te denken, dat er rond die tijd een nieuw, verbindend geloof geconstrueerd moest worden in opdracht van de Romeinse keizers. Het verhaal van Jezus leek zich daar aardig voor te lenen

Waarom dan niet gewoon het Mithraisme verder gecultiveerd? Wel, het bezwaar dáárvan was, dat het geen hiërarchische structuur kende en dus als machtsinstrument niet bruikbaar. Er moest iets ontstaan, dat als een militaire hiërarchie aanstuurbaar was.

In 312 erkende keizer Constantijn de Grote het Christendom, waarmee de vervolgingen eindigden. Het werd de nieuwe staatsgodsdienst. Overigens liet hij zelf zich 25 jaar later pas dopen.

Daarmee begon de achteruitgang van de Mithras-cultus en na een tijdelijke opleving onder Julianus de Afvallige (331-362) verdween de verering, doordat het Christendom toen sterk genoeg werd om zich tegen zulke godsdiensten te verzetten.
De bisschop van Rome werd door de keizers maar al te graag tot belangrijkste baas verklaard en zo konden ze er aardig zicht op houden, zo vlak om de hoek.

In 392 werden alle andere tot dan toe erkende erediensten tot ketterij verklaard.

Voor de gemiddelde belijder was de overgang van het Mithraisme naar het Christendom niet zo groot, omdat het nieuwe verhaal met kleine aanpassingen helemaal bruikbaar was. Op alle Mithraeums werden kerken gebouwd, waarbij het oude Mithraeum meestal als crypte in tact bleef. De soepele overgang van Mithras naar Jezus blijkt eigenlijk ook uit het feit, dat er onder het Vaticaan een vrijwel onbeschadigde Mithrastempel zit.

Uiteraard liet niet iedereen zomaar zijn oude geloof los. Waarschijnlijk is het deels onderdoken in het Manicheïsme, wat tot diep in de Middeleeuwen grote invloed heeft gehad in Europa en feitelijk een Gnostieke stroming was.

Ik las ergens dat waarschijnlijk ook de Tempelridders het Mithraisme in enige vorm bleven praktiseren, het waren ook soldaten tenslotte. Toen ze door de Franse koning rond 1300 werden opgeheven en verbannen, zocht een flinke groep een goed heenkomen in Schotland.

Volgens een uiterst fantasievolle versie zou de VM als een vernieuwd Mithraisme vanuit Schotland gekomen zijn, aangejaagd door de toevloed van verbannen Tempelridders, die aan de wieg zouden hebben gestaan van de Schotse ritus.

Uiteraard wordt er dan ook de Rosslyn Chapel bij gehaald, de kapel die enige tijd na de opheffing van de Tempeliers gebouwd werd.

Bij navraag vertelde men mij, dat de Schotse ritus vooral werkt met de lichtsymboliek. Dat zou dan de Sol Invictus, Mithras dus, kunnen zijn!

Ik moet dus nog eens uitvinden of de bouwsymboliek Frans van origine is en de lichtsymboliek Schots.

Zou wel leuk zijn.


Afsluiting

U ziet, er moet altijd iets overblijven, want onderweg zijn is beter dan aankomen op Itaka.

bron: http://www.logespectrum.nl/component/co ... larij.html
De loge: http://www.logespectrum.nl/
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet, wodan, Toxopeus
Omhoog
Gebruikersavatar
wodan
Super QFF-er
Super QFF-er
Berichten: 900
Lid geworden op: ma 30 aug 2010, 15:08

di 18 feb 2014, 22:43

Leuk stukje wel over Mithras, maar het stukje met overeenkomsten met het Christendom klinkt als rechtstreeks afkomstig uit The Christ Conspiracy: The Greatest Story Ever Sold, boek van Acharya, dat ook de inspiratie was van het religieuze deel van Zeitgeist. En ik neem Acharya niet serieus, omdat ze de waarheid nog wel eens in haar voordeel verdraait.

Veel van de vergelijkingen tussen Mithras en Jezus zijn gemaakt eind 19e, begin 20e eeuw en zijn eerder een vorm van geschiedvervalsing dan dat ze berusten op waarheid.


Ik kan overigens prima geloven dat een deel van de rituelen van de vrijmetselarij voortkomen uit de geheimzinnige rituelen van de Mithras cultus, maar heb het idee dat een deel van het verhaal dat ze hier neerzetten gewoon wat desinformatie is richting buitenstaanders of zelfs alleen al richting hun eigen leden van bovenaf ;)

Het Mithraisme is evenals het Jodendom, een monotheïstische godsdienst. En dat is niet de enige overeenkomst met het Christendom. Er zijn talloze overeenkomsten. Zoveel zelfs, dat je op vele plaatsen in de bijbel de naam Jezus door Mithras zou kunnen vervangen en dan lees je wat er in de oude Mithrasgeschriften staat.
Het meeste van de Mithrascultus weten we door middel van beelden. Er zijn weinig specifieke geschriften over wat de cultus zelf inhield (mede omdat het zo geheimzinnig was). Mithras zou als een volwassen man (godheid) geboren zijn uit een rots, niet uit een maagdelijke vrouw. Zowel de grieks/romeinse versie als Indisch/Iraanse versie was volgens mij niet monotheïstisch. Bij de Romeinen werd Mithras vergezeld door Sol Invictus en waren zij niet één en dezelfde persoon. Daarnaast kennen we Mithras vooral van de bekende beelden waarin hij een stier afslacht.

Afbeelding


Sorry, ik ken geen verhalen waarin Jezus een stier slacht of uit een rots geboren wordt. De schrijver van dit stukje wil het laten overkomen of het één op één kopieën van elkaar zijn, terwijl dat niet waar is.

En als er al gelijkenissen in zijn, dan zijn het verhalen die pas veel later geschreven zijn of gebruiken die later overgenomen zijn (beiden toen het christendom al domineerde).

B.v.: Mithras, de Verlosser werd op 25 december geboren uit de vereniging van een maagd en een god, wonderen verrichtend, ten hemel gevaren en aan het einde van de tijden komend met zijn oordeel - wie zijn bloed niet zou drinken, zou niet verlost worden.

Op 25 december vierden ze dus de terugkeer van de zonnegod Mithras. Hij had 12 discipelen en een laatste avondmaal, hij werd in een graf in de rotsen gelegd, en herrees na drie dagen uit de dood. Opvallend genoeg zou 25 december ook de geboortedag van Osiris, Adonis en Dionysus zijn.
Nog zo'n Acharya-achtige verdraaiing. Er werd wel feest gevierd op 25 december, maar dat was ter ere van de zon zelf, een populaire feestdag in het oude Rome. Natalis Invicti, geboorte van de onoverwinnelijke (zon). Het was het feest waarop de terugkeer van de zon werd gevierd. (En zoals ik al eerder zei, werd Mithras niet geboren uit een maagd, maar uit steen).

Daar komt overigens ook de 'geboortedag' van Jezus vandaan. Het feest werd al gevierd, waarom dan niet met elkaar linken zodat het makkelijker is om mensen te bekeren, omdat oude gebruiken gewoon blijven bestaan. In de bijbel wordt met geen woord gerept over een specifieke geboortedatum, noch welk seizoen het is. Er wordt zelfs verondersteld dat Jezus niet eens in de winter geboren zijn.

De geboortedata van al deze 'godheden' op 25 december zetten is nogal raar, aangezien het helemaal niet bekend is en voornamelijk berust op speculatie. Bronnen die wel een datum volgens onze jaartelling noemen, zijn allemaal al van na Christus en bronnen van daarvoor herinterpreteren naar onze datavermelding is niet een 100% uitgemaakte zaak. Zo waren er ook mensen die de Maya kalender interpreteerden als een doomsday clock richting 2012 (en we weten meer dan een jaar later hoe goed die interpretatie van de kalender was).

Dat laatste avondmaal verhaal is ook niet te vergelijken. Bij Mithras is het geen laatste avondmaal en eten hij en de zonnegod op de huid van de zojuist geslachte stier. Er zijn op dat moment ook geen 12 discipelen bij. Op sommige fresko's van de slachting, zijn de 12 tekens van de dierenriem te zien, maar ze eten niet mee later, noch wordt Mithras verraden door een van hen, noch wordt Mithras een paar dagen later gedood.
Pas rond 300 n.Chr. wordt de geboortedag van Jezus verplaatst van 6 januari naar 25 december. Zonder twijfel werd dat gedaan om de Mithrasvereerders mee te krijgen. In Oost-Europa zijn geloofsrichtingen waar Kerstmis nog steeds op 6 januari wordt gevierd.
Nee, men viert in Oost-Europa het kerstfeest op 6 januari (7 januari inmiddels) omdat men daar nog gebruik maakt van de Juliaanse kalender. In het westen hebben we het vervangen met de iets accurater Gregoriaanse kalender. Over weer een aantal eeuwen, vieren ze het nog later in het jaar.

Rond 300 n.Chr wordt het gehele christendom herschreven ten gunste van de Romeinse keizers, er worden delen weggehaald en delen toegevoegd. Des te meer reden om de datum 25 december (en 6 januari) niet serieus te nemen.
Zowel Jezus als Mithras werden geboren in een grot. Men is het er inmiddels wel over eens, dat de stal een grot was.
Men? Wie is men? Dat Mithras uit een rots geboren werd, betekent niet dat hij in een grot was.
Beiden werden in het bijzijn van drie schaapherders op wonderlijke wijze ter wereld gebracht.
Er zijn geen bewijzen dat er herders bij de geboorte van Mithras waren. En de wijze van geboorte van Jezus is weinig wonderlijk te noemen, aangezien hij op de natuurlijke manier ter wereld kwam, net zoals tegenwoordig nog steeds miljoenen kinderen ter wereld komen (hoewel dat door christenen ook wonderlijk genoemd wordt). De geboorte van Mithras vanuit een rots was overigens wel aardig wonderlijk.
Mithras werd 2000 jaar geleden als een andere soort Jezus verheerlijkt, een verlosser die, net als Jezus, ten hemel zou zijn opgestegen en beloofd zou hebben aan het einde der tijden nogmaals te komen om recht te spreken over de levenden en de doden.
Mithras werd niet als een andere soort Jezus verheerlijkt, hij werd als Mithras verheerlijkt, eerder al in Perzië, maar later verbasterd in Rome. Beide hadden weinig met elkaar te maken omdat ze een andere doelgroep voor ogen hadden en een ander verhaal vertelden.
Zowel Mithrasvereerders als Christenen geloven in de onsterfelijkheid van de ziel en een leven na de dood.
Ik ben eerlijk gezegd niet bekend met de Mithras versie ervan, maar zelfs bij de oorspronkelijke Amerikanen en bij de oude Germanen was het geloof in een soort hemel. Maar ja, volgens de Mormomen is Jezus ook in Amerika geweest, dus zou het uiteindelijk allemaal zo kunnen zijn dat alle verhalen dezelfde zijn. ::)
Toch waren er belangrijke verschillen. De Christenen probeerden zo veel mogelijk bekeerlingen te maken. De Mithrasvereerders, die zo’n beetje de bovenlaag van de bevolking vormden, hadden echter een cultus, die gebaseerd was op een geheim. En geheimen verliezen hun aantrekkingskracht als veel mensen het kennen.
Die verschillen komen voort uit het feit dat het totaal andere stromingen zijn, met totaal andere verhalen en ideeën.

Het christelijke geloof was in feite ontworpen als een andere versie van de heidense religies, waarin Jezus gewoon een zoveelste variant was op Osiris, Dionysus, Mithras en andere vroegere goden en uitgevonden voor het joodse volk.
Op dat 'uitgevonden voor het joodse volk' na is het voornamelijk speculatie. Soms zijn er wolken die op een konijn lijken, wat niet betekent dat de wolk ook een konijn is. Zo geldt dat ook voor vergelijkingen tussen godheden




Ik beweer hier overigens niet dat IK alles weet, maar dit gedeelte wekte ergernis bij me op.
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: baphomet, combi
Omhoog
Gebruikersavatar
baphomet
Administrator
Administrator
Berichten: 23142
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:08

wo 19 feb 2014, 10:58

Nice Wodan! Ik heb heel toevallig de afgelopen week het laatste stukje gelezen in een boek van Manfred Clauss dat voor een groot deel ging over Mithras en de cult er om heen en de geschiedenis etc.:

"Mithras: Kult und Mysterium"

ISBN 9783805345811

Ik heb een duitse versie maar het boek is er ook wel in het Engels en volgens mij zelfs in het Nederlands.
De volgende gebruiker(s) zeggen bedankt: combi
Omhoog
Gebruikersavatar
baphomet
Administrator
Administrator
Berichten: 23142
Lid geworden op: za 21 aug 2010, 16:08

wo 19 feb 2014, 11:04

Ik liep trouwens een paar dagen terug ook weer eens langs deze prachtige Kubiek:

Afbeelding

En besefte mij toen wederom dat ik daarover wat op QFF zou moeten neer plempen daar dit wel een aparte Kubiek is met een bijzonder verhaal.
Gastvrijheid Lodge

De Gastvrijheid Lodge is een vrijmetselaarsloge die opgericht is door in Groningen geïnterneerde Engelse militairen ten tijde van de Eerste Wereldoorlog. Aanvankelijk kreeg de loge een constitutiebrief van het Grootoosten der Nederlanden en was werkzaam in Groningen, maar na ratificatie is de loge onder de United Grand Lodge of England komen te vallen. De loge komt nu bijeen in Londen.

Voorgeschiedenis

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden er Engelse militairen geïnterneerd in Groningen. De Eerste Royal Navy Brigade was uitgezonden naar Antwerpen om de stad te verdedigen tegen de Duitse opmars, maar dit mocht niet lukken. Er werd in oktober 1914 getracht op Oostende terug te trekken, maar ook dit bleek niet meer mogelijk te zijn. Bij het uitwijken naar Nederland werd de brigade in Groningen geïnterneerd. De militairen werden in barakken ondergebracht, die onder de Engelsen bekendstonden als "(HMS) Timbertown" en bij de Groningers als "Engelse Kamp". Onder de militairen bevonden zich enkele vrijmetselaars, die aanvankelijk nog de Loge "L'Union Provinciale" bezochten. Al gauw ontstond het idee om zelf een loge op te richten.


Oprichting en Groningse periode

Na de United Grand Lodge of England te hebben aangeschreven gaf deze het advies een aanvraag in te dienen bij het Grootoosten der Nederlanden voor het verkrijgen van een Nederlandse constitutiebrief, met toestemming voor het gebruik van het Engelse rituaal. De loge "L'Union Provinciale" verwelkomde de Engelse Broeders in haar midden en bemiddelde bij het verzoek. Het verzoek werd door het hoofdbestuur van de Orde van Vrijmetselaren onder het Grootoosten der Nederlanden direct ingewilligd onder het voorbeding dat alleen Engelsen in deze loge ingewijd mochten worden. De loge kreeg het logenummer 113 en de naam "Gastvrijheid Lodge". Commodore (later admiraal) Wilfred Henderson werd de eerste Voorzittend Meester. In de jaren dat de Gastvrijheid Lodge in Groningen actief was, kwam de loge 55 keer bijeen en werden 65 Engelsen in de Vrijmetselarij ingewijd.

Werkzaam in Londen

De laatste bijeenkomst in Groningen vond plaats op 5 november 1918. De Engelse militairen konden terugkeren naar hun vaderland. Dientengevolge werd de loge verplaatst naar Londen, Engeland. De loge werd werkzaam onder de United Grand Lodge of England en kreeg het logenummer 3970. Ook niet-militairen konden tot de loge toetreden. Tussen de Gastvrijheid Lodge en Moederloge L'Union Provinciale worden tot de dag van vandaag warme banden onderhouden. Zo werd in 1990 samen het 75-jarig bestaan van de Gastvrijheid Lodge gevierd en een tweetalig herdenkingsboek uitgegeven. Op de plek waar ooit de ingang van het Engelse Kamp gesitueerd was, is nu een monument geplaatst dat herinnert aan de in Groningen gelegerde militairen en de Gastvrijheid Lodge.

Externe link

http://www.wereldoorlog1418.nl/engelsek ... /index.htm

Bron: ->> http://nl.wikipedia.org/wiki/Gastvrijheid_Lodge
Plaats reactie

Terug naar “M3T2 / Vrijmetselaars”